Ajo kishte frikë t’i ankohej djalit të madh. Çdo herë që nusja largohej nga shtëpia, Lindita Tahiri mbetej vetëm dhe shpërthente në lot.
— Ata kanë familjen e tyre, nuk kam të drejtë të futem mes tyre, — përsëriste ajo mes të qarash, duke u përpjekur të bindte veten se po bënte gjënë e duhur.
Lindita nuk i kërkoi kurrë asgjë Marsel Canit. As nuk i shkoi në mendje t’i lutej që të jetonte në shtëpinë e verës së tyre. Djali më i vogël kishte ardhur të jetonte me gruan pikërisht tek ajo, në banesën e vjetër. Hapësira ishte e ngushtë, gjithçka dukej e rënduar dhe nusja e re, pa asnjë ndrojtje, shpërthente shpesh në sherre për gjërat më të vogla.
Netëve, Lindita qante në heshtje, me fytyrën e fshehur në jastëk, por kurrë nuk u ankua. Ishte djali tjetër ai që nuk duroi më dhe telefonoi Marselin, duke i thënë se situata nuk mund të vazhdonte kështu, se e ëma nuk kishte ku të shkonte dhe po shuhej dalëngadalë.
Marseli nuk pati zemër t’i thoshte jo. Pa humbur kohë, e mori në telefon dhe i tha prerë se nëna do të jetonte më vete.
— Ti na ke rritur, na ke bërë njerëz. As që dua të dëgjoj kundërshtime, — i tha ai. — Lëre apartamentin për ta dhe eja. Me Fjollën do flas unë, nuk do bëjë skena kot.
Sa gabim e kishte Marseli. Ai as që e imagjinonte se e shoqja ishte e aftë të sillej kaq keq me nënën e tij.
Një mbrëmje, kur Fjolla Elezi u kthye më vonë se zakonisht, Marseli e pyeti me ton të zakonshëm:
— Pse po vonohesh kaq shumë nga puna?
— Nuk isha në punë. Kalova nga nëna jote, — u përgjigj ajo ftohtë, pa e parë në sy.
Ajo tashmë ishte mësuar ta shihte vjehrrën si problem dhe mendonte se duhej larguar patjetër.
— Për çfarë? I çove ushqime? — pyeti ai. — Më kishte kërkuar ca lekë borxh ditët e shkuara, por u hutova dhe nuk ia çova. Kur m’u kujtua, ajo vetë nuk pranoi më.
Marseli buzëqeshi. Në mendjen e tij, Fjolla po tregonte mirëkuptim. U afrua dhe e përqafoi.
— Faleminderit që e kuptove, Fjollë.
— Çfarë të kuptova? — ajo e pa me habi. — Unë shkova të kontrolloja si po sillet me pronën tonë.
Buzëqeshja iu zhduk menjëherë nga fytyra.
— Çfarë do të thotë “ta kontrolloje”? Ajo është njeri i rritur!
— Sigurisht, e rritur dhe “e edukuar”, — tha ajo me ironi. — Por e ka kthyer gjithë kopshtin përmbys. Ka dëmtuar edhe gardhin në disa vende dhe ka filluar të ushqejë zogjtë. E di sa pisllëk bëjnë ata më pas?
— E qortove nënën time? — Marseli u ndez nga zemërimi. — Si guxon? Unë nuk shkoj te nëna jote të bëj skandale!
— Nëna ime nuk jeton në banesën tënde.
— As e imja nuk jeton në banesën tënde, — ia ktheu ai ashpër. — Ajo është në shtëpinë e verës, ku ti, po ta kujtoj, shkoje shumë rrallë! Por sapo more vesh që do jetonte ajo aty, fillove të bërtasësh se gjoja e doje atë vend.
Në të vërtetë, ti nuk do as shtëpinë, as njerëzit… vetëm veten tënde.