Lufta e vërtetë, në fakt, sapo kishte nisur.
Era Kovaçi hodhi sytë rreth sallës së gjyqit. Ajri i dukej i rëndë, pulsi i rrihte pa kontroll dhe duart i ishin lagur nga ankthi. Ajo ditë do të sillte vendimin përfundimtar. Sot do të mësonte nëse drejtësia do ta dëgjonte apo jo.
Kishin kaluar tre muaj të gjatë që nga momenti kur kishte zbuluar se, ligjërisht, nuk kishte më asnjë të drejtë mbi shtëpinë që e kishte quajtur të vetën. Gjatë asaj kohe, Era kishte mbledhur çdo provë të mundshme: dokumente zyrtare, ekstrakte bankare, fatura për mobiliet, pajisjet shtëpiake, madje edhe biseda të printuara me Nard Gjinin, ku ai vetë pranonte se ajo kishte investuar para në banesën e përbashkët.
Avokati i saj dukej i kënaqur me materialin.
— Kemi një bazë solide, — i kishte thënë para seancës. — Jo perfekte, por mjaftueshëm e fortë për të fituar.
Procesi gjyqësor ishte rraskapitës. Kujtesa Nikolla u shfaq si një aktore e stërvitur: rrotullonte sytë, psherëtinte me zë të lartë dhe luante rolin e gruas së pambrojtur, që po tentonin ta linin “nën qiell të hapur”.
— Ajo ka jetuar falas në shtëpinë time! — bërtiste. — Djali im e mbante! Çfarë të drejte ka ajo mbi apartamentin tonë?!
Nard Gjini ndodhej vetëm pak metra larg Erës. Për herë të parë pas muajsh, ata ndanin të njëjtën hapësirë. Ai nuk e ngriti asnjëherë shikimin, shihte dyshemenë dhe u përgjigjej pyetjeve të gjyqtarit shkurt, me një ftohtësi të dhimbshme.
Kur filloi të fliste, Era u drodh.
— Po, pagesat e kredisë dilnin nga karta ime, — tha ai. — Nëse ajo ka transferuar ndonjë shumë, ndoshta ka qenë thjesht ndihmë bashkëshortore. Vullnetare. Jo si pjesë prone.
— Po mobiliet dhe pajisjet? — ndërhyri avokati i Erës. — Pretendoni se i keni blerë vetë?
— Ndoshta disa prej tyre i ka paguar ajo, por… — ai u ndal.
— Por?
— Nuk ia kam kërkuar. Ishte kontribut familjar, jo investim pasurie.
Era shtrëngoi cepin e tavolinës. A e dëgjonte veten se çfarë po thoshte?
— Kontribut familjar?! — shpërtheu ajo. — Pra, pagova për atë shtëpi, por tani që nuk ju duhet më, unë s’jam askush?
Nard shtrembëroi fytyrën, por heshti.
Vendimi i gjykatës i befasoi të gjithë.
— Gjykata konstaton se akti i dhurimit është kryer në shkelje të të drejtave të bashkëshortes, pasi një pjesë e mjeteve për përmirësimin e banesës janë investuar prej saj, — lexoi gjyqtari. — Akti shpallet i pavlefshëm.
Fillimisht, Era nuk e kuptoi çfarë kishte ndodhur. Vetëm kur avokati i saj ia shtrëngoi dorën, gjithçka u bë e qartë.
— Fitove.
Kujtesa Nikolla shpërtheu në britma.
— Kjo është padrejtësi! Nuk e dorëzoj apartamentin!
Nard vetëm shtrëngoi nofullat.
Era e vështroi me një buzëqeshje të ftohtë.
— Epo, Nard? Mendove se do të shpëtoje kaq lehtë?
Ai u kthye nga ana tjetër, pa thënë asnjë fjalë.
Më vonë, ulur në një kafene, Era shikonte nga dritarja dhe mendonte. Po, gjyqin e kishte fituar. Banesa do të ndahej, do të shitej dhe paratë do të ndaheshin. Ndoshta kishte humbur një shtëpi, por veten jo.
Telefoni i ra.
— Alo?
— Era, jam Hana. Si shkoi?
Ajo buzëqeshi lehtë.
— Jam e lirë. Më në fund, e lirë.