— …do të merremi ne, — tha i ati, me një ton që linte pak hapësirë për kundërshtim.
Por e ëma nuk e la të vazhdonte. — Kastriot, a je në vete? Çfarë po thua kështu? A do ta lërë Elira universitetin, sikur të mos ketë rëndësi fare?
— Po kush tjetër do t’i shërbejë atëherë? — u përgjigj ai i prerë.
— Duhet gjetur një ndihmë. Një grua që të rrijë me ta, madje edhe një kujdestare me përvojë. Kam disa të njohur, do të pyes. Sinqerisht, nuk shoh rrugë tjetër, — tha Lindita, duke menduar me zë të lartë.
Vetëm një ditë më pas, Elira vuri re një njoftim të ngjitur në hyrjen e pallatit: “Kujdestare me qëndrim, pagesë e përballueshme.” Pa u menduar gjatë, e shkuli letrën dhe e mori me vete.
— Le ta provojmë. Ka rekomandime të mira, e gjeta edhe në rrjetet sociale, — u gëzua Lindita, e lehtësuar që më në fund kishte një zgjidhje konkrete.
Shpresa Peshkatari doli vërtet një grua e sjellshme dhe e rregullt. Që në takimin e parë la përshtypje të mirë. Vetëm se, sapo pa macen, tha se kishte alergji nga qimet e maceve, por jo shumë të fortë. Nëse nuk kishte kontakt të drejtpërdrejtë, mund ta përballonte.
Nga ana tjetër, Laro nuk kishte aspak dëshirë të miqësohej me të. U fsheh pas mobilieve dhe sa herë ajo afrohej, fillonte të fërshëllente me nervozizëm. Kjo ishte e çuditshme, sepse zakonisht ai i pranonte të huajt pa problem.
Megjithatë, për pjesën tjetër gjithçka funksionoi siç duhet. Shpresa u fut menjëherë në punë: pastroi shtëpinë në detaje, rregulloi çdo cep dhe filloi të gatuante ushqime të shijshme. Ajo e ushqente gjyshen me kujdes, sepse oreksi i saj kishte rënë ndjeshëm. Por, pavarësisht përkujdesjes, gjendja e gjyshes nuk tregonte përmirësim. Mjekët që vinin herë pas here ishin të drejtpërdrejtë: ndryshimet ishin të lidhura me moshën dhe të pakthyeshme. Enët e gjakut në tru ishin të dëmtuara dhe me kalimin e kohës situata vetëm do të përkeqësohej.
Ishte e dukshme që Shpresa përpiqej maksimalisht. Edhe gjyshi kishte nisur të ankohej më pak. Edhe pse ai vetë çalonte rëndë, ecte i kërrusur dhe vazhdimisht ankohej për dhimbje në fundshpinë.
Pas një kohe, mjekët sugjeruan një zgjidhje tjetër: vendosjen e gjyshes në një pansion të specializuar për të moshuar, jashtë qytetit, ku do t’i nënshtrohej një programi të posaçëm për të ngadalësuar sa të ishte e mundur përparimin e sëmundjes.
Kastrioti e përjetoi keq këtë lajm. Edhe Lindita me Elirën e kishin shumë dhimbje për gjyshen, por e kuptonin se ndoshta nuk kishte rrugë tjetër. Pleqëria nuk pyet.
Kështu, pas pak ditësh, gjyshja u dërgua në pansionin periferik.
Elira u mërzit shumë, por i premtoi vetes se do ta vizitonte rregullisht. Për më tepër, gjyshi kishte ende nevojë për ndihmë.
Kur shkoi për herë të parë pas largimit të gjyshes, Elira mbeti e habitur. Derën nuk ia hapi gjyshi, por… Shpresa.
Ajo u skuq lehtë dhe shpjegoi me një ton të ndrojtur: — Agim Vrioni më kërkoi të qëndroja. Vetëm nuk ia del dot, mezi ecën. S’mund ta lija në atë gjendje.
Elira e pranoi këtë zgjidhje. Edhe për të ishte më e lehtë kështu, ndërsa gjyshërit kishin ca kursime dhe mund t’i shpenzonin për veten.
Por reagimi i prindërve për faktin që Shpresa kishte mbetur në shtëpi me gjyshin ishte i çuditshëm.
— Sa vjeçe është kjo Shpresa? — pyeti Kastrioti me një dyshim të pakuptueshëm në zë.
— Diku te gjashtëdhjetë e ca, pse po pyet? — u habit Lindita.
— Sepse duket se babai im s’po e lë zakonin e vjetër. Nga e zeza nuk del e bardhë, — u përgjigj ai me përçmim dhe iu kthye Elirës: — Ke qenë te gjyshja në pansion? Si është ajo tani?
Elira e vizitonte gjyshen mjaft shpesh. Edhe pse shpesh pyeste veten ç’dobi kishte, kur ajo jo gjithmonë e njihte dhe fliste gjëra të pakuptimta, të shkëputura nga realiteti.
— Edhe ne e kemi vënë re këtë, — tha Lindita më pas. — E pabesueshme, kur mendon se gjithmonë ka pasur mendje të kthjellët… ndryshe nga Agimi, — shtoi ajo me një nënqeshje të hidhur, ndërsa biseda po merrte një drejtim gjithnjë e më të tensionuar, duke parapërgatitur pa u ndjerë zhvillimet që do të pasonin.