— Jo.
— Mirë… më fal.
U përqafuan në kuzhinë, pa fjalë. Drita Rexha mbështeti ballin në kraharorin e bashkëshortit dhe, për një çast, u bind se pavarësisht gjithçkaje, ndjenja e saj për të nuk ishte shuar. Xhelozia, mendoi ajo, do ta shoqëronte gjithmonë; kështu i kishin thënë shoqet, të gjitha ato që e njihnin mirë Marsel Gjinin dhe historitë e tij.
Qetësia u pre nga një gumëzhimë e shkurtër. Telefoni i Marselit po dridhej mbi tavolinë. Ai e mori në dorë dhe Drita vuri re menjëherë se emri i thirrësit ishte shkruar në një alfabet të huaj.
— Përgjigju, — i tha ajo me një ton që nuk pranonte kundërshtim. — Ndoshta janë shokët e tu.
— Jo tani, — u shmang ai. — Do fillojnë të më mbajnë me muhabet.
— Hape telefonin, — urdhëroi ajo ftohtë.
Marseli hezitoi, e rrotulloi aparatin mes gishtave dhe më pas e mbylli thirrjen. Drita reagoi shpejt: ia rrëmbeu celularin nga dora dhe u mbyll në banjë.
— Drita, hape derën menjëherë! — bërtiti ai, duke goditur lehtë me grusht.
Ajo thirri numrin që sapo kishte telefonuar. Ashtu siç e priste, u dëgjua zëri i një gruaje.
— Alo, Marsel, s’të dëgjoj… kur vjen? Jam bërë copë duke të pritur… s’të dëgjoj fare! Alo! Më telefono!
Drita e mbylli thirrjen pa thënë asnjë fjalë.
— Nuk është ajo që mendon! — ulërinte Marseli nga ana tjetër e derës.
Ajo doli, ia zgjati telefonin me qetësi të akullt.
— Telefonoje. Se, siç dëgjove, po vuan.
— Drita… nuk dua… ajo… ajo s’do të thotë asgjë për mua… unë…
— Dil jashtë, Marsel. Merr gjërat e tua. Do shihemi në gjykatë.
Ditën e divorcit, pasi dolën nga salla, Drita u ul në një kafene me Tringa Sotën, shoqen e saj të vjetër.
— Më mirë kështu, — tha Tringa, duke e copëtuar një cheesecake me nenexhik me lugë. — Nuk të meritonte.
— Nuk jam e sigurt, — u përgjigj Drita. — Me të nuk mërzitesha kurrë. Gjithmonë gjente diçka për të bërë. Ndoshta duhej ta falja? E di që më telefonoi edhe e ëma e tij? Për herë të parë! Më lutej të mos divorcohesha.
— Seriozisht? — u habit Tringa, e cila ishte në dijeni të çdo detaji. — Me siguri ngaqë humbën një përkrahje të vlefshme falë teje.
— Prapë, më dukej e sinqertë, — nguli këmbë Drita. — Madje më bëri të dyshoj. Ajo e do shumë të birin, kjo ndihej. Dhe tha se ai më donte mua, prandaj edhe më telefonoi, edhe pse i kushtoi shumë.
— Po për femrat e tij, a e di ajo? — qeshi Tringa me përbuzje.
— E di. Njërën e përmendi me emër. Të tjerat, tha, ishin kalimtare, një-dy herë, — Drita nuk ia hoqi sytë.
Tringa u mbyt me kafshatën. Drita i rrahu shpinën lehtë. Kur ajo u qetësua, Drita la paratë për kafen mbi tavolinë dhe, me një buzëqeshje të ftohtë, tha:
— Lamtumirë, Tringa. Mos më telefono më. Kurrë.
— Prit, ta shpjegoj! — bërtiti ish-shoqja pas saj.
Por Drita nuk u kthye. Kaloi rrugën dhe hipi në makinën e saj.
— Shikoje këtë mendjemadhe! — mërmëriti Tringa me përbuzje. — Ik, ik!