— Pra, jam armike për ju? — shpërtheu ajo me zë të dridhur. — Unë vetëm të mirën tuaj kam dashur!
— E di, — u përgjigj Tringa me butësi, pa ngritur zërin. — Por edhe qëllimet e mira nuk duhet të shkelin hapësirën e të tjerëve.
Visari u ngrit nga vendi, iu afrua nënës dhe u ndal përballë saj.
— Mamë, ti nuk je armike. Je njeriu më i shtrenjtë për mua. Por tani kam grua. Dhe me të duhet të ndërtoj jetën time, familjen time.
Yllka Dervishi e shikoi të birin me sy të mbushur me lot.
— Atëherë unë çfarë jam? Askush?
— Je nëna ime. Gjithmonë do të jesh. Por ti ke shtëpinë tënde, ndërsa ne tonën.
Ajo heshti gjatë. Në atë qetësi kishte më shumë dhimbje sesa në lot. Më në fund, hapi çantën dhe nxori tufën e çelësave.
— Mirë, — tha me zë të ulët. — Nëse kështu e doni, merrini. Por mos harro, Visar: nënë ke vetëm një. Gratë mund të jenë të ndryshme.
I la çelësat mbi tavolinë dhe u drejtua nga dera.
— Mamë, mos ik kështu, — e ndoqi Visari.
— S’ka gjë, bir. Tani e tutje do të telefonoj para se të vij. Si mysafire… ose si e huaj.
Dera u mbyll pas saj. Në shtëpi mbetën vetëm Tringa dhe Visari.
— Epo, — tha ai i lodhur, — tani je e kënaqur?
Tringa iu afrua dhe e përqafoi fort.
— E di sa e vështirë është për ty. Por kjo ishte e domosdoshme. Duhej bërë prej kohësh.
— Po sikur të na presë krejt nga jeta e saj?
— Nuk do ta bëjë. Ajo është grua e zgjuar. Do ta kuptojë se kufijtë nuk janë refuzim, por respekt.
Visari mori çelësat nga tavolina dhe i shtrëngoi në dorë.
— Shpresoj të kesh të drejtë.
Pas një jave, Yllka Dervishi i telefonoi. Zëri i saj ishte ende pak i ftohtë, por i qetë.
— Visar, nesër mund të vij? Kam bërë byrek me mollë.
— Sigurisht, mamë. Na bëhet qejfi.
— Edhe Tringa do të jetë?
— Po, edhe ajo.
— Mirë atëherë. Do të vij në orën dy, nëse s’ju bezdis.
Kur mbylli telefonin, Visari iu kthye Tringës.
— Nesër vjen mamaja. Ka gatuar ëmbëlsirë.
Tringa buzëqeshi lehtë.
— E sheh? Ta thashë që do ta kuptonte.
— Po, kishe të drejtë. Faleminderit që nuk më le të mbetesha gjithë jetën “djali i mamit”.
— Nuk je i tillë, Visar. Je thjesht njeri i mirë që nuk do të lëndojë askënd. Por ndonjëherë duhet të tregojmë forcë për të mbrojtur familjen tonë.
Ai e përqafoi fort.
— E di çfarë kam vënë re këto ditë? Kam fjetur më qetë. Nuk kam pasur ndjesinë se dikush po na vëzhgon.
— Edhe unë, — pranoi Tringa. — Më në fund ndihet si shtëpia jonë. Hapësira jonë, me rregullat tona.
Të nesërmen, kur Yllka Dervishi të vinte, do të ishte mysafire. Mysafire e pritur dhe e dashur. Por gjithsesi mysafire. Dhe kjo do të thoshte se më në fund ishte vendosur një ekuilibër i shëndetshëm mes dashurisë për prindërit dhe pavarësisë së familjes së re.
Visari e kuptoi se të jesh bir i mirë nuk do të thotë t’i dorëzosh jetën nënës. Ndërsa Tringa e pranoi se ndonjëherë duhet luftuar për kufijtë personalë, edhe kur kjo shkakton dhimbje tek të afërmit.
Marrëdhënia me vjehrrën u përmirësua pikërisht sepse u bë më e sinqertë. Yllka nuk e ndjente më veten zonjë shtëpie, por u shndërrua në një mysafire të mirëpritur, me vendin e saj të qartë. Dhe kjo ishte më mirë për të gjithë.
Dhe kur, një muaj më vonë, Tringa i tregoi Visarit se ishte shtatzënë, personi i parë që telefonuan ishte Yllka Dervishi. Sepse të bëhesh gjyshe është një rol krejt tjetër — dhe për të, ajo ishte shumë më e përgatitur sesa për rolin e kontrollueses së jetës së të tjerëve.