— Nëse ta shoh edhe një herë nënën tënde në dhomën tonë të gjumit, në orën gjashtë të mëngjesit, do t’ju nxjerr të dyve jashtë nga kjo shtëpi! — shpërtheu Tringa Sota, sapo e kuptoi se durimi i saj ishte shteruar plotësisht.
Visar Lufta sapo ishte kthyer nga turni i natës në fabrikë. Trupi i rëndë nga lodhja, mendja e mpirë nga zhurma e makinerive; gjithçka që dëshironte ishte heshtja dhe pak qetësi. Në vend të tyre, u përplas me një stuhi emocionesh që ia copëtoi rutinën e zakonshme.
Gjithçka kishte nisur nga fakti se Yllka Dervishi kishte përdorur sërish çelësin rezervë. Për herë të gjashtë brenda një muaji. Tringa ishte zgjuar nga ndjesia e çuditshme se dikush tjetër ndodhej në dhomë. Kur hapi sytë, dalloi hijen e vjehrrës pranë shtratit, duke e vëzhguar me kujdes djalin e saj që flinte.
— A është çmendur? — kishte pëshpëritur Tringa për vete, ndërsa Yllka Dervishi u largua pa zhurmë.
Gjatë mëngjesit, vjehrra e kishte justifikuar veten: donte vetëm të sigurohej që Visari po pushonte siç duhet pas punës së rëndë. Zemra e nënës, sipas saj, nuk fle kurrë. Tringa kishte heshtur, por brenda saj zemërimi ziente si ujë në kazan.
Tani që Visari ishte kthyer në shtëpi, gjithçka shpërtheu.
— A e kupton çfarë po bën nëna jote? — Tringa ecte nervozisht nëpër kuzhinë, duke gjestikuluar pa pushim. — Futet në dhomën tonë sikur të ishte prona e saj! Të kontrollon si fle! Jam tridhjetë vjeçe dhe ndihem si një fëmijë në kopsht, nën mbikëqyrje të përhershme!
Visari u ul i rraskapitur në një karrige. Koka i buçiste ende dhe zëri i saj vetëm sa e rëndonte më shumë.
— Tringa, të lutem, mos bërtit. Mamaja ime vetëm shqetësohet. Nuk ka qëllim të keq.
Këto fjalë qenë pika e fundit. Ajo u kthye nga ai dhe në sytë e saj nuk kishte më vetëm zemërim, por një vendosmëri të ftohtë.
— Nuk ka qëllim të keq? Visar, a po dëgjon veten? Ajo e ka kthyer banesën tonë në një korridor publik! Ka çelësa për çdo derë, hyn kur të dojë, shkon ku t’i teket! Dhe ti ende e mbron këtë sjellje absurde!
— Nuk është absurde — u përpoq ai me zë të ulët. — Është vetëm… e vetmuar, e shqetësuar.
— E vetmuar? — qeshi Tringa me një të qeshur të hidhur. — Jo, Visar. Ajo është kontrolluese. Do të drejtojë jetën tonë. Dhe më e keqja është se ia del, sepse ti e lejon.
Visari u ndje i shtrënguar mes dy forcave. Nga njëra anë, gruaja e tij, e lënduar dhe e lodhur nga kjo ndërhyrje e vazhdueshme. Nga ana tjetër, nëna e tij, e vetme, për të cilën ai ishte qendra e botës.
— Hajde të flasim qetë — tha ai. — Do të shkoj te mamaja, do t’ia shpjegoj edhe një herë…
— Do t’ia shpjegosh? — Tringa iu afrua. — Ia ke shpjeguar me dhjetëra herë. Dhe çfarë ka ndryshuar? Tani vjen edhe më shpesh! Jo vetëm që dëgjojmë çelësat në korridor, por ajo endet nëpër shtëpi si një hije!
Tringa iu afrua dritares dhe hodhi sytë poshtë në oborr. Në stolin nën dritaren e tyre, Yllka Dervishi ishte ulur me një gazetë në dorë. Lexonte, por herë pas here ngrinte kokën dhe shikonte drejt apartamentit.
— Shiko, Visar. Ja ku është. Rri poshtë dhe na vëzhgon. Si një roje sigurie. Ose… si dikush që na ndjek hap pas hapi.
Visari iu afrua dritares. Vërtet, e ëma ishte aty. Në pamje të parë, asgjë e pazakontë — i pëlqente ajri i pastër. Por tani, nën peshën e fjalëve të Tringës, pamja dukej ndryshe dhe pyetja se çfarë kishte kaq të çuditshme në këtë sjellje mbeti pezull, gati për t’u përplasur me dyshimet që sapo kishin nisur.