Fjolla nuk tha asnjë fjalë në atë moment. Vetëm kur u kthye në shtëpi, me bagazhin e makinës të mbushur plot me gjëra, shpërtheu përballë bashkëshortit.
— A e ke menduar fare çfarë ke bërë? — i tha ashpër. — Si mund ta japësh shtëpinë e verës mamit, pa më pyetur? Çfarë do të thotë kjo?
— Pse po ndezesh kështu? — u mbrojt Marseli. — Është nëna ime. Kam çdo të drejtë ta vendos vetë.
— Po unë ku hyj këtu? — nuk u tërhoq Fjolla. — A kam edhe unë ndonjë të drejtë? Apo vendimet merren vetëm prej teje? Edhe unë dua të jem pjesë e tyre.
— Ja ku na doli kjo tani, — u habit ai, pastaj ngriti zërin. — Kur duhet të kursejmë, të lëmë para mënjanë, jam unë ai që mban barrën. Kur vjen puna te vendimet, papritur do t’i marrësh vetëm ti?
Zëri i tij u kthye në britmë. Pas kësaj, çifti nuk shkëmbeu asnjë fjalë për disa ditë. Heshtja u bë e rëndë, derisa Fjolla, pak më e qetë, vendosi t’i afrohej.
— Unë dua vetëm të di çfarë po ndodh, — i tha me ton më të butë. — Dhe shtëpia e verës… unë e dua shumë. Nuk dua ta humbas. Më kupton?
Marseli ndoshta e kuptonte, por shprehja e fytyrës së tij mbeti e sertë.
— Kur duhet ndihmuar mamaja jote, ne vrapojmë menjëherë, — vazhdoi ai. — Por kur ndihma i duhet nënës sime, menjëherë del një “jo”. Pse ky dallim?
Debati nuk u shua. Përkundrazi, u thellua. Fjolla filloi të shkonte shpesh në shtëpinë e verës, me shpresën se do ta detyronte Lindita Tahirin të largohej vetë.
— Kurrë s’e kisha menduar se do të bëhesha kështu, — u ankua ajo te një shoqe. — Një nuse e keqe që ia nxin jetën vjehrrës së saj.
— Duhet të luftosh për tënden, — e inkurajoi shoqja. — Se ndryshe t’i marrin të gjitha dhe mbetesh duarbosh.
E mbështetur nga këto fjalë, Fjolla u kthye sërish atje. Lindita po merrej me punët e shtëpisë. Oborri ishte rregulluar, ishin mbjellë lule të reja, dhe vendi dukej më i ngrohtë se më parë. Për një çast, Fjollës iu duk i këndshëm.
Por menjëherë e largoi atë ndjesi, rrudhi ballin dhe u acarua.
— Ç’është gjithë kjo që keni bërë këtu? — shpërtheu ajo. — Kush ju dha të drejtën të ndryshoni parcelën time?
— Fjollë, çfarë ke? Marseli më tha që mund të veproja…
— S’ka rëndësi çfarë ju ka thënë ai! — e ndërpreu nusen e vet. — Ai nuk është i vetmi pronar këtu. A u bë e qartë?
Ajo pa frikën në sytë e Linditës dhe e kuptoi se po e tepronte, por ndjesia e pushtetit i pëlqeu.
— Çdo gjë duhet ta pyesni mua, mua! Jo atë!
— Në rregull, Fjollë, e mora vesh, — u përgjigj e moshuara me zë të dridhur. — Herën tjetër do të pyes patjetër ty. Thjesht Marseli më tha…
— Nuk më intereson çfarë thotë ai, — ia ktheu ajo ftohtë. — Hiqini menjëherë këto… këto lule. Nuk i duroj dot. Ma keni shkatërruar pamjen.
— Por unë kam shpenzuar lekë për to…
— Nuk është problemi im!
Që nga ajo ditë, Fjolla nisi të vinte çdo ditë në shtëpinë e verës. Sigurisht, burrit nuk i tregonte asgjë për këto vizita, dhe Lindita, gjithnjë më e heshtur, filloi të ndihej e pasigurt sa herë që dëgjonte zhurmën e makinës që ndalonte në oborr.