Tringa Sota e vështroi Visar Luftën drejt e në sy. Në shikimin e saj kishte një heshtje domethënëse, sikur t’i thoshte pa fjalë: “Ja ku e sheh vetë.”
Në atë moment, Yllka Dervishi u shfaq në kuzhinë, me një trastë të rëndë në dorë, mbushur me ushqime.
— Visari im, të kam gatuar në shtëpi një tenxhere me supë të kuqe. Ta solla që të hani. — buzëqeshi ajo me krenari. — Dhe patate me mish. E di sa shumë i pëlqen patatet e mia. Ndërsa Tringa… ajo sikur e ka harruar fare ç’do të thotë të gatuash.
Tringa ndjeu si i nxehej fytyra. Çdo ardhje e vjehrrës ishte e njëjtë: kujdes i mbështjellë me thumbime të vogla, por të dhimbshme.
— Ju falënderoj, zonja Yllka — foli ajo me zë të përmbajtur, — por unë gatuaj vetë për burrin tim.
— Po, po, sigurisht — ia preu ajo me një lëvizje të dorës. — Por ushqimi i nënës është gjithmonë më i shëndetshëm. Apo jo, Visar?
Visari qëndronte si mbi gjemba. Ajri mes dy grave ishte i tendosur dhe ai nuk gjente dot fjalët e duhura.
— Mami, faleminderit… por s’kishte nevojë të lodheshe e të vije posaçërisht — u përpoq të thoshte ai.
— Mos fol kot! — u përgjigj ajo menjëherë. — Për mua s’është aspak barrë. Jam afër. Dhe, ngaqë ra fjala, Tringa, pashë që në banjë ishte shkëputur një pllakatë. Visari duhet ta rregullojë patjetër fundjavën.
Duart e Tringës u shtrënguan fort. Ishte e qartë: Yllka Dervishi nuk kishte ardhur vetëm për të sjellë ushqim. Ajo kishte bërë një inspektim të plotë të shtëpisë.
— Zonja Yllka, kur e vutë re pllakatën në banjë? — pyeti Tringa me ton të ftohtë.
— Eh… sot në mëngjes — belbëzoi ajo. — Hyra pak të shihja si flinte Visari. Mbrëmë ishte shumë i lodhur. Dhe, duke kaluar, hodha një sy edhe në banjë.
— Duke kaluar… për ku? — pyeti Tringa, pa e ulur shikimin.
Vjehrra heshti për një çast, e hutuar.
— S’ka rëndësi. E rëndësishme është që duhet rregulluar — tha më në fund.
Tringa u ngrit në këmbë. Durimi i saj kishte marrë fund.
— Nuk ju duket e çuditshme që hyni në banesën e dikujt tjetër në mëngjes dhe kontrolloni çdo dhomë?
— Banesa e kujt tjetër?! — shpërtheu Yllka Dervishi. — Kjo është shtëpia e djalit tim!
— Është shtëpia e djalit tuaj dhe e gruas së tij! — ia ktheu Tringa pa u lëkundur. — Dhe ne kemi të drejtë për hapësirën tonë personale!
— Tringa! — u përpoq Visari ta ndalte situatën.
Por ajo nuk mund të ndalej më.
— Jo, Visar! Mjaft! Kam heshtur tepër gjatë! — ajo u kthye nga vjehrra. — Ju lutem, na ktheni çelësat e apartamentit tonë!
Një heshtje e rëndë ra mbi dhomë. Yllka u zbeh, pastaj fytyra iu mbush me të kuqe.
— Çfarë?! Po më kërkoni të dorëzoj çelësat e shtëpisë së djalit tim?!
— Po ju kërkoj vetëm të respektoni kufijtë tanë — foli Tringa me qetësi të detyruar. — Nëse doni të vini, telefononi më parë. Kjo është normale në çdo familje.
— Kudo, por jo tek ne! — u kthye Yllka nga i biri. — Visar! A do ta lejosh këtë… këtë nuse të më nxjerrë jashtë nga shtëpia jote?!
Të gjithë sytë u drejtuan nga Visari. Ai rrinte i ulur, me kokën poshtë, i heshtur. Ishte prova më e vështirë e jetës së tij. Në njërën anë, nëna që e kishte rritur e vetme pas ndarjes. Në anën tjetër, gruaja që donte dhe që, thellë-thellë, kishte të drejtë.
— Mami… — nisi ai me zë të ulët. — Ndoshta Tringa ka të drejtë. Ndoshta na duhet vërtet pak më shumë… privatësi.
Yllka Dervishi e pa sikur dikush ta kishte goditur pas shpine.
— Pra… ti je në anën e saj?
— Nuk jam kundër askujt — u përgjigj ai me vështirësi. — Thjesht mendoj se një çift duhet të jetojë më vete, si familje më vete.
Vjehrra u ul ngadalë. Lotët filluan t’i rrëshqisnin nëpër faqe.
— Pra, nuk keni më nevojë për mua. Do të thotë se tani jam e tepërt… një e huaj.
Tringa ndjeu një pickim keqardhjeje. Nuk kishte dashur ta çonte situatën deri në lot. Por tërheqja nuk ishte më e mundur.
— Zonja Yllka, ju nuk jeni e huaj. Ju jeni nëna e Visarit. Por çdo njeri ka nevojë për vendin dhe kufijtë e vet.
— Çfarë kufijsh? — qau ajo. — E…