– Çfarë the? – Vesa Mëhilli mbeti e ngrirë në vend, sikur dikush t’i kishte hedhur ujë akulli në gjak. Telefoni pothuajse i rrëshqiti nga dora që i dridhej pa kontroll.
– Thashë që shtëpia është shitur, – ia përsëriti ai pa emocione. – Blerësi ka dhënë tashmë kaparin. Dokumentet janë firmosur. Është koha të largohesh, Vesa.
Ajo u ul rëndë në karrigen e kuzhinës së vogël. Drita e butë e korrikut hynte nga dritarja dhe përhapej mbi tavolinën prej druri, të cilën ajo dhe Mentor Basha e kishin zgjedhur bashkë një dekadë më parë. Ajo shtëpi në periferi, me dyshemetë që kërcisnin dhe pamjen nga një brez pemësh, kishte qenë ëndrra e tyre e përbashkët. Streha ku mendonte se ishte e sigurt. Ose të paktën kështu kishte besuar.
– Nuk është e mundur, – zëri i Vesës u thye. – Është shtëpia jonë, Mentor! E blemë bashkë!
– Bashkë? – ai qeshi shkurt. – A të kujtoj se kujt i përkisnin paratë e këstit të parë? Të miat. Dhe ligjërisht shtëpia është në emrin tim. Pra, më vjen keq, por jam plotësisht në të drejtën time.
Vesa e dinte se Mentori ishte i aftë për shumë gjëra, por kjo? Të shiste shtëpinë e tyre pa i thënë asnjë fjalë? Ishte një thikë pas shpine, diçka që nuk e kishte parashikuar, edhe pas gjithë asaj që kishin kaluar.
Ajo u ngrit dhe nisi të ecte nervozisht nëpër dhomë, duke u përpjekur të ndalte dridhjen. Në mur varej një kalendar i vjetër me një fotografi nga pushimi i tyre i parë: ajo dhe Mentori, të nxirë nga dielli dhe të buzëqeshur, buzë detit. Vesa e shkuli nga muri dhe e hodhi në kosh.
– Si guxoi? – murmuri ajo, duke parë veten në pasqyrimin e xhamit të dollapit.
Divorci kishte qenë i rëndë, por ajo kishte menduar se faza më e keqe kishte kaluar. Gjashtë muaj më parë ai kishte mbledhur rrobat, i kishte thënë ftohtë: “Jam lodhur, Vesa. Dua diçka ndryshe”, dhe ishte larguar me një të dashur të re, një trajnere fitnesi rreth të njëzetave. Vesa e kishte përballuar atë goditje si një stuhi të egër – me net pa gjumë dhe dhimbje, por me bindjen se do t’ia dilte. Shtëpia kishte mbetur strehimi i saj i fundit. Nuk i kishte shkuar kurrë ndër mend se Mentori do të përpiqej t’ia merrte edhe atë.
Telefoni vibroi. Mesazh nga shoqja e saj e ngushtë, Pranvera Leka: “Vesë, je mirë? Mentori sapo ka postuar një foto në rrjete sociale, në restorant me një grua. Shkruan se po feston një marrëveshje.”
Me duar të mpira, Vesa hapi aplikacionin. Në ekran u shfaq Mentori, i veshur me kostum të shtrenjtë, me një gotë vere në dorë. Pranë tij ishte Era Prendi, e stolisur me byzylykë ari. Poshtë fotos shkruhej: “Fillim i ri, jetë e re. Faleminderit për marrëveshjen e shekullit!”
– I pashpirt, – pëshpëriti Vesa, ndërsa lotët i digjnin sytë.
Ajo e hodhi telefonin mbi tavolinë dhe shkoi në sallon. Në oxhak qëndronte një kornizë me një foto të vjetër: ajo dhe Mentori duke lyer muret e asaj shtëpie. Asaj i ishte bërë hunda me bojë, ndërsa ai qeshte dhe e fotografonte. Vesa e mori kornizën me qëllimin për ta thyer, por në fund e vendosi me fytyrë poshtë. Shkatërrimi ishte mënyra e tij, jo e saj.
Rreth mesditës, ajo vendosi se të rrinte e mbyllur duke qarë nuk ishte zgjidhje. Mori numrin e Pranverës, e cila punonte si juriste në qytet.
– Pranverë, kam nevojë për ndihmën tënde, – tha Vesa, duke u përpjekur të mbante zërin të qëndrueshëm. – Mentori e ka shitur shtëpinë. Pa pëlqimin tim. A është e ligjshme?
– E ka shitur? – Pranvera u shtang. – A po flet seriozisht? Si ka mundur? Ma trego nga fillimi.
Vesa ia tregoi bisedën me Mentor Bashën, fjalë për fjalë. Çdo detaj i dukej sikur i priste zemrën. Pranvera dëgjoi pa e ndërprerë, vetëm herë pas here bëri pyetje sqaruese.
– Mirë, – tha më në fund ajo. – Së pari, qetësohu. Së dyti, bëhu gati dhe eja te zyra ime. Duhet t’i shohim dokumentet. Edhe nëse shtëpia është në emrin e tij, kjo nuk do të thotë se mund ta shesë pa dijeninë tënde. Ju e keni blerë gjatë martesës, apo jo?
