Ajo kishte një dëshirë të çmendur t’i hynte me vrull Mentorit në apartamentin e ri, aty ku me siguri ai po pinte verë me Erën, dhe t’ia nxirrte të gjitha ato fjalë që i kishin mbetur në grykë. T’i thoshte gjithçka që mendonte për të, pa kursyer asgjë. Por në vend të kësaj, hapat e çuan drejt kopshtit. Aty rriteshin bozhuret e saj të preferuara, lulet që i kishte mbjellë me duart e veta. Aroma e tyre e ëmbël e ngadalësoi frymëmarrjen. U ul në stol, atë stol të vjetër që ajo dhe Mentori e kishin ndërtuar vetë vitin e parë pas shpërnguljes, dhe mbylli sytë për pak çaste.
— Kjo është shtëpia ime, — pëshpëriti me zë të dridhur, por të vendosur. — Dhe nuk do ta lëshoj.
Të nesërmen, Vesa Mëhilli u takua me Majlinda Dervishin në një kafene të vogël pranë zyrës. Majlinda ishte rreth të dyzetave, me sy të ngrohtë dhe një buzëqeshje që të jepte ndjesinë e sigurisë. Por sapo kamerieri solli latte-n, ajo la mënjanë mirësjelljet dhe hyri drejtpërdrejt në temë.
— Vesa, kam pesëmbëdhjetë vjet që punoj si ndërmjetëse pasurish, — tha ajo qetë. — Kam parë histori nga më të ndryshmet. Rasti yt, fatkeqësisht, nuk është i rrallë. Burra, ish ose aktualë, përpiqen të bëjnë manovra me pronën. Por ti ke një avantazh.
— Cilin? — Vesa e shtrëngoi filxhanin e çajit, si të kishte frikë se shpresa do t’i rrëshqiste nga duart.
— Mentori ka nënshkruar vetëm një marrëveshje paraprake me blerësin, — shpjegoi Majlinda. — Pa pëlqimin tënd noterial, ajo marrëveshje nuk ka vlerë ligjore. Problemi është se ai ka marrë kapar: njëqind mijë lekë. Nëse kontrata prishet, ai duhet t’i kthejë paratë dhe të paguajë penalitete. Nga sa kam kuptuar, ai nuk i ka këto fonde.
— Pra, ka ngecur vetë në grackë? — Vesa ndjeu një kënaqësi të hidhur.
— Mund të thuhet kështu, — buzëqeshi Majlinda. — Dhe mos harro: blerësi është biznesmen serioz. Nuk do të presë pafund. Nëse gjithçka dështon, ai do ta çojë Mentor Bashën në gjyq. Kjo është karta jote më e fortë.
Vesa u mendua gjatë. Ideja e një gjyqi nuk i pëlqente. Jo se i vinte keq për Mentor Bashën — ai kishte bërë zgjedhjet e veta — por proceset ligjore, avokatët, dosjet e pafundme… ajo ishte lodhur. Donte thjesht të jetonte në shtëpinë e saj, të dëgjonte zogjtë në mëngjes dhe të mos mendonte më për tradhtinë.
— Po nëse nuk dua gjyq? — pyeti më në fund. — A ka ndonjë rrugë tjetër?
Majlinda e vështroi me kujdes.
— Ka, — tha ajo. — Por është e pasigurt. Mund të përpiqesh të negociosh drejtpërdrejt me Mentor Bashën. Nëse ai pranon që ka gabuar, ose ti blen pjesën e tij, ose e shisni pronën sipas kushteve të tua dhe ndani paratë.
— Të negocioj me Mentor Bashën? — Vesa qeshi me hidhërim. — Ai më mirë do të digjej, sesa të pranonte kompromis.
— Atëherë mbetet gjyqi, — tha Majlinda duke ngritur supet. — Por ndonjëherë njerëzit të befasojnë.
Në mbrëmje, Vesa rrinte në verandë dhe shikonte perëndimin. Qielli ishte rozë me damarë të artë, dhe liqeni pas shtëpisë pasqyronte gjithçka si një pasqyrë e qetë. Ishte momenti i saj i preferuar i ditës. Por atë mbrëmje, paqja ishte thyer.
Ajo telefonoi Mentorin. Ai u përgjigj pas disa tingujsh, me një ton të ftohtë.
— Çfarë do, Vesa? — pyeti shkurt.
— Duhet të flasim, — tha ajo, duke u përpjekur të mbante qetësinë. — Për shtëpinë.
— Ta kam thënë: është shitur, — ia preu ai. — Çfarë kërkon më?
— Kërkoj drejtësi, — u përgjigj ajo. — Nuk kishe të drejtë ta shisje. Dhe e di shumë mirë.
