— Le të shkojmë menjëherë në atë qendër dhe ta sqarojmë këtë punë njëherë e mirë! — shfryu Agimi me zë të ashpër.
Në dhomën e saj të vogël, gjyshja rrinte ulur në kolltuk, me shikimin e ngulur nga dritarja. Kur dëgjoi zhurmë, u kthye ngadalë dhe fytyra iu ndriçua papritur nga gëzimi.
— Kastriot, Lindita, Elira… sa bukur që keni ardhur të gjithë bashkë! — tha ajo e emocionuar, sikur të ishte një festë e vogël për të.
Menjëherë pas tyre hyri edhe infermierja, e cila i vështroi me rreptësi.
— Në fakt, orari i vizitave ka mbaruar. Afërdita Gjeloshi duhet të marrë barnat e saj tani, — foli ajo me ton zyrtar.
— Çfarë barnash? — reagoi menjëherë Kastrioti. — Na ishte thënë se këtu përdoren kryesisht kura natyrale, ushtrime për trupin, muzikë, vizatim. Unë jam djali i saj dhe kam të drejtë të di çfarë i jepni nënës sime!
Infermierja u hutua për një çast dhe uli zërin.
— Bashkëshorti i saj ka deklaruar se ajo nuk flinte natën, bëhej e shqetësuar dhe kishte rrezik të dëmtonte veten. Prandaj po i japim një qetësues për gjumë, të njëjtin që ia kishte dhënë edhe ai më parë, të përshkruar nga poliklinika.
— Ah, pra burri i saj ia jepte këto! — shpërtheu Kastrioti. — Ja kush e ka mbushur me marrëzira! Babai, në këtë moshë, e ka humbur fare arsyen. Deshi të hiqte qafe gruan e vjetër dhe të mbante pranë kujdestaren Shpresa! Mjaft më! Ne e marrim Afërditën në shtëpi. Elira, Lindita, ndihmojeni të përgatitet!
Gjithçka ndodhi shpejt. Gjyshi u dërgua te Shpresa, pa asnjë rezistencë. Ai madje pranoi se ajo me shumë gjasë do ta nxirrte jashtë, sepse pa apartament nuk i duhej askujt. Ajo kishte menduar se pronari ishte Agim Vrioni.
— Atëherë babanë do ta marr unë, ose më mirë ta çojmë në një qendër tjetër, — tha prerazi Kastrioti.
Pas disa ditësh, Afërdita u kthjellua plotësisht. Vetëm një lodhje e lehtë i kishte mbetur si kujtim i gjithë asaj periudhe.
Elira u zhvendos përfundimisht tek gjyshja. Ndjenja e refuzimit ndaj asaj banese ishte zhdukur, sikur shtëpia të ishte zgjuar sërish.
Laro ishte më i lumtur se kurrë. Ishte dobësuar shumë; gjatë gjithë kohës ishte fshehur nga zonja e re që e urrente. Dy herë e kishte gërvishtur, kur ajo tentoi ta nxirrte jashtë, dhe pothuajse nuk kishte ngrënë fare.
— Tani është radha jote, — tha gjyshja, duke e parë Elirën me sy të kthjellët. — Bëj si të duash në këtë shtëpi.
— Jo, gjyshe, do ta bëjmë gjithçka bashkë, — u përgjigj Elira duke e përqafuar. — Dua që të jetosh qetë, sipas dëshirës tënde, dhe të jesh e lumtur.
— Unë isha dorëzuar tashmë, — foli Afërdita me trishtim. — Më dukej sikur dita dhe nata ishin bërë një mjegull e vetme.
— Tradhtia është e tmerrshme, gjyshe, por ne e kaluam, — tha Elira me vendosmëri. — Në këtë shtëpi tani do të ketë vetëm gëzim dhe paqe.
— Do të gëzohem për ty, shpirt i gjyshes. Uroj të gjesh një njeri të mirë dhe të mos gabosh si unë. E kush e di, ndoshta arrij të shoh edhe stërnipër, qoftë edhe për një çast.
— Do të mundohem të mos lejoj njerëz të këqij në jetën time, — premtoi Elira. — Tani gjithçka do të shkojë mirë.