Mentori vazhdoi të tundte këmbën poshtë tavolinës, një zakon i vjetër që i dilte gjithmonë në pah sa herë e kuptonte se po humbiste terren. Vesa e njihte mirë atë shenjë; e kishte parë dhjetëra herë gjatë viteve të bashkëjetesës së tyre.
— Gjykatë? — ai nxori një buzëqeshje të shtirur dhe bëri një gjest shpërfillës me dorë. — Vesa, seriozisht mendon të humbasësh vite të tëra në procese? Le ta zgjidhim si njerëz. Unë të jap gjysmën e vlerës së shtëpisë dhe secili merr rrugën e vet.
— Gjysmën? — zëri i Vesës u drodh nga zemërimi. — Ky është shtëpia ime, Mentor! Jo makina jote, jo apartamenti yt — kjo është shtëpia jonë! Vendose gjithçka pa më pyetur, pa më lajmëruar, dhe tani pret që unë të marr disa para e të largohem si të mos kishte ndodhur asgjë?
— Atëherë çfarë do ti? — ngriti zërin ai. — Të kthej kaparin dhe të mbetem pa asgjë?
— Ky është halli yt, — ia preu ajo ftohtë. — Ti u futë në këtë aventurë, ti do ta zhbirosh.
Era Prendi nxori një tingull tallës me buzë, por nuk foli. Thonjtë e saj të gjatë trokitnin mbi tavolinë, duke tradhtuar nervozizmin. Majlinda Dervishi kolliti lehtë, për të marrë vëmendjen e të gjithëve.
— Të përpiqemi të gjejmë një zgjidhje të ndërmjetme, — propozoi ajo. — Vesa dëshiron të mbajë shtëpinë. Mentori kërkon të mbyllë marrëveshjen. Ndoshta ekziston një rrugë që i kënaq të dyja palët. Për shembull, blerja e pjesës së njërit prej jush.
— Blerje? — Mentori shpërtheu në të qeshur. — Vesa s’ka ato para. Ajo punon freelance, çfarë kursimesh mund të ketë?
Vesa ndjeu nxehtësinë t’i ngjitej në fytyrë. Ishte e njëjta histori: ai gjithmonë e zvogëlonte, punën e saj, jetën e saj. Por këtë herë, në vend që ta thyente, e bëri më kokëfortë.
— Nuk je ti që vendos çfarë kam apo s’kam, — tha ajo, duke e parë drejt e në sy. — Paratë do t’i gjej.
— Shumë mirë, — Mentori hapi krahët. — Gjeje. Por dije se blerësi pret deri në fundjavë. Nëse kjo bie, unë do të luftoj në gjykatë deri në fund.
Pranvera Leka ngriti sytë nga shënimet.
— Mentor, — tha me qetësi të rrezikshme. — Je tepër i sigurt për veten. Ne kemi baza të forta për ta shpallur të pavlefshme marrëveshjen. Dhe në atë rast, jo vetëm humbet kaparin, por edhe përballesh me penalitete serioze. Mendoje mirë.
Ai hapi gojën për të kundërshtuar, por Majlinda e ndërpreu.
— Le ta bëjmë kështu, — tha ajo. — Keni tre ditë kohë. Vesa, mendo nëse je gati të blesh pjesën e Mentor Bashës. Mentor, mendo nëse je gati ta kthesh kaparin dhe ta anulosh shitjen. Përndryshe, shkojmë drejt gjykatës.
Vesa tundi kokën në shenjë pohimi, megjithëse brenda saj gjithçka u shtrëngua. Tre ditë. Vetëm tre ditë për të gjetur një shumë parash që, siç e kishte thënë edhe Mentori, ajo pothuajse nuk e kishte.
Kur u kthye në shtëpi, u rrëzua në divanin e dhomës së ndenjjes. Heshtja ishte e thellë; dëgjoheshin vetëm tik-taket e orës në mur dhe lehja e largët e një qeni fqinj. Mbylli sytë, duke u përpjekur të mendonte qartë. Të blinte pjesën e Mentor Bashës do të thoshte miliona lekë. Kursimet e saj, të mbledhura me vite pune të pavarur, do të mjaftonin mezi për një riparim çatie.
U ngrit, mbushi një gotë me ujë dhe doli në verandë. Mbrëmja ishte e butë, ajri mbante erë bari të kositur dhe bozhure në lulëzim. U ul në stolin e saj të preferuar, duke vështruar liqenin. Yjet pasqyroheshin në ujë, dhe diku larg një peshk përplasi sipërfaqen. Kjo shtëpi ishte universi i saj. Streha e saj. Nuk mund ta humbiste.
Telefoni iu drodh. Pranvera.
— Vesa, fola me një koleg, — tha ajo pa hyrje. — Ka një mundësi. Mund të marrësh kredi hipotekare për të blerë pjesën. Bankat japin kredi me kolateral pronën. Nëse shtëpia mbetet e jotja, mund ta vësh në hipotekë.
— Kredi? — Vesa u vrenjt. — Pranvera, mezi i përballoj shpenzimet aktuale. Si do ta shlyej edhe një hua?
— E kuptoj, — zëri i Pranverës u zbut. — Por është një shans. Nëse nuk do ta humbësh shtëpinë, duhet të rrezikosh. Unë do të të ndihmoj me dokumentet.
Vesa mori frymë thellë. Borxhe. Angazhime. Gjithçka nga e cila kishte ikur kur zgjodhi punën freelance. Por alternativa — të humbiste shtëpinë — ishte shumë më e rëndë.
— Mirë, — tha më në fund. — Ta provojmë.
