Gjithçka që kishte ndodhur gjatë atyre viteve nuk mund të fshihej lehtë, as me ironi, as me heshtje.
— Mirë pra, Gjergj, — u ngrit Ledioni nga karrigia, — ishte kënaqësi të takoheshim! — gënjeu pa u skuqur.
— Patjetër që duhet ta përsërisim! — ia ktheu Gjergji me të njëjtën hipokrizi.
Gjergji rrezatonte vetëkënaqësi. Çdo qelizë e trupit të tij dukej e ngopur me mirëqenie. Në punë gjithçka po ecte sipas planit, Olsa Mullisi i kishte premtuar një fundjavë të shfrenuar, apartamenti mbante erë gatimesh të ngrohta, dhe mbi të gjitha, ai kishte “shkelur” moralisht një mik të vjetër. Një fitore e pastër.
— Dikur të kisha zili, — murmuriste me vete, duke ecur nëpër shtëpi. — Kishe nuhatje, mendje, sharm… kurse tani? Një zero e madhe, plot smirë dhe asgjë tjetër!
Gjergji ishte i bindur se Ledioni kishte dalë nga ai takim i gërryer nga zilia. Madje, në një mënyrë të çuditshme, ai kishte filluar të kishte zili edhe veten. Ç’të flitej më për një humbës si Ledioni!
— Pse u vonove kaq shumë? — e pyeti Afërdita, ndërsa vendoste pjatat mbi tavolinë.
— Që kur je bërë kaq e interesuar për oraret e mia? — reagoi ai ashpër. — Unë nuk të jap mend si të skuqësh qofte apo si të hekurosësh këmisha!
— Thjesht… duhej të ishe kthyer dy orë më parë, — tha ajo qetë.
— E pastaj? Duhet të ndihem fajtor tani?
— Jo, jo…
— Afërdita, më mjafton që në punë më çajnë kokën ekspertët! Në shtëpi dua qetësi, rregull dhe… si quhej ajo? Harmoni!
— Në rregull, — ngriti supet ajo dhe doli nga kuzhina.
Një tjetër balsam për egon e Gjergjit.
“Zgjedhje perfekte kam bërë,” mendoi ai. “E qetë, e bindur, e shërbyeshme, pa konflikte. Ja ç’është gruaja ideale e shtëpisë. Kot ua dhanë të drejta grave… kot fare! Dikur ishte thjesht: shtëpia, fëmijët, familja. As pyetje, as mendime, as ndërhyrje. Afërdita është tamam ashtu. Grua e mirë!”
Në fillimet e martesës, Afërdita nuk kishte qenë kaq e nënshtruar, por atë periudhë Gjergji përpiqej ta fshinte nga kujtesa.
— Nuk kam më fuqi të luftoj me budallallëkun e shefit tim! — ankohej ai dikur, i shkatërruar. — I shpjegoj si do të ishte më mirë, por ai as që dëgjon.
— Po propozimin tim, e hodhi poshtë? — pyeste ajo.
— Jo vetëm që e hodhi poshtë, as nuk e shqyrtoi. Tha se pa llogaritje gjithçka do të shkonte për mrekulli.
— Gjergj, çoje idenë më lart, mbi kokën e tij. I kam bërë përllogaritjet: kursen rreth njëzet për qind.
— Nuk e di… më bien duart.
— Gjergji im, ti je i fortë, — e nxiste ajo. — I zgjuar, trim, i aftë! Familja jonë mbahet mbi ty!
Ajo e kishte mbështetur pa kursim në vitet e para. I analizonte problemet, i sugjeronte zgjidhje. Ai merrej me projekte shtetërore, ndërsa Afërdita ndihej më afër sektorit privat, por profesioni ishte i njëjtë: projektuese–dizajnere.
Në thelb, pa idetë dhe shtysën e Afërditës, Gjergji nuk do të ishte bërë kurrë drejtues, as shef grupi. Do të kishte mbetur një zbatues i zakonshëm i ideve të të tjerëve.
Dhe pikërisht këtë pjesë të jetës së tij ai nuk e duronte ta kujtonte.
Si mundet që qendra e botës të mos ishte ai, por sukseset e tij të kishin dalë nga ndihma e një “Marusje dizajnere”?
Tani, Afërdita nuk ofronte më mendime dhe as nuk e mbështeste si më parë. Ndërsa Gjergji ishte i bindur se e kishte “edukuar” gruan, duke e futur në kornizat e përditshmërisë, prej nga ajo nuk kishte më rrugëdalje.
— Uu, jo! Po ky qenka plak! — tha Gresa Dushku, duke rrudhur hundën.
— Tridhjetë e pesë nuk është aspak plak, — ia ktheu Olsa me përvojë. — Kur mua më është dashur të përqafohem me drejtorin e shkollës që të më rregullonte dëftesën, ja ajo ishte “plak” dhe trefish “uuh”!
— Mjaft, mjaft, — filloi të tundte duart Gresa, duke e ndërprerë, ndërsa biseda po merrte një drejtim gjithnjë e më të zhurmshëm.