— u justifikua Elira, duke e mbyllur bisedën me një buzëqeshje të shpejtë.
— Eh, ty s’të rrezikon aspak kjo punë, ha sa të duash, shiko sa e hollë je! — qeshi mamaja dhe, me një vështrim të mprehtë, shtoi: — Apo mos je dashuruar?
— Mami, të lutem! — ia preu Elira, duke shmangur përgjigjen direkte, edhe pse në thelb e dinte që e ëma kishte prekur një të vërtetë.
Kohët e fundit ajo ishte njohur me një djalë. Oltiani nuk ishte shumë më i madh se ajo; i fliste me përkëdheli, e thërriste “vogëlushja ime” dhe sillej mbrojtës. Kjo vëmendje i dukej e ngrohtë dhe e këndshme. Ai ishte i pavarur, kishte hapur një dyqan online dhe dukej se dinte çfarë donte nga jeta.
Edhe shoqet e Elirës e pritën mirë. Madje filluan menjëherë me nënkuptime dhe shaka:
— Ja pra, Elira, çdo gjë po të ecën sipas planit. Shtëpinë e ke, studimet po i mbyll, punën ta kanë ofruar, dhe tani, duket se edhe një dhëndër po shfaqet në horizont!
Oltiani u lidh me të që në takimet e para. I tha se ishte dashuruar që në çastin e parë. Për gati një muaj u panë pothuajse çdo ditë. Derisa një mbrëmje, ai hodhi një ide që Elirës iu duk e pafajshme:
— Po thuhet që ke një apartament, apo jo? Hajde të shkojmë aty. Jashtë po bie shi, është lagështirë, ndërsa në shtëpi është ngrohtë. Shikojmë pak televizor…
Por sapo mori vesh se aty jetonin gjyshi dhe gjyshja e saj, entuziazmi iu shua. Që nga ajo ditë, takimet u rralluan, ftesat u bënë gjithnjë e më të vakëta, derisa ai u zhduk krejtësisht.
“Me sa duket, sapo dëgjoi për apartamentin, mendoi se isha e pasur dhe prandaj më vuri re. Mirë që u sqarua shpejt, një i tillë s’më duhet,” — vendosi Elira me vete.
Megjithatë, nuk e mohonte dot se brenda saj ishte mbjellë një ndjesi nervozizmi. Prej vitesh quhej “pronare”, por në realitet nuk kishte asgjë në dorë. Ndërkohë, Brikena Dervishi kishte mbledhur pothuajse gjithë shumën për këstin e parë të shtëpisë. Ajo ishte e bindur se nuk do të martohej, se djemtë nuk i hidhnin sytë, ndaj ishte mësuar të mbështetej vetëm te vetja.
Ndërsa Dritan Malaj, shoqja tjetër, kishte një situatë më të qëndrueshme. Burri i saj, Ilir Nushi, paguante qiranë dhe së fundmi kishte gjetur një punë me rrogë të mirë. Tani kishin vendosur të jetonin përkohësisht te prindërit e saj për të kursyer para dhe për të menduar seriozisht për blerjen e një apartamenti.
Kurse Elira, në letër dukej sikur i kishte të gjitha, por në praktikë gjithçka ishte e turbullt. Në atë shtëpi jetonin gjyshërit. Jo shumë kohë më parë, gjyshja i ishte hapur, duke i treguar se ëndërronte ditën kur Elira të martohej dhe të vazhdonte të jetonte bashkë me ta.
Elira nuk e kundërshtoi, nuk donte ta lëndonte, por mendimi nuk i pëlqeu aspak. Ishte krejt tjetër gjë të shkoje për vizitë dhe krejt tjetër të ndaje çdo ditë jetën me ta.
Një mbrëmje, Elira kaloi tek ata pas mësimit. Gjyshi ishte i pakënaqur, ankohej se shtëpia nuk ishte në rregull dhe se gjyshja ishte sëmurë, kishte rënë në shtrat.
— Ditën fle, ndërsa natën çohet dhe endet, më zgjon vazhdimisht, — murmuriste ai. — Ka filluar edhe të ngatërrohet, më thërret me emrin e babait tënd, Kastriot. Më pyet pse s’jam në punë. Prandaj, moj mbesë, qëndro sonte këtu, na ndihmo pak. Unë jam plak, nuk ia dal më as me punët, as me gjyshen!
Elira pranoi të qëndronte. Por nata doli edhe më e vështirë nga sa kishte menduar. Gjyshja nuk e la të flinte; çohej shpesh, kërkonte njëfarë Shpresa, qortonte gjyshin pa arsye dhe fliste me zë të lartë.
Pas disa ditësh të tilla, Elira ishte rraskapitur. Lodhej aq shumë, saqë nuk dinte më si ta ndante kohën mes studimeve dhe kujdesit për ta. Universiteti kishte mbetur në plan të dytë, dhe mendimet i silleshin rrotull pa gjetur zgjidhje, duke e përgatitur gradualisht terrenin për bisedën e vështirë që do të vinte më pas.