Marseli e humbi durimin krejtësisht dhe, pa thënë më asnjë fjalë, u nis drejt nënës së tij. Kur mbërriti, e gjeti Linditën Tahiri të thyer shpirtërisht, me sytë e skuqur nga mërzia dhe lodhja.
— Marsel, unë nuk e kisha me qëllim… — foli ajo me zë të ulët e të dridhur. — Ndoshta ishte gabim që u futëm në gjithë këtë histori.
— Mos u mundo, mami, — e ndërpreu ai butë. — Do gjej një zgjidhje, ta premtoj. Gjithçka do rregullohet.
Pas rreth tri javësh, Marseli mori një vendim të prerë. Ai e largoi të ëmën nga shtëpia e verës dhe e sistemoi në një shtëpizë të vogël, në një lagje private, të qetë dhe larg konflikteve.
— Këtu do jesh e sigurt dhe e qetë, — i tha ai. — Banesën e kam regjistruar në emrin tënd. Askush s’do vijë të të shqetësojë apo të të kërkojë llogari.
Lindita e falënderoi të birin me lot në sy, e lehtësuar që më në fund kishte një strehë ku ndihej e respektuar.
Me kalimin e ditëve, Fjolla Elezi vuri re se Marseli ishte qetësuar. Ai nuk shpërthente më, nuk grindej, dhe dukej sikur një barrë i ishte hequr nga supet.
— Mamaja nuk është më në shtëpinë e verës, — i tha një mbrëmje. — Mund të shkosh atje sa herë të duash. Edhe sendet i kam kthyer të gjitha mbrapsht.
Fjolla u mbush me gëzim dhe nxitoi t’ia tregonte lajmin shoqes së saj.
— Ta thashë unë, — i tha ajo me ton triumfues. — Me këta njerëz duhet të tregohesh e fortë, përndryshe të hipin mbi kokë. Mirë bëre që e ndale në kohë, ndryshe do kishit përfunduar duke e mbajtur edhe financiarisht.
Për një periudhë, jeta familjare e Fjollës dukej se ishte kthyer në normalitet. Por jo për shumë gjatë. Një ditë, ajo pa një shpallje për shitjen e një parcele toke pranë shtëpisë, me një çmim qesharak.
— Duhet ta blejmë sa më shpejt, — mendoi ajo. Me Marselin kishin folur dikur për një mundësi të tillë.
Ajo kontaktoi shitësin dhe ra dakord për gjithçka, por Marseli ishte në dush dhe ajo nuk mund ta pyeste sa para kishin kursyer. Pa hezitim, Fjolla mori telefonin e tij dhe hapi llogarinë bankare.
— Ku janë paratë?! — bërtiti ajo, kur pa shumën: pak më shumë se treqind mijë lekë. — Kemi kursyer për kaq kohë, ku kanë shkuar të gjitha?
— Kush të lejoi të prekësh telefonin tim? — reagoi ai ashpër, duke ia rrëmbyer nga dora. — Më mirë shiko telefonin tënd. Ke një njoftim zyrtar.
Fjolla hapi celularin dhe u shtang: kërkesë për divorc.
— Çfarë është kjo? Si ka mundësi?
— Kaq e thjeshtë, — u përgjigj ai ftohtë. — Kam dorëzuar dokumentet për ndarje. Pasurinë nuk do ta ndajmë. Me paratë e përbashkëta i bleva shtëpi mamit, ndaj apartamenti mbetet i yti. Unë marr shtëpinë e verës. I kam llogaritur të gjitha, është e drejtë.
— Divorc? Pse? Ke gjetur ndonjë tjetër? Apo ta ka futur në kokë nëna jote?
— Mos e përziej nënën time këtu, — ia ktheu ai prerë. — Ajo ka edukatë, ndryshe nga ti. Unë po ndahem për shkak të sjelljes sate. Asaj s’i kishte mbetur asnjë derë ku të trokiste, dhe ti vetëm sa e shtypje më shumë.
— Nuk dua të jetoj me një njeri të tillë, — vazhdoi ai. — Më vjen keq, por nuk pashë rrugë tjetër.
Po atë ditë, Marseli mblodhi sendet e tij dhe u largua përgjithmonë.
Autorja: Jehona Lufta