— Unë e dua Gjergj Nikollën dhe ai më do mua. Jemi bashkë prej kohësh. Për ty ai nuk ka folur kurrë. Të ka përmendur vetëm me shpërfillje, si diçka të parëndësishme, që s’ia vlen as të kujtohet. Prandaj mendoj se do të ishte e drejtë të mos na pengoje.
— E ç’dobi pate nga ajo jeta jashtë vendit? — qeshi me përbuzje Gjergj Nikolla. — Dhjetë vjet të hedhura poshtë, tamam si të mos kishin ekzistuar!
Ledion Shala hapi gojën për t’iu kundërvënë, por nuk ia doli.
— As biznes, as shtëpi, as familje! Edhe grua nuk pate! U nise para dhjetë vitesh me xhepa bosh dhe ashtu u ktheve. Asgjë më shumë!
— Të paktën pashë botën, — u përpoq të fuste fjalën Ledioni.
— Eh, ç’mrekulli! Edhe unë e kam parë botën nga televizori. Asgjë për t’u habitur!
— Nuk është tamam kështu…
— Lëre tani! Pranoje troç: shkove për të fituar diçka dhe u ktheve i humbur! Pikë. Tani duhet të nisësh gjithçka nga e para. Sikur sapo të kishe dalë nga universiteti!
— Këtu nuk jam dakord, — tha Ledioni, duke ngritur gishtin. — Përvoja, sidomos ajo jashtë vendit, ka vlerën e vet.
— Ndoshta atje ku ishe ti, — ia preu Gjergji, — por këtu rregullat janë të tjera. Ja unë, — u drejtua krenarisht, — sapo mbarova universitetin, nuk ika jashtë, edhe pse më ftuan! Jo! Hyra në administratë, në punë shteti!
Fillimisht praktikant, pastaj specialist, më vonë përgjegjës, shef grupi dhe tani — përballë teje është drejtori i sektorit! Status, emër, rrogë e mirë!
— Gëzohem për ty, — tha Ledioni me një shije të hidhur në zë.
— Dhe mos harro: kam apartament, makinë dhe grua! Jo vetëm kaq, por është gjashtë vjet më e re se unë dhe zonjë shtëpie shembullore! Qofte, supa, këmisha të hekurosura! Dhe mbi të gjitha, punon! Duhet ta mbash mend… — Gjergji mendoi pak. — Kur ne ishim në vitin e fundit, ajo sapo kishte nisur vitin e parë. Afërdita Dhrami, studente dizajni!
— Ajo me gërshet, apo jo? — pyeti Ledioni, duke u përpjekur ta kujtonte.
— Pikërisht!
— E qetë, e matur, e arsyeshme…
— Po, po! Ashtu është edhe sot. E heshtur. Atëherë e mora pranë vetes që të mos binte në shoqëri të keqe.
— E “more” apo u dashurove? Se këtu po ngatërrohem, — u vrenjt Ledioni.
— Ç’rëndësi ka? — buzëqeshi Gjergji. — Kryesorja është që është grua e rregullt! I kupton gjërat, nuk bën pyetje të panevojshme, i kryen detyrimet. Çfarë tjetër i duhet një burri?
— Dashuri, — tha Ledioni pa u menduar.
— Për dashurinë kam Olsa Mullisin! — u mburr Gjergji. — Tetëmbëdhjetë vjeçe, plot zjarr! E guximshme, e zjarrtë, plot fantazi! Dhe nëse më shkon ndonjë ide, kurrë nuk më thotë “jo”. Vetëm duke folur për të, mezi pres të vrapoj tek ajo.
— Gjergj, a të duket normale kjo? — e pyeti Ledioni. — Je i martuar. Nuk është e ndershme.
— Dëgjo, ti moralist! — Gjergji iu afrua. — Po kush ishte ai që i qëndroi larg Shqipërisë për dhjetë vjet, a? — egërsia iu kthye në të qeshur dhe shpërtheu në gaz.
— Ik pirdhu, — u fye Ledioni.
Jo për veten, por për dy gratë që miku i tij po i mashtronte. Sepse dikur, në kohën e studimeve, Gjergji kishte qenë njeri krejt tjetër.
— Ledion, mbaje mend parullën: “Jo në vend të njërës, por bashkë!” Kështu unë jam mirë dhe ato janë të qeta. Njëra më jep pasion e rini, tjetra qetësi dhe ngrohtësi shtëpie. Do t’i bashkoja të dyja, por ndoshta do të ishte teprim. Gjithsesi, poligamia kishte diçka të drejtë brenda saj!
Ledioni nuk ishte aspak dakord. Madje u pendua që kishte pranuar të takohej me Gjergjin.
Ndërsa për Afërdita Dhramin, gruan e Gjergjit, Ledioni kishte menduar shpesh.
Po të mos ishte larguar jashtë vendit, ndoshta do të kishte qenë ai që do të niste një lidhje me të. Por dhjetë vjet janë shumë dhe koha, pa u ndier, kishte vënë gjithçka në vendin e vet, duke e çuar historinë drejt një vazhdimi të pashmangshëm.