— Ku janë paratë? — Fjolla Elezi u ndal në mes të korridorit, duke shtrënguar në dorë telefonin e burrit. — Ne kemi kursyer për tre vjet rresht… kemi hequr mënjanë çdo lek…
— Pse ma more telefonin? — Marsel Cani shpërtheu nervoz, pa iu përgjigjur pyetjes. — Ma jep menjëherë!
Fjolla dhe Marseli ishin bashkë prej më shumë se shtatë vitesh. Historia e tyre kishte rrjedhur si e shumicës: fillimisht takime, më pas bashkëjetesë dhe, pas një kohe, martesë e qetë në letër. Vendosën të shpërnguleshin në një qytet tjetër dhe e nisën gjithçka nga e para, krah për krah.
Në fillim jetuan me qira. Më vonë, hap pas hapi, filluan të kursenin për shtëpinë e tyre. Pikërisht atëherë Marseli i tha një ditë gruas, pa shumë rrotulla:
— Ti nuk di t’i menaxhosh paratë. Pagën do ta kalosh te unë. Unë vendos sa na duhet për familjen.
Fjolla nuk kundërshtoi. Ajo i besonte plotësisht burrit të saj dhe ia dorëzoi gjithçka pa hezitim. Që nga ajo ditë, financat ishin nën kontrollin e Marselit. Ai arriti të mblidhte para për kredi, më pas edhe për një truall. Në përgjithësi, jetonin mirë dhe nuk u mungonte asgjë.
Ai i linte Fjollës para për shpenzime të vogla, pa u ankuar kurrë. Ajo ishte e bindur se Marseli nuk shpenzonte asnjë lek për vete, pa qenë e nevojshme. Dhe megjithatë, momentin kur gjithçka nisi të shkojë tatëpjetë, Fjolla as që e kuptoi.
— Fjollë, — Marseli u kthye nga puna më herët atë ditë, me qëllim të fliste seriozisht. — Do të vijë mamaja ime.
Ishte vetëm në qytet, e vetmuar. Ai sugjeroi ta linin të jetonte në shtëpinë e pushimit. Shtëpia ishte e rregullt, nuk ftohej dhe kishte dyqane pranë.
— Sigurisht, — u përgjigj Fjolla qetësisht.
Marrëdhëniet me vjehrrën kishin qenë gjithmonë korrekte. Në familje nuk kishin pasur grindje të mëdha dhe Fjolla nuk kishte arsye të dyshonte për ndonjë problem.
Lindita Tahiri u zhvendos në vilë pas një jave. Në atë periudhë, Fjolla ishte e mbingarkuar: puna, detyrimet, gjithçka ishte grumbulluar njëherësh. Vetëm kur gjeti pak kohë dhe shkoi atje, u përball me diçka krejt të papritur.
— Zonja Lindita, — tha ajo, duke kaluar me vështirësi mes çantave te dera. — Çfarë po ndodh këtu?
— Përshëndetje, Fjollë. Asgjë e veçantë, — u përgjigj gruaja ftohtë. — Marseli më tha që po ma lini shtëpinë. I kam mbledhur sendet tuaja.
— Si do të thotë po ta lëmë? — Fjolla mbeti e ngrirë nga tronditja.
— Nuk ta ka thënë Marseli? — Lindita buzëqeshi e qetë. — Banesa ime i shkoi djalit të vogël. Vetë nuk kam ku të rri.
— Ia dhatë? Si?
Vëllai i vogël i Marselit ishte i martuar, por Fjolla nuk e dinte se ai nuk kishte as strehë të vetën. Thashetheme kishte dëgjuar plot ndër vite, por gjithmonë kishte zgjedhur t’i shpërfillte.
— Po, ashtu ishte e vetmja zgjidhje, — vazhdoi Lindita. — Ai nuk kishte ku të jetonte, ka fëmijë. S’mund t’i lija rrugëve.
Fjolla ndjeu se fjalët i mbetën në fyt dhe heshti, ndërsa në mendje i rrotulloheshin pyetje që kërkonin përgjigje të menjëhershme.