— Marsel, — zëri i saj kërciti rëndë, si një derë e vjetër që hapet me zor. — Ma thuaj troç. Kujt i përket kjo banesë?
Marseli mbeti i ngrirë, me qesen ende në dorë. Hodhi një vështrim nga unë, pastaj pa letrat e shtrira mbi tavolinë dhe ngjyra i iku nga fytyra, duke u kthyer në njolla të kuqe. Fasada e njeriut të suksesshëm u shkërmoq brenda një sekonde, duke nxjerrë në pah frikën e dikujt të zënë në flagrancë.
— Ornela, po ç’bën… pse ia tregove mamit… ne kishim rënë dakord të mos e shqetësonim… — belbëzoi ai.
— Dakord? — qesha me hidhërim. — Dakord ishim që ti të bëje jetën tënde. Ndërsa nëna jote sapo u përpoq të hidhte jashtë sendet e mia dhe të vendoste rregulla në një shtëpi që unë e shpëtova nga borxhlinjtë e tu.
— Mam, e kupton, ishin vështirësi kalimtare… — u përpoq të buzëqeshte, me atë buzëqeshje të vjetër që dikur më kishte bindur edhe mua. — Biznesi ka rreziqe… do t’i rregulloj të gjitha, e di vetë!
Vjosa Deda u drejtua. Brenda saj u zgjuan papritur ajo dinjitet dhe ajo përmbajtje që gjithmonë i kisha vlerësuar, pavarësisht gjithçkaje. Palosi mbulesën e tavolinës me kujdes, në formë katrori të rregullt, dhe e futi në çantë.
— Mjaft, Marsel. Mos u justifiko. Duket e ulët.
Pastaj u kthye nga unë.
— Ornela… — ndaloi, duke kërkuar fjalët e duhura. Kërkimi i faljes nuk ishte kurrë pika e saj e fortë. Por ajo që bëri më pas vlente më shumë se çdo fjali. — Vendose përsëri mbulesën tënde. Liri është material fisnik. Dhe… më fal për rosën. Do ta marr me vete.
— Zonja Vjosa, — i preka lehtë mëngën. — Qëndroni. Është fundvit. Nipërit ju presin.
Ajo e pa të birin, që lëvizte i pasigurt në vend, dhe tundi kokën ngadalë.
— Jo. Do të kthehem në shtëpi. Më duhet… të mendohem. Thirri një taksi, Marsel. Dhe paguaje. Nëse ke para, sigurisht.
— Kam, mam, po ç’janë këto…
— Atëherë më shoqëro. Dhe sot mos më telefono. Dua të jem vetëm.
Kur dera u mbyll pas tyre, apartamenti u zhyt në heshtje. U afrova te dritarja. Poshtë, pranë hyrjes, dritat e emergjencës së taksisë pulsonin. E pashë Marselin tek i hapte derën së ëmës me nxitim, tek përpiqej t’i thoshte diçka, ndërsa ajo i bëri shenjë me dorë, pa e kthyer kokën.
E shtriva sërish mbi tavolinë mbulesën prej liri. Vendosa pjatat në vendet e tyre. Nxora rosën nga furra — kishte dalë për mrekulli, me lëkurë të artë dhe të krokantë, aspak e thatë.
Atë çast e kuptova thelbin: fitorja nuk është të poshtërosh ish-burrin apo nënën e tij. Fitorja është të vësh çdo gjë në vendin e vet, qetësisht, pa britma. Dhe të vazhdosh jetën — në shtëpinë tënde, sipas rregullave të tua.
Atë natë, unë dhe fëmijët e pritëm Vitin e Ri në mënyrë të mrekullueshme. Pa mysafirë të panevojshëm, pa tension, pa urdhra të huaj.
Një javë më vonë, Vjosa Deda telefonoi. Jo Marselin — mua. Shkurt, ftohtë, më pyeti për recetën e rosës. Për të, kjo ishte mënyra e vetme për të thënë: “E kuptova. Dhe e pranova.”