Kur gjyshja dhe gjyshi vendosën ta kalonin apartamentin në emrin e Elira Konomit me akt dhurimi, shoqet e saj nuk pushuan së komentuari. Çdo takim kthehej në të njëjtën temë.
— Sa fat ke, moj! — i thoshin njëra-tjetrës. — Brikena Dervishi ende s’po arrin të mbledhë paratë për këstin e parë të një garsoniere. Unë vetë jetoj ende me prindërit, sepse s’kam mundësi të paguaj qira. Dritan Malaj me burrin e saj e marrin shtëpinë me qira, ndërsa ty të ra në prehër një apartament me tre dhoma! Nuk ke më pse ta vrasësh mendjen për strehimin: mund të martohesh, të bësh fëmijë dhe të shijosh jetën, — psherëtinte Zhaneta Tafa, duke tundur kokën.
— Në fakt, aty jetojnë ende gjyshja dhe gjyshi, — përpiqej të sqaronte Elira, edhe pse ndjenja e të qenit pronare i dukej e këndshme.
— Po le të jetojnë, nuk janë të përjetshëm. Janë gati tetëdhjetë vjeç, apo jo? Më fal që flas kështu, — vazhdonte Zhaneta me një llogari të ftohtë. — Derisa të mbarosh studimet, të martohesh, do të kalojë edhe shumë kohë. Ndërsa Brikena dhe Dritani japin çdo muaj pothuajse gjysmën e rrogës për qira. Ti i ke të gjitha gati. Mos mendo se jam xheloze, thjesht është mrekulli!
E vërteta ishte se Elirës i pëlqente shumë të qëndronte te gjyshërit. Që e vogël kalonte pushimet atje dhe kishte pasur gjithmonë dhomën e saj. Ai apartament ishte shtëpia e dytë për të. Gjyshja dhe gjyshi flinin veçmas, secili në dhomën e vet, dhe kjo për ta ishte gjë krejt normale.
Arsyeja ishte e thjeshtë: gjyshi ishte i apasionuar pas punimeve me dorë. Në dhomën e tij kishte vegla, rafte me punime, një televizor të vogël dhe një divan të ngushtë. Rrinte deri vonë duke u marrë me punët e tij dhe, kur e zinte gjumi, shtrihej aty e gërhiste pa u shqetësuar.
Gjyshja, përkundrazi, nuk e duronte gërhitjen. Ajo i adhuronte punimet me shtiza; macja Laro i rrinte gjithmonë pranë, gati për t’i rrëmbyer topthin e leshit. Dhoma e saj ishte gjithnjë e pastër, e rregullt dhe plot ngrohtësi. Edhe te gjyshi ishte interesante: raftet ishin plot me lodra e objekte që ai kishte krijuar vetë, me të cilat Elira luante shpesh kur ishte fëmijë. Asaj i dukej se gjyshërit jetonin në harmoni të plotë, si në një përrallë.
Jo si prindërit e saj, që grindeshin shpesh dhe e qortonin vazhdimisht. Një ditë, pa dashje, Elira dëgjoi një bisedë të tyre dhe mbeti e habitur.
— Më vjen mirë që ti nuk je si babai yt, — i tha mamaja babait me zë të ulët në kuzhinë. — Ai u qetësua vetëm me moshën. Sa nerva ia ka konsumuar së shkretes Afërdita Gjeloshi; disa herë qenë pranë divorcit!
— Falë Zotit që nuk ndodhi, — u përgjigj babai. — Babai im kishte karakter të vështirë dhe ishte edhe aventurier. Mamaja nuk gatuante mirë dhe ai e kritikonte menjëherë. Nëse shihte pak pluhur, niste ankesat dhe krahasimet. Ajo fitonte më shumë, ndërsa ai donte që të merrej vetëm me shtëpinë.
— Mendoj se nuk e deshi kurrë vërtet, — shtoi mamaja, pastaj pa Elirën dhe e ndërroi menjëherë temën. — Ja ku erdhi vajza jonë! Hajde të pimë çaj, babi ka blerë tortë.
— Faleminderit, mami, por s’dua tortë, se nga tortat shtohet pesha, — tha Elira, duke buzëqeshur lehtë, pa e ditur se biseda sapo kishte hapur një mendim të ri në kokën e saj.