Drita Rexha e kuptoi që kishte lënë dhuratën në shtëpi vetëm pasi kishte dalë në autostradë. Fillimisht i shkoi ndër mend ta linte për një herë tjetër; kthimi mbrapsht i dukej bezdisës dhe, për më tepër, gjithmonë kishte dëgjuar se ishte shenjë e keqe. Megjithatë, teksa po kalonte vendin e kthesës, e shau veten me zë të ulët dhe, pa u menduar më gjatë, ktheu timonin drejt shtëpisë.
“Kë po mundohem të mashtroj?” bluante me inat. “Me Tringa Sotën takohemi një herë në vit, vetëm nga zakoni, e sot është përvjetor i rrumbullakët!” Zemërimi i kthehej kundër vetes: si mund të harrohej gjëja më e rëndësishme, dhurata për shoqen që sot mbushte plot pesëdhjetë vjeç? Dhurata nuk ishte aspak e zakonshme. Drita e përfytyronte tashmë habinë në fytyrën e Tringës kur të shihte çfarë i kishte përgatitur shoqja e saj më e afërt. Të shfaqej pa asgjë në duar ishte absolutisht e papranueshme.
Vuri muzikën e preferuar dhe hodhi një vështrim të dëshpëruar drejt kolonës së makinave, ku sapo kishte humbur kohë dhe ku e priste sërish i njëjti fat. “Mirë ta bëra vetes. Faji është i imi,” murmuriti. Kur mbërriti, bëri disa xhiro rreth parkimit të zënë, shau një makinë të parkuar shtrembër që kishte zaptuar dy vende dhe, në fund, u detyrua ta linte makinën anash rrugës.
Deshi të telefononte në domofon që burri t’ia sillte dhuratën deri te ashensori, por u turpërua nga mendimi dhe e uli dorën. Nxori çelësin e vet. Marsel Gjini, mesa dukej, nuk ndihej mirë; për këtë arsye as nuk kishte shkuar në festën e ditëlindjes së Tringës. Drita kishte menduar të qëndronte me të, por ai e kishte siguruar se i mjaftonte pak gjumë dhe gjithçka do t’i kalonte.
Le të pushonte. Ajo do ta merrte dhuratën dhe do të largohej menjëherë.
Kur u hap dera e ashensorit, Drita gati sa nuk e rrëzoi çelësin nga befasia: përballë saj ishte Marseli. I veshur me kujdes, i rregullt, me aromë parfumi, dukej qartë se po dilte diku. Sapo e pa, u step dhe iu shua qëndrimi.
— Do rrish aty në këmbë? — tha ajo ftohtë, dhe Marseli doli nga ashensori me kokën ulur.
— Unë… mendova se kishe shkuar te Tringa, — belbëzoi ai.
— Unë po shkoja. Po ti pse nuk munde të vije me mua? Ma kujto arsyen.
— Cilin shkak? — pyeti Marseli, duke blerë kohë. Shpresonte që dikush të hynte në pallat e ta nxirrte nga sikleti. Dhe ashtu ndodhi: domofoni fishkëlloi dhe hyri një fqinj me qen.
— Do dal pak, më presin shokët, — u përpoq ai, pa e parë në sy.
— Jo, zemra ime. Fillimisht flasim, — tha Drita, i buzëqeshi fqinjit dhe e shtyu burrin e veshur hijshëm sërish drejt ashensorit.
Apartamenti ishte rrëmujë; gjithçka tregonte se Marseli po përgatitej me ngut për një takim.
— Epo? Të dëgjoj, Marsel. Pse nuk erdhe me mua?
— Dritë…
— Mos më thirr kështu. Përgjigju.
— Nuk e duroj dot, nuk e dua fare atë shoqëri! — shpërtheu ai papritur. — I urrej me gjithë shpirt! Ja, tani e di!
— Vërtet? Këtë e shpike tani? — buzëqeshi me ironi Drita, duke vëzhguar se si bashkëshorti i saj po humbiste qetësinë dhe po përpiqej të gjente fjalët e radhës.