Era Kovaçi qëndronte përballë derës së apartamentit të saj dhe, e kapluar nga ankthi, rrotullonte çelësin në bravë. Nuk hapej. Provoi sërish, kësaj here me kujdes, duke u përpjekur të mos shpërthente në panik. Asgjë. Buzët filluan t’i dridheshin, pëllëmbët iu lagën nga djersa. Çelësat nuk përputheshin. Dera mbetej e mbyllur.
Ajo dhe Nard Gjini kishin jetuar aty për shtatë vjet. Çdo gjë në atë banesë i ishte bërë e njohur: dera gri e hyrjes, cepat e gërryer të kornizës, një gërvishtje e vjetër nga qeni i tyre i parë që nuk u përshtat kurrë. Në atë shtëpi ajo kalonte mbrëmjet, hekuroste këmishët e burrit, binte në gjumë në dhomën e tyre të përbashkët. Tani, megjithatë, hyrja i ishte ndaluar.
Era nxori telefonin dhe thirri Nardin. Sinjalet dëgjoheshin, por askush nuk përgjigjej. Provoi edhe një herë. Pastaj përsëri. Më kot. Telefoni ishte i fikur.
— Ka ndodhur gjë? — u dëgjua një zë pas shpine.
Ajo u kthye me vrull. Ishte fqinja e katit, Melihate Nikolla. Era e njihte prej vitesh: një grua e moshuar, e vetmuar, që vërente gjithçka dhe zakonisht ishte e para që dinte lajmet e pallatit.
— Unë… nuk po futem dot në shtëpi, — tha Era me zor, ndërsa një nyjë i mblidhej në fyt.
Melihate e pa me keqardhje dhe psherëtiu lehtë.
— Vajzë, po kyçin e kanë ndërruar.
— Ndërruar?! — goja e Erës iu tha menjëherë.
— Para rreth dhjetë ditësh.
— Kush e ka ndërruar?!
— Kush tjetër… vjehrra jote. Erdhi me një burrë, mjeshtër ishte, dhe e rregulluan gjithçka.
Era mbeti e ngrirë. Vjehrra?!
— Po Nardi, ku është? — pyeti prerë.
Fqinja ngriti supet.
— Nuk e di, bijë. S’e kam parë prej kohësh.
Kjo duhet të ishte një gabim. Nuk mund të ishte e vërtetë.
Me hapa të pasigurt, Era zbriti poshtë dhe trokiti në derën e vjehrrës. Pritja iu duk e pafund. Më në fund, u dëgjuan hapa të rëndë dhe dera u hap. Në prag qëndronte Kujtesa Nikolla — e gjatë, e dobët, me flokë të shkurtër. Ajo e mati Erën nga koka te këmbët, kryqëzoi krahët dhe buzëqeshi ftohtë, me një ndjenjë epërsie.
— Po ti pse u ktheve? — tha pa asnjë përshëndetje.
— Ku është Nardi? Dhe pse ka bravë të re në apartamentin tonë? — zëri i Erës u drodh.
Kujtesa lëshoi një nënqeshje.
— Kur zhdukesh për dy muaj, do të thotë se s’të intereson më.
— Ç-çfarë thatë?..
— U zhduke. Kjo do të thotë se nuk ishe më e nevojshme. Tani aty ka një zonjë tjetër shtëpie.
Era ndjeu gjakun t’i rrihte fort në veshë.
— Çfarë do të thotë “zonjë tjetër”? — e shikoi vjehrrën, e tronditur.
Kujtesa ngriti supet me qetësi, sikur fliste për diçka fare të zakonshme.
— Gjithçka është e thjeshtë, e dashur. Ti ike dhe nuk u bëre e gjallë. Nardi mendoi se e kishe lënë. Atij nuk i duhet një grua që endet pa ditur njeri ku.
— Unë nuk kam “endet”! — Era ndjeu zemërimin t’i vlojë brenda. — Isha duke u kujdesur për nënën time, e cila kishte pësuar një aksident të rëndë dhe kishte nevojë për mua çdo ditë…