– Po, – pohoi Vesa. – Por ai thotë se kësti i parë ishte i tij dhe se ligjërisht gjithçka është në emrin e tij.
– Ligji nuk funksionon kaq thjesht, – u përgjigj Pranvera me ton të prerë. – Pasuria e blerë gjatë martesës konsiderohet e përbashkët. Duhet të shohim nëse ka ndonjë hile. Eja sa më shpejt.
Pasi mbylli telefonin, Vesa ndjeu një grimë lehtësimi. Pranvera kishte qenë gjithmonë spiranca e saj – praktike, e drejtpërdrejtë, por e gatshme të luftonte për miqtë.
Ajo përgatiti çantën: futi laptopin, dokumentet e shtëpisë dhe disa shishe ujë. Para se të dilte, bëri një xhiro të fundit nëpër dhoma, duke prekur muret sikur t’u thoshte lamtumirë. Në dhomën e gjumit, sytë iu ndalën te komodina e vjetër që e kishin restauruar bashkë. Hapi një sirtar dhe gjeti një letër të zverdhur: “Vesa dhe Mentori, përgjithmonë”. Ajo e shtrëngoi, e bëri top dhe e hodhi.
– Përgjithmonë, – tha me ironi të hidhur.
Zyra e Pranverës, një ambient i vogël por i ngrohtë në qendër të Tiranës, mbante erë kafeje dhe letre. Pranvera, e veshur me kostum gri, rrinte pas tavolinës së mbuluar me dosje. Flokët e saj të kuqe ishin mbledhur lart, syzet i rrëshqisnin mbi hundë.
– Më trego çfarë ke, – tha sapo Vesa hyri.
Vesa nxori dokumentet: kontratën e blerjes, ekstraktin e pronës, certifikatën e martesës që ende nuk e kishte hedhur. Pranvera i shqyrtoi me kujdes, duke rrudhur ballin.
– Ja ku është pika kyçe, – tha ajo më në fund. – Shtëpia është në emrin e Mentorit, por këtu thuhet qartë se është blerë gjatë martesës. Pa pëlqimin tënd noterial, ai nuk kishte të drejtë ta shiste.
– Por ai thotë se gjithçka është kryer! – Vesa u dëshpërua. – Madje ka marrë edhe kaparin!
– Ende jo, – ia ktheu Pranvera. – Regjistrimi nuk është përfunduar. Ligjërisht, prona është ende e jotja. Por nëse ka kapar, ata do të nxitojnë. Duhet të veprojmë menjëherë.
– Çfarë bëjmë tani? – pyeti Vesa, me frikë që i ngjitej në fyt.
– Paraqesim kërkesë për pezullimin e regjistrimit dhe pastaj shkojmë në gjykatë, – tha Pranvera duke shtypur tastierën. – Transaksioni mund të kundërshtohet. Por duhet të jesh gati për luftë. Mentori nuk do të dorëzohet lehtë.
Vesa e dinte këtë. Gjatë martesës, ai kishte qenë mjeshtër i manipulimit, duke e bërë të ndjehej fajtore edhe për gabimet e tij. Por tani nuk do të tërhiqej.
– Po nëse humbas? – pyeti ajo me zë të ulët.
Pranvera e pa drejt e në sy.
– Nuk do të humbasësh, – tha me vendosmëri. – Nuk do ta lejoj. Por duhet forcë.
Kur u kthye në shtëpi, Vesa gjeti një shënim në verandë. Shkrim i rregullt, qartazi jo i Mentorit: “Vesa Mëhilli, ju lutem më kontaktoni. Është e rëndësishme. Majlinda Dervishi, agjentja e pasurive të paluajtshme.”
– Agjentja? – murmuri ajo e hutuar.
Ajo telefonoi numrin. Nga ana tjetër u prezantua Majlinda, me një zë të qetë dhe profesional.
– E kuptoj që situata është e ndërlikuar, – tha ajo. – Mentori më ka thënë se jeni në dijeni të shitjes, por unë gjithmonë verifikoj gjithçka. Pashë që shtëpia është blerë gjatë martesës dhe doja të flisja me ju. A keni dhënë pëlqim?
– Jo, – u përgjigj Vesa prerë. – Dhe nuk kam ndërmend ta jap.
– Atëherë kemi një problem, – tha Majlinda pas një pauze. – Blerësi ka dhënë kapar dhe Mentori po këmbëngul ta mbyllim sa më shpejt marrëveshjen.
– Ai nuk kishte të drejtë, – shpërtheu Vesa. – Ajo shtëpi është edhe e imja!
– Ju kuptoj plotësisht, – tha Majlinda me qetësi. – A mund të takohemi nesër? Dua t’ju tregoj gjithçka që di. Ndoshta gjejmë një zgjidhje.
Vesa pranoi, edhe pse brenda saj gjithçka zien. Ajo e mbylli telefonin dhe mbeti për një çast në heshtje, duke ndjerë se stuhia e vërtetë sapo kishte filluar.