— Që prej kur e paske humbur dashurinë për “atë shoqëri”? — vazhdoi Drita, duke e parë teksa përpëlitej dëshpërimisht për të dalë nga situata. — Janë edhe miqtë e tu, Marsel! Me ta kemi mbi dhjetë vjet që rrimë bashkë. Çfarë ndodhi papritur që u shndërruan në njerëz të padëshiruar?
— Kam gënjyer. Për ty, Dritë… — tha ai me zë më të ulët. — Prej kohësh më neveritin të gjithë. Burri i Tringës, e mban mend… ishte dehur dhe u soll keq me mua!
— Mjaft, Gjini, — ia preu ajo prerë. — Ajo histori e vjetër ka vite që ka marrë erë naftaline. Nardi atëherë ishte tapë dhe në errësirë të ngatërroi me Tringën. Mos harro se ti përfundove në shtratin e saj! Dhe mos më devijo bisedën… ku po shkon kështu i stolisur, thuaj?
— O shpirt! — u përpoq ai të zbutet. — Doja të takohesha me ca shokë. Të pimë ndonjë gotë verë, të ndezim nargjile… më fal, por nuk munda ta detyroj veten të vija me ty atje. Prandaj shpika gënjeshtra.
Marseli uli kokën, si një fëmijë i kapur në faj.
— Edhe parfumi Brioni qenka për shokët? — e thumbi ajo. — Se duket sikur ke zbrazur gjysmën e shishes mbi vete, apo jo?
— Drita, s’e kuptoj këtë sulm! — u mbrojt ai. — U parfumosa si gjithmonë. Nuk e piva parfumin, si ai Viti yt i shtrenjtë!
Emri i ish-bashkëshortit e goditi si rrufe. Drita u drodh dhe kuptoi se, nëse Marseli kishte nxjerrë këtë kartë, atëherë puna ishte më serioze nga sa kishte menduar. Ajo shkoi në kuzhinë, u ul në një stol dhe nisi të fërkonte tëmthat. Telefoni ra. Ajo e hapi linjën, duke u përpjekur të mos e nxirrte në zë turbullimin që e kishte pushtuar.
— Po, Tringë, zemër… gëzuar ditëlindjen! — tha me një zë të butë. — U nisa, por u detyrova të kthehem… më ra pak të fikët, ndoshta tensioni. Të dërgoj taksi? Jo, mos u shqetëso, ia dal vetë. Më vjen keq, herë tjetër. Të puth. Natën e mirë.
E mbylli telefonin, e la mbi tavolinë dhe e ngriti vështrimin e lodhur nga Marseli.
— Je vërtet keq? U ktheve nga marramendja? — u alarmua ai. — Po i bie menjëherë Xhemalit, ai të merr veten për pesë minuta!
Marseli nisi të kërkonte numrin e mjekut në celular.
— Po, jam keq. Por Xhemali yt s’ka ç’të bëjë për mua, — psherëtiu ajo.
— Atëherë të shkoj në farmaci? — u hodh ai me vrull drejt derës, por Drita e ndali.
— Mjaft me gënjeshtra, Marsel! — i tha me zë të fortë. — E di që po më gënjen!
Ajo u ngrit dhe u afrua te dritarja.
— Zot, a e meritoj vërtet këtë? — pëshpëriti për vete.
Marseli heshti. Ajo nuk u kthye nga ai, e zgjati heshtjen me durimin e një aktoreje të vjetër.
— Gjithsesi po shkoj në farmaci. Më thuaj çfarë të blej? — u dëgjua zëri i tij pas shpine.
— Askund nuk shkon, derisa të flasësh hapur! — ia ktheu ajo. — Çfarë po ndodh, Marsel?!
Ra sërish heshtja. Asnjëri nuk fliste.
— Je e sigurt që do ta dish të vërtetën? — foli më në fund ai.
— Më shumë se çdo gjë tjetër në botë, — u përgjigj ajo pa u kthyer, duke mbyllur sytë fort që të mos shpërthente në lot.
Drita e ndiente se ky çast, për të cilin kishte pasur frikë prej kohësh, po afrohej pashmangshëm.