Ajo e kishte ditur gjithmonë se kjo bisedë, herët a vonë, do të vinte. Marsel Gjini ishte pothuajse dhjetë vjet më i ri se ajo. Kur u martuan, Drita Rexha kishte mbushur tridhjetë e dy, ndërsa ai ishte vetëm njëzet e tre. Marseli vinte nga një familje e rregullt, por zgjedhja e tij nuk ishte pritur mirë. I ati, me shumë hezitim, ishte paraqitur në dasmë, ndërsa e ëma nuk e kishte kapërdirë kurrë faktin që “një ruse e vjetër” i kishte rrëmbyer djalin e saj të artë. Vetëm më vonë, pasi pa fotografitë e ceremonisë dhe kuptoi se nusja dukej thuajse moshatare me të birin, qëndrimi i saj u zbut disi. Ajo rifilloi të fliste me Marselin. Por jo me Dritën.
Miqtë e Dritës e pranuan burrin e saj të dytë me dashamirësi, sidomos shoqet. Të gjitha ndodheshin në atë etapë të jetës kur pasioni i mirë kishte më shumë peshë sesa statusi shoqëror. Drita rrezatonte lumturi, ndërsa Marseli, përmes saj, krijoi lidhje të vlefshme, madje edhe për familjen e tij. Nga jashtë dukej sikur gjithçka funksiononte dhe të gjithë ishin të kënaqur.
— Jam lodhur duke qenë “burri i Dritës”, — shpërtheu më në fund Marseli, duke nisur rrëfimin e tij. — Jam tridhjetë e tre vjeç, mosha e Krishtit, dhe prapë askush nuk më sheh si individ. Kam nevojë të jem mes njerëzve që më vlerësojnë për atë që jam vetë.
— Mirë. Vazhdo, Marsel. Po të dëgjoj, — tha ajo, pa ia hequr sytë dritares, sepse e dinte që, në thelb, ai kishte të drejtë. Edhe miqtë e përbashkët e kishin parë gjithmonë kështu.
— Kaq kisha, — mërmëriti ai.
— Jo, nuk mjafton. Harrove të tregosh kush është ajo. Ajo që të sheh si njeri më vete, jo si shtojcë timen.
Marseli mori frymë thellë.
— Dritë, të lutem… mos. Unë jam besnik ndaj teje. Kam bërë shumë për ne, madje kam shkuar deri te përplasja me familjen time…
— Çfarë përplasjeje? — ia preu ajo ashpër. — Duke u martuar me ty, u martova edhe me gjithë fisin tënd! Edhe pse vjehrrën time s’e kam parë kurrë, sepse më urren, unë zgjidh pa pushim hallet e nipërve e mbesave të tua, duke i sistemuar herë në një punë e herë në një tjetër!
— Dritë… dëgjo. Është e vërtetë. Ti sakrifikon, unë sakrifikoj. Sa herë takoj nënën time, ajo më përmend nipërit që do të kishte pasur po të isha martuar me Lusinen, e jo me ty. Mendon se është e lehtë për mua?
— Mjaft, Marsel Gjini! Mos më shmang përgjigjen. Ti ke dikë tjetër, dhe prej kohësh. Më kanë folur, por unë… unë të besova. A nuk e meritoj të vërtetën?
— E vërteta është një, Dritë. Unë të dua ty. Vetëm ty.
— Gënjen! Përsëri gënjen… kjo më mbyt.
— Po pse e mendon këtë?! — shpërtheu ai me nervozizëm. — Edhe unë jam njeri, mund të lëndohem! Ti nuk i çmon fare sakrificat që kam bërë për ty… — u kthye mënjanë dhe fshiu lotët me pëllëmbë. — Shiko, nuk po iki askund. Jam këtu. Me ty.
— Dhe nuk ke askënd tjetër?
— Përveç teje.