— Kështu të dua, — qeshi lehtë Pranvera. — Nesër në mëngjes takohemi në bankë. E kam rregulluar.
Të nesërmen, Vesa rrinte ulur në zyrën e bankës, duke shtrënguar rripin e çantës. Menaxherja, një grua e re me flokë të rregulluar në mënyrë perfekte, shfletonte dokumentet e saj dhe bënte herë pas here pyetje.
— Të ardhurat janë të qëndrueshme? — pyeti ajo.
— Po, — u përgjigj Vesa. — Jam dizajnere, punoj freelance. Punë ka gjithmonë.
— Kjo është pozitive, — buzëqeshi menaxherja. — A është shtëpia e ngarkuar me ndonjë kredi?
— Jo, — tund Vesa kokën. — Është e lirë.
— Atëherë ka shanse, — tha gruaja duke shtypur tastierën. — Mund t’ju ofrojmë kredi hipotekare me interes 8.5%. Pagesa mujore do të jetë rreth dyzet mijë lekë. A mendoni se ia dilni?
Vesa gëlltiti me vështirësi. Dyzet mijë. Gjysma e të ardhurave mujore. Por sërish, pohoi me kokë.
Kur doli jashtë, zemra i rrihte fort. Sapo kishte firmosur për vite borxhesh. Për shtëpinë. Për veten.
Pranvera e priste te hyrja me dy gota kafe.
— Atëherë? — pyeti ajo.
— U miratua, — tha Vesa duke marrë kafen. — Por kam frikë. Po sikur të mos ia dal?
— Do t’ia dalësh, — i tha Pranvera duke e parë drejt. — Gjithmonë ia ke dalë. Edhe këtë herë s’do të jetë ndryshe.
Vesa buzëqeshi dobët. Donte t’i besonte, por dyshimet ende e gërryenin.
Në mbrëmje, ajo u takua sërish me Majlindën dhe Mentor Bashën. Këtë herë Era nuk ishte aty; ndoshta Mentori kishte menduar se pa të do të ishte më e lehtë.
— I kam gjetur paratë, — tha Vesa, duke e parë drejt. — Mund ta blej pjesën tënde.
Mentori i ngushtoi sytë, i habitur.
— Seriozisht? — pyeti. — Dhe nga dolën?
— Nuk është puna jote, — iu përgjigj ajo shkurt. — Thuaje shumën.
Ai heshti për disa çaste, duke peshuar situatën.
— Pesë milionë, — tha më në fund. — Asnjë lek më pak.
Vesa u trondit. Ishte më shumë se gjysma e vlerës së shtëpisë.
— Je çmendur? — shpërtheu ajo. — Shtëpia vlen shtatë milionë!
— Edhe? — Mentori ngriti supet. — Pjesa ime, kushtet e mia. Nëse s’të pëlqen, shihemi në gjykatë.
Pranvera, që ishte ulur pranë saj, i vendosi dorën mbi sup, duke i kërkuar qetësi.
— Mentor, — tha ajo. — E di shumë mirë që në gjykatë do të humbasësh më tepër. Ne kemi vlerësimin: pjesa jote realisht vlen tre milionë. Dhe Vesa është gati t’i paguajë.
— Tre milionë? — qeshi ai me përbuzje. — Po talleni?
— Jo, — iu përgjigj Pranvera ftohtë. — Tallesh ti nëse mendon se do të tërhiqemi.
Majlinda kolliti lehtë.
— Mentor, — tha ajo. — Blerësi ka telefonuar sërish. Të jep vetëm një ditë afat. Ose kthen kaparin, ose ai të çon në gjykatë.
Fytryra e Mentor Bashës u zbardh. Grushtat iu shtrënguan.
— Mirë, — tha më në fund. — Tre milionë. Por gjithçka dua të mbyllet brenda javës.
Vesa pohoi me kokë, duke ndjerë një lehtësim të çuditshëm. Ia kishte dalë. E kishte mbrojtur shtëpinë.
Por gëzimi zgjati pak. Të nesërmen, Majlinda e telefonoi me një lajm që ia preu këmbët.
— Vesa, — zëri i saj ishte i tensionuar. — Blerësi nuk pranoi të presë. Ka hapur padi ndaj Mentor Bashës. Dhe ka edhe diçka tjetër… kërkon ta shohë shtëpinë. Nesër.
— Ta shohë? — u shtang ajo. — Pse?
— Ai pretendon se shtëpia i përket atij, — tha Majlinda. — Dhe ka ndërmend të hyjë, edhe pa u mbyllur marrëveshja.
Vesa ndjeu sikur toka po i rrëshqiste nga këmbët. Sapo kishte marrë kredi, sapo ishte marrë vesh me Mentorin, dhe tani një i huaj donte të shfaqej në shtëpinë e saj?
— Nuk mbaron këtu, — shtoi Majlinda. — Blerësi… nuk është i zakonshëm. Nuk është biznesmen, siç mendova fillimisht. Është… një njohje e vjetër e jotja.
— Kush? — Vesa shtrëngoi telefonin.
— Kastriot Rrota. Të kujtohet?
Vesa u mpirë. Kastrioti. Dashuria e saj e parë. Njeriu që s’e kishte parë prej pesëmbëdhjetë vitesh. Ai që dikur i kishte premtuar botën dhe më pas ishte zhdukur pa lënë gjurmë. Dhe tani, ai ishte blerësi i shtëpisë së saj.
— Çfarë kërkon prej meje? — pëshpëriti ajo, ndërsa një ndjenjë e rëndë i pushtoi kraharorin.