Anna heshti për një çast në anën tjetër të linjës, sikur po peshonte fjalët.
— Nuk e di saktësisht çfarë synon, — tha më në fund. — Por ai do të vijë këtu nesër. Dhe, Vesa… nuk po sillet si dikush që po bën shaka. Është i vendosur.
Telefonata u mbyll. Vesa mbeti me aparatin në dorë, ndërsa rrahjet e zemrës i godisnin veshët. Kastriot Rrota. Shtëpia. Mentor Basha. Të gjitha u ngatërruan në mendjen e saj si një nyje e trashë që s’dinte nga ta zgjidhte. U afrua te dritarja dhe pa liqenin që shtrihej përtej oborrit, sipërfaqja e tij e qetë reflektonte qiellin gri. Në xham dalloi hijen e vet — më e lodhur, më e fortë se dikur. E nesërmja nuk premtonte asgjë të lehtë.
Mëngjesi erdhi bashkë me zhurmën e një motori që ndaloi para shtëpisë. Vesa ngriti kokën me vrull dhe hodhi sytë nga dritarja. Një makinë e zezë, e madhe, qëndronte në hyrje. Nga brenda zbriti një burrë shtatlartë, me xhaketë të errët dhe thinja të lehta në flokë. Kastrioti. Nuk ishte tjetër. Tiparet i kishte të njëjta, por koha i kishte shtuar siguri dhe peshë në qëndrim. Sytë i rrëshqitën mbi shtëpinë, sikur po e maste. Vesës iu shtrëngua kraharori.
Hapi derën me një përpjekje për të ruajtur qetësinë.
— Kastriot, — tha ajo, duke e parë drejt e në sy. — Pse ke ardhur?
Ai buzëqeshi lehtë, por buzëqeshja ishte e ftohtë, pa ngrohtësi.
— Përshëndetje, Vesa. — Zëri i tij ishte i qetë. — Kam ardhur të marr shtëpinë time.
— Kjo është shtëpia ime, — ia preu ajo. — Dhe këtë e di shumë mirë.
Ai bëri një hap përpara. Qëndrimi i tij ishte i qetë, por i palëkundur.
— Kam paguar kaparin, — u përgjigj. — Mentori ka firmosur kontratën. Nga ana ligjore, kam të drejta.
— Ligjore? — Vesa qeshi hidhur. — U zhduke për pesëmbëdhjetë vjet dhe tani shfaqesh duke kërkuar shtëpinë time?
— Nuk ka lidhje me ndjenjat, — tha ai, duke ngritur supet. — Është çështje biznesi.
— Biznes? — Ajo iu afrua, zemërimi po ia mbyste frikën. — Kjo është jeta ime, Kastriot. Është strehë, jo mall tregu.
Ai e vështroi dhe për një çast në sytë e tij u shfaq diçka e paqartë — pendesë, ndoshta turp. Por u zhduk menjëherë.
— Le të flasim brenda, — propozoi. — Pa zëra të ngritur.
Me hezitim, Vesa u tërhoq dhe e la të hynte. Ai eci nëpër dhomë, duke parë përreth sikur po inspektonte një pronë të ardhshme. Hapat e tij kumbonin mbi dyshemenë prej druri. Vesa mbylli derën pas tij, duke ndier pulsimin e fortë në gjoks.
— Pse të duhet kjo shtëpi? — e pyeti, pasi u ulën përballë njëri-tjetrit në tryezën e kuzhinës. — Nuk je njeri pa para.
Kastrioti e shikoi me vëmendje.
— Ke të drejtë, — pranoi. — Nuk kam nevojë për para. Por kjo shtëpi… ka diçka të veçantë. Gjithmonë kam dashur të kthehem këtu. Në këtë vend. Në këtë jetë.
— Të kthehesh? — Vesa rrudhi ballin. — Ti u largove pa lënë asnjë shpjegim. Dhe tani kërkon të më marrësh shtëpinë?
— Nuk e dija se ishte e jotja, — tha ai, me një sinqeritet që i tingëlloi i vërtetë. — Kur pashë shpalljen, mendova vetëm se ishte një mundësi.
— Mundësi për çfarë? — Ajo ndiente vlim brenda vetes. — Për të shkatërruar atë që kam ndërtuar?
— Jo, — ai tundte kokën. — Për të nisur nga e para.
Vesa heshti. Përballë saj ishte njeriu që kishte dashur në rini, ai që i kishte thyer zemrën kur ajo ishte vetëm njëzet e tre vjeçe. Tani ndodhej në kuzhinën e saj, duke folur për fillime të reja.
— Nuk do ta jap shtëpinë, — tha më në fund. — Edhe sikur të më ofroje pasuri.
— Nuk kam ndërmend të ofroj miliona, — u përgjigj ai. — Por kam një propozim.
— Çfarë lloj propozimi? — Ajo ngushtoi sytë.
— Heq dorë nga pretendimet mbi shtëpinë, — tha Kastrioti. — Por me një kusht.
— Cilin? — Zëri i saj u drodh.
— Të më japësh mundësinë të shpjegoj pse u largova atëherë. Dhe… ndoshta, të shohim nëse mund të nisim diçka nga e para.
Vesa mbeti pa fjalë. Ishte aq e papritur, sa mendja i mbeti bosh. E shkuara e saj po i kërkonte jo thjesht një marrëveshje, por një derë të hapur. Por a mund t’i besonte sërish?
