…kishte thyer këmbën! Dhe Nard Gjini e dinte shumë mirë këtë fakt!
Vjehrra nxori një tingull përçmues, si të ishte lodhur nga justifikimet.
— Po mirë, po mirë… e ç’rëndësi ka? — tha me një të qeshur të thatë. — Një burri i duhet gruaja pranë vetes, jo një që endet qytet më qytet. Për të, ti je tashmë kapitull i mbyllur.
Era shtrëngoi grushtat, duke ndier thonjtë t’i futeshin në pëllëmbë.
— Ku është Nardi? Dua ta dëgjoj nga goja e tij!
— Është larguar, — u përgjigj Kujtesa Nikolla pa asnjë emocion. — Në udhëtim pune.
— Kur kthehet?
— Nuk e di.
— Në rregull, — Era mori frymë thellë, duke u përpjekur të mos shpërthente. — Atëherë, më shpjego pse janë ndërruar bravët e banesës sime?!
— Të kujt banesë? — zëri i vjehrrës u bë i akullt. — Të banesës së djalit tim?
Era ndjeu sikur ajri iu pre nga mushkëritë.
— Tona! — tha me zë të dridhur. — Banesa jonë!
— Gabohesh, vajzë, — buzëqeshi Kujtesa me ironi dhe u kthye ngadalë nga korridori. Pas pak u shfaq me disa dokumente në dorë. — Ja, shikoji vetë.
Me duar që i dridheshin, Era mori letrat. Ishte një kontratë dhurimi. Nardi ia kishte kaluar banesën nënës së tij, pa lënë asgjë për diskutim.
— Si… si është e mundur kjo? — pëshpëriti ajo, ndërsa ndjente sikur muret po i afroheshin.
— Ti nuk ishe e regjistruar këtu, apo jo? — e pyeti Kujtesa me një kënaqësi të fshehur. — Dokumentet kanë qenë gjithmonë në emër të djalit tim. Ai vendosi t’ma dhurojë. Pra tani, kjo është SHTËPIA IME.
Era mbeti e hutuar, pa ditur nga t’ia niste.
— Por unë kam paguar për këtë shtëpi… Kam futur para, kursime…
— Ke ndonjë provë? — vjehrra ngushtoi sytë.
Era u përpoq të kujtonte, por e dinte përgjigjen. Asgjë nuk ishte në emrin e saj. Ajo i kishte besuar burrit, pa menduar se një ditë do t’i duhej të mbrohej.
— Kjo… kjo duhet të jetë ndonjë keqkuptim.
— Jo, vajzë, kjo quhet jetë, — tha Kujtesa me buzët e shtrënguara. — Dhe në jetë mbijetojnë ata që janë më të zgjuar. Ti ishe tepër naive.
Frymëmarrja e Erës u rëndua.
— Do të flas me Nardin.
— Fol, patjetër, — ia ktheu vjehrra me një tundje koke tallëse. — Vetëm mos prit që ai të të dëgjojë.
Era provoi sërish ta telefononte. Tingujt ranë gjatë… por askush nuk u përgjigj.
— A mund t’i thuash të paktën të më marrë mbrapsht? — e pyeti ajo.
Kujtesa buzëqeshi lehtë.
— Sigurisht, sapo të kem mundësi. Tani më fal…
Ajo nisi të mbyllte derën. Era reagoi shpejt, duke vendosur dorën përpara.
— Prisni! Ku duhet të shkoj tani? Ku të jetoj?!
— Oh, e dashur, je grua e rritur. Do t’ia dalësh vetë.
Dera u përplas fort para fytyrës së saj.
Era mbeti në korridor, me telefonin të shtrënguar në dorë, ndërsa në kokë i gumëzhinin mendimet. Si mund të zhdukej dikush nga jeta jote kaq thjesht, sikur të mos kishte ekzistuar kurrë?
Ajo thirri edhe një herë numrin e Nardit. Sërish vetëm tinguj… heshtje.
— Frikacak, — i doli nga goja dhe e mbylli thirrjen me inat.
Duart i dridheshin, por një gjë ishte e qartë për të: kjo histori nuk do të mbyllej kështu.
Atë natë e kaloi te shoqja e saj. Hana Imeri nuk bëri pyetje të panevojshme, thjesht…