Tringa u kthye nga Visari me një lëvizje të menjëhershme. Në zërin e saj kishte një dridhje që s’kishte të bënte më me nervozizëm, por me dëshpërim të pastër.
— Visar, vërtet nuk po e kupton? Apo bën sikur nuk e sheh? Ajo na vëzhgon! E di saktësisht kur jemi në shtëpi, kur dalim, kur kthehemi! Orarin tonë e njeh më mirë se ne vetë! Dhe ti prapë pyet: “Çfarë ka këtu të çuditshme?”
Visari ndjeu një bezdi të mprehtë t’i ngjitej në kraharor. Ishte i rraskapitur nga puna, mendja i kërkonte qetësi, jo këtë debat që dukej se nuk kishte fund.
— Tringë, mjaft! — tha ai me ton të prerë. — Po, nëna ime ndonjëherë i kalon kufijtë. Por nuk është njeri i keq! Ajo thjesht më do dhe dëshiron të sigurohet që gjithçka mes nesh është në rregull.
— Të do? — Tringa ngushtoi sytë. — Jo, Visar. Ajo nuk të do ty. Ajo do të drejtojë jetën tënde. Dhe këto janë dy gjëra krejt të ndryshme.
— Mos fol marrëzira!
— Marrëzira? Në rregull. Atëherë përgjigju një pyetjeje të thjeshtë: kur ishte hera e fundit që more një vendim për familjen tonë pa u konsultuar më parë me mamanë?
Visari u mpirë. Pyetja e goditi papritur, si një shuplakë.
— Çfarë po thua?
— Po flas për divanin — e bleve sipas shijes së saj. Për rinovimin e banjës — përsëri sipas mendimit të saj. Edhe tapetin e dhomës së gjumit e zgjodhëm pasi ajo dha verdiktin! Dhe a e mban mend historinë e punës sime? Kur më ofruan ngritje në detyrë, por do të duhej të punoja në një lagje tjetër? Kush tha që ishte ide e keqe? Kush të mbushi mendjen se gruaja duhet të punojë pranë shtëpisë?
Visari heshti. Kujtimet u rreshtuan një nga një dhe tabloja që formohej nuk ishte aspak e këndshme.
— Tringë, është normale të kërkosh këshilla nga prindërit…
— Këshilla? — e ndërpreu ajo. — Jo, Visar. Ajo nuk këshillon. Ajo urdhëron! Dhe ti i zbaton urdhrat e saj si një djalë i bindur!
Tringa iu afrua tavolinës dhe mori telefonin.
— E di çfarë? Le ta provojmë. Tani, menjëherë, telefonoje dhe thuaji që kemi vendosur të ndërrojmë bravën e derës. Pa shpjegime. Thjesht si fakt të kryer.
— Pse ta bëj këtë?
— Sepse është e drejta jonë! — shpërtheu Tringa. — Kjo është shtëpia jonë, Visar! Dhe ne vendosim kujt i japim çelës e kujt jo!
Visari e mori telefonin në dorë, por gishti nuk i shkoi menjëherë te numrat.
— Tringë, është nëna ime. Do të lëndohet.
— Unë jam lënduar tashmë! — tha ajo duke u ulur pranë tavolinës. — Jam lënduar sepse jetoj në një shtëpi ku nuk kam hapësirën time personale! Ku vjehrra ime mund të hyjë në dhomën e gjumit ndërsa unë fle dhe kjo quhet “normale”!
Tringa u ul përballë tij, më afër se më parë.
— Visar, nuk po të kërkoj të ndërpresësh marrëdhëniet me nënën tënde. Po të kërkoj të vendosësh kufij. Të mbrosh familjen tonë. Territorin tonë. Ne-në tonë.
— Po si t’ia shpjegoj?
— Mos ia shpjego! — tha ajo prerë. — Thuaji thjesht: “Mami, kemi ndërruar bravën. Nëse do të vish, telefono më parë.” Ka mbaruar!
Visari e rrotullonte telefonin në pëllëmbë. E dinte që Tringa kishte të drejtë. Por të përballej me të ëmën ishte frikësuese. Yllka Dervishi dinte të ofendohej në heshtje, të mos fliste me javë të tëra, dhe lotët e saj, akuzat e nënkuptuara, ishin gjithmonë të rënda për t’u përballuar.
— Po sikur të mërzitet?
— Le të mërzitet! — u ngrit Tringa në këmbë. — Visar, ti je burrë i rritur! Ke grua, ke familje! Nuk mund ta kalosh gjithë jetën duke pasur frikë se mos mërzit mamanë!
Në atë çast, çelësi u rrotullua në bravë. Dera e hyrjes u hap dhe në korridor u dëgjuan hapa të njohur.
— Përshëndetje, fëmijë! U ktheva! — u dëgjua zëri i gëzuar. — Nuk ju pashë te dritarja, thashë të hyj të shoh nëse gjithçka është në rregull.