Pika kulmore erdhi dy ditë më vonë, kur Vesa, Pranvera Leka, Mentori dhe Kastrioti u mblodhën sërish në zyrën e Majlinda Dervishit. Ajri ishte i rëndë nga tensioni. Mentori dukej i rraskapitur; kostumi i rrudhur dhe rrathët e zinj nën sy e tradhtonin. Era Prendi rrinte pranë tij, por vetëbesimi i zakonshëm ishte kthyer në shqetësim. Ndërsa Kastrioti ishte i qetë, sikur gjithçka të ishte vendosur tashmë.
— Atëherë, — nisi Majlinda, duke shpalosur dokumentet. — Situata është kjo: Vesa ka paraqitur kërkesë zyrtare dhe procedura e shitjes është pezulluar. Mentor, nuk mund ta përfundosh transaksionin pa pëlqimin e saj. Kastriot, ke dhënë kapar, por pa regjistrim përfundimtar, të drejtat e tua janë të diskutueshme.
— Dua paratë e mia mbrapsht, — tha Kastrioti, duke e fiksuar Mentor Bashën. — Bashkë me dëmshpërblimin.
— Çfarë parash? — shpërtheu Mentori. — I kam shpenzuar!
— Nuk është problemi im, — u përgjigj Kastrioti ftohtë. — Ke firmosur diçka që s’kishe të drejtë.
Vesa e pa Kastriotin. Fjalët e tij ishin të ashpra, por të drejta. Mentori e dinte se kishte hyrë në telashe.
— Vesa, — iu drejtua Mentori me një ton më të butë. — Ta zgjidhim mes nesh. Pranoj tre milionë lekë. Ti blen pjesën time dhe mbaron historia.
— Po kapari? — ndërhyri Pranvera. — Ai duhet t’i kthehet Kastriotit.
— Unë… — Mentori u hutua. — Do t’i gjej.
— Do t’i gjesh? — Kastrioti ngushtoi sytë. — Ke një javë.
Tensioni u rrit edhe më shumë. Vesa i pa të dy burrat: dy figura nga e kaluara që përpiqeshin t’i tregonin si të jetonte. Por ajo nuk ishte më ajo vajza naive e dikurshme, as gruaja që duronte manipulime.
— Jam dakord, — tha ajo, duke e parë Mentor Bashën. — Tre milionë lekë. E blej pjesën tënde. Por kaparin ia kthen Kastriotit. Vetë.
Mentori u përpoq të kundërshtonte, por Pranvera e ndali.
— Ky është kompromisi më i mirë që do të merrni, — tha prerë. — Përndryshe, gjykatë. Dhe besomëni, rezultati do të jetë në favorin tonë.
Mentori shikoi Erën, pastaj Kastriotin, më pas Vesën. Në fytyrën e tij u përzien zemërimi dhe dëshpërimi.
— Mirë, — pranoi më në fund. — Tre milionë. Dhe do ta zgjidh çështjen e kaparit.
Kastrioti pohoi me kokë dhe, kur pa Vesën, shikimi iu zbut.
— Heq dorë nga çdo pretendim, — tha. — Shtëpia është e jotja.
Një peshë e rëndë iu hoq Vesës nga shpatullat. Ia kishte dalë. Shtëpia mbeti e saj.
Gjithçka u zgjidh shpejt. Pas një jave, Mentori firmosi dokumentet dhe ia kaloi pjesën Vesës. Paratë e kaparit ia ktheu Kastriotit pasi shiti makinën; Era, kur e mësoi, shpërtheu në një sherr të madh dhe u largua prej tij duke përplasur derën. Vesa nënshkroi kontratën e kredisë dhe u bë pronarja e vetme e shtëpisë. Këstet ishin të rënda, por ajo tashmë po kërkonte projekte të reja për t’ia dalë.
Kastrioti, siç kishte premtuar, u zhduk nga jeta e saj. Por para se të ikte, la një letër, të cilën Majlinda ia dorëzoi Vesës.
“Falje për gjithçka,” shkruante ai. “U largova sepse isha i ri dhe frikacak. Mendoja se nuk të meritoja. Këtë shtëpi desha ta blija për t’u afruar me atë që humba. Tani e kuptoj se i përket ty. Jetë të mbarë, Vesa.”
Ajo e lexoi letrën në tarracë, duke vështruar liqenin. Lotët i rridhnin, por jo nga dhimbja — nga lehtësimi. E shkuara u mbyll. Shtëpia ishte e saj. Streha e saj. Fillimi i një kapitulli të ri.
Kaluan tre muaj. Vesa rrinte në stolën e saj të preferuar, përballë liqenit tashmë vjeshtor. Gjethet binin mbi ujë, duke krijuar nuanca ari. Në dorë mbante një filxhan çaji dhe buzëqeshte. Laptopi i hapur tregonte një porosi të re nga një kompani e madhe — një shenjë e mirë. Kredia ende rëndonte, por ajo po ia dilte.
Pranvera erdhi për vizitë me një shishe verë dhe një kuti me ëmbëlsira.
— Si ndihet zonja e shtëpisë? — e pyeti ajo, duke u ulur pranë saj.
— Sikur më në fund po marr frymë lirshëm, — u përgjigj Vesa. — Mendoja se ishte thjesht një ndërtesë. Por më dha forcë.
— Ti ia dhe vetes atë forcë, — ia ktheu Pranvera, duke ngritur gotën. — Për ty. Dhe për shtëpinë tënde.
— Për shtëpinë time, — buzëqeshi Vesa.
Ajo hodhi sytë nga kopshti, nga muret që tani i përkisnin vetëm asaj. Dhe për herë të parë pas shumë kohësh, ndjeu bindjen e qetë se gjithçka do të shkonte mirë.