— Drejtësi? — qeshi ai me përbuzje. — Ti gjithmonë ke qenë naive. Është shtëpia ime, paratë e mia. Do luftë? Shko në gjyq.
— Mentor, — ajo mori frymë thellë, — unë e di për kaparin. Dhe e di që marrëveshja nuk është regjistruar. Nëse e çoj çështjen në gjykatë, humb më shumë se shtëpinë.
Nga ana tjetër ra heshtje. Ajo imagjinonte dhëmbët e tij të shtrënguar.
— Çfarë do, pra? — pyeti ai më në fund.
— Dua që të pranosh gabimin, — tha Vesa. — Dhe ta zgjidhim pa gjyqe.
— Pa gjyqe? — ai hungëriti. — Mendon se do ta lë shtëpinë falas?
— Nuk po kërkoj lëmoshë, — tha ajo me vendosmëri. — Por nuk do të lejoj të më grabitësh jetën që kam ndërtuar.
Pas një pauze të gjatë, ai foli sërish.
— Mirë. Nesër. Në zyrën e ndërmjetëses. Por mos mendo se do dorëzohem lehtë.
Kur e mbylli telefonin, Vesa pa nga liqeni. Era krijonte valëza të vogla mbi ujë. Për herë të parë pas shumë kohësh, ajo nuk ndihej më viktimë. Ishte gati të përballej.
Por diçka brenda saj i thoshte se takimi i nesërm do të sillte një surprizë.
— Nuk kishe asnjë të drejtë, — tha Vesa, duke e ngulur shikimin mbi tavolinë në sytë e tij. — Dhe e di këtë.
Mentor Basha u mbështet në karrige, me krahët e kryqëzuar. Kostumi i tij i ri blu i errët shkëlqente nën dritat e zyrës së Majlindës. Pranë tij rrinte Era Prendi, duke luajtur nervozisht me byzylykun e artë. Buzët e saj, të lyera fort, formonin një buzëqeshje tallëse. Vesa shmangu shikimin — vetëm prania e saj e nxehte gjakun.
— Mjaft me drama, — tha Mentori, duke trokitur gishtat mbi tavolinë. — Shtëpia është shitur, kapari është marrë. Do gjyq? Në rregull. Kam avokat të mirë.
Majlinda rrinte në krye të tavolinës, duke rregulluar dokumentet. Fytyra e saj ishte neutrale, por Vesa vuri re shikimin që ajo i hodhi Pranvera Lekës, juristes që ishte ulur pranë. Pranvera, me kostumin gri, dukej e mprehtë si teh.
— Mentor Basha, — tha Pranvera me zë të akullt, — pa pëlqimin noterial të Vesës, kjo marrëveshje është e pavlefshme. Prona është e përbashkët. Ju keni shkelur ligjin dhe keni futur blerësin në rrezik.
— Mos e ekzagjeroni, — ndërhyri Era, duke rrotulluar sytë. — Është shtëpia e Mentor Bashës. Vesa thjesht jetonte aty.
— Thjesht jetoja? — shpërtheu Vesa. — Dhjetë vjet kam derdhur mund këtu! Kam mbjellë kopshtin, kam rregulluar çdo qoshe. Ti kush je që të më japësh mësime?
— Qetësi, ju lutem, — ndërhyri Majlinda. — Të flasim për faktet. Mentori ka nënshkruar marrëveshje pa dijeninë e bashkëpronares. Blerësi është i shqetësuar. Nëse gjithçka prishet, ai do të kërkojë kthimin e kaparit dhe dëmshpërblim.
Vetullat e Mentor Bashës u rrudhën.
— Sa? — pyeti shkurt.
— Dyqind mijë lekë, — u përgjigj Majlinda. — Plus interesa.
Era u drodh dhe e kapi për krahu.
— Më the që gjithçka ishte në rregull! — i pëshpëriti ajo me nervozizëm.
— Është, — ia ktheu ai ashpër. — Vesa, çfarë kërkon? Para? Thuaje shifrën.
Vesa e vështroi, duke ndjerë zemërimin që i vlonte brenda.
— Dua shtëpinë, — tha prerë. — Është e imja. Dhe nuk do ta lëshoj.
Zyra ishte e vogël, por e ndriçuar, me dritare që shihnin nga një rrugë e zhurmshme e Tiranës. Brenda, mbizotëronte heshtja. Pranvera vazhdonte të shënonte, e qetë si gur.
— Vesa ka të drejtë, — tha ajo pa ngritur kokën. — Ne kemi kërkuar pezullimin e regjistrimit të marrëveshjes. Nëse nuk negocioni, shkojmë në gjyq. Dhe shanset tuaja janë minimale.
Mentori rrotulloi sytë, por këmba e tij u drodh nervozisht nën tavolinë…