…i dha të vishte rroba shtëpie të sajat, të rehatshme dhe të ngrohta. Era u ul në divan, duke marrë frymë me vështirësi, sikur po dilte nga një furtunë e brendshme.
— Çfarë mendon të bësh tani? — e pyeti Hana Imeri me zë të ulët, pasi shpërthimi i lotëve më në fund u shua.
Era ngriti sytë. Zëri i saj ishte i qetë, por brenda fshihej vendosmëri.
— Do të gjej një avokat.
Hana hezitoi pak, pastaj foli me kujdes, si të mos donte ta lëndonte.
— E di që banesa është e regjistruar në emër të Nard Gjinit…
— Po, — e ndërpreu Era, — por unë kam paguar për të.
— A ke prova?
Pyetja i ra si grusht. Për një çast, Era mbeti pa fjalë. Ishte e vërtetë: ajo kishte kontribuar rregullisht për kredinë, kishte nxjerrë para për mobilim e riparime, por gjithçka zyrtarisht ishte në emër të tij. Marrëdhënia e tyre kishte qenë e ndërtuar mbi besim. Askush nuk mendonte për letra e firma, derisa ishte vonë.
— Atëherë do t’i gjej provat, — tha ajo më fort, si t’ia thoshte vetes.
Të nesërmen, Era u paraqit në zyrën e një juristeje. Grua në moshë të mesme, me sy të ftohtë dhe qëndrim profesional, ajo shfletoi dokumentet dhe dëgjoi rrëfimin pa ndërhyrë.
— Çështja nuk është e lehtë, — tha shkurt, duke i lënë letrat mënjanë. — Nuk figuron askund si bashkëpronare, nuk keni banim të regjistruar atje dhe prona është kaluar vullnetarisht në emër të nënës së tij.
— Por unë kam dhënë para, — këmbënguli Era. — Kam paguar për mobiljet, për pajisjet shtëpiake, për rregullimet. Kam fatura.
Avokatja ngriti vetullat, e interesuar.
— Kjo ndryshon diçka. Nëse provohet se investimet tuaja kanë shkuar drejtpërdrejt për banesën, ekziston mundësia të kundërshtohet akti i dhurimit.
— Çfarë më duhet konkretisht? — pyeti Era.
— Çdo dëshmi që keni: transferta bankare nga karta juaj, kontrata, ekstrakte llogarie, fatura, madje edhe dëshmitarë. Sa më shumë, aq më mirë.
Era filloi të mendonte me kujdes. Pagesat e kredisë zakonisht dilnin nga karta e Nardit, por kishte raste kur ajo i kishte transferuar shuma të konsiderueshme. Për mobiljet dhe pajisjet ishte e sigurt — faturat duhej të ekzistonin ende.
— Do t’i mbledh të gjitha, — tha pa lëkundje.
Juristja pohoi me kokë.
— Atëherë mund të hyjmë në betejë. Por duhet ta dini: do të zgjasë. Nëse pala tjetër ka lidhje ose ndikim, procesi mund të jetë i lodhshëm dhe i gjatë. A jeni gati për këtë?
Në mendjen e Erës u shfaq buzëqeshja përçmuese e Kujtesa Nikollës dhe dera e mbyllur e banesës që ajo e quante shtëpi.
— Jam gati, — u përgjigj ajo, duke shtrënguar duart.
Gjatë rrugës për në shtëpi, Era hapi aplikacionin e bankës në telefon. Zemra i rrahu fort: disa transferta të mëdha ishin aty, të shënuara qartë “për kredi”. Më poshtë, pagesa për mobilje dhe pajisje elektroshtëpiake.
Tani i duheshin vetëm njerëzit që mund ta mbështesnin.
Ajo kujtoi bisedat në punë, mënyrën se si fliste hapur për paratë që po investonte në banesë. Koleget i kishin dëgjuar ato rrëfime. Ndoshta dikush do të pranonte të dëshmonte.
— Këtë nuk do ta lë përgjysmë, — pëshpëriti.
Po atë mbrëmje, Era u shkroi disa ish-kolegëve dhe miqve. Përgjigjet nisën të vinin shpejt.
“E mbaj mend shumë mirë,” shkroi njëra.
“Nëse duhet, do të flas në gjykatë,” u përgjigj një tjetër.
Një shkëndijë shprese u ndez brenda saj, e vogël, por e fortë, duke i dhënë forcë për atë që e priste më pas.