— Me duar e me këmbë po të them: mos më trego histori të tilla horror! — u ankua Gresa, duke bërë sikur mbulonte veshët. — Do më shfaqen në ëndrra gjithë natën!
— Mos ma sulmo Gjergj Nikollën kot! — reagoi Olsa me ton mbrojtës. — Ai është në kulmin e energjisë dhe fuqisë! Ka shtëpi, makinë, post të mirë pune dhe, mbi të gjitha, perspektivë. Jo çdo mashkull i ka këto!
— Tridhjetë e pesë vjeç… — vazhdoi të qante me zë të hollë Gresa. — Unë para pak kohësh u njoha me një djalë njëzet e tre vjeç. Biznesmen, status, stil!
— Po flet për Nard Kovaçin? — e pyeti Olsa, duke ngritur vetullën me ironi.
— Po, për atë!
— Ajo që ti quan “biznes” nuk është e tija, por e babait të vet, — ia preu Olsa. — Nëse ke ndërmend të kapesh pas dikujt, shko drejt e te babai, sepse Nardi yt është vetëm një lodër e shtrenjtë, pa asnjë peshë reale.
— Pfff! — Gresa nxori gjuhën me përbuzje. — Dhe çfarë? I yti është më i mirë?
— Pa diskutim! — tha Olsa me krenari. — Ai çdo gjë e ka ndërtuar vetë, pa iu varur askujt.
— Por ti vetë the që është i martuar, — ia ktheu Gresa me dinakëri. — Çfarë do bësh, do shkatërrosh një martesë?
— Çfarë martese? — Olsa tundte dorën shpërfillshëm. — Pa fëmijë nuk quhet familje, por një keqkuptim i zgjatur. Unë do t’i lind fëmijë dhe ai do ta braktisë atë gruan e vet si diçka të vjetruar. As që do ta kujtojë më.
— Mos vallë… ke mbetur shtatzënë? — Gresa hapi sytë e habitur.
— Po pse mendon se pi vetëm lëngje? — buzëqeshi Olsa me një të qeshur të shtrembër. — Do pres edhe një muaj. Pastaj s’do ketë më kthim pas. Do ia vë faktin përpara dhe le ta përtypë vetë.
— Më mirë shko drejt e te gruaja e tij, — sugjeroi Gresa. — Nëse është aq naive sa s’ka kuptuar asgjë, ndoshta do ta falë. Gjergji yt do t’ia thurë historinë bukur, do i thotë që ishte rastësi dhe se nuk do përsëritet. Ti do mbetesh dashnorja e përjetshme, me ndonjë lek alimentesh, derisa ai të gjejë tjetrën. Ndërsa po e përzuri ajo vetë, ose po u largua, atëherë ai bëhet krejt i yti.
— Paska mend edhe kjo kokë jote, — u habit Olsa.
Në fakt, ajo vetë e kishte menduar seriozisht mundësinë për të shkuar drejtpërdrejt te gruaja e Gjergj Nikollës dhe për t’i kërkuar asaj të zhdukej nga jeta e tij.
Afërdita Dhrami jetonte në një ritëm të vazhdueshëm shumëdetyrësh. Kishte hequr dorë nga zyra dhe punonte si profesioniste e lirë. Por puna nuk i mungonte aspak. Përkundrazi, porositë vinin pa pushim, njëra pas tjetrës, si të derdhura nga një burim i pashtershëm.
Ditë kishte kur i duhej të zgjidhte katër apo pesë çështje të ndryshme njëherësh. Kur mendja i lodhej, merrej me punët e shtëpisë, si një mënyrë për të ndërruar ritmin dhe për të pushuar pa u ndalur.
Punën e saj nuk e diskutonte kurrë me Gjergj Nikollën. Ai nuk kishte asgjë për t’i ofruar në aspekt profesional, ndërsa për t’ia prishur punët, Afërdita ia dilte fare mirë edhe e vetme.
Koha për pazar ishte luks. Ndonjëherë kalonin ditë të tëra pa dalë nga shtëpia. Gjithçka që i nevojitej ia sillnin korrierët.
Kur zilja e derës ra, Afërdita e mori si një dërgesë të radhës. E hapi pa shikuar nga syri magjik.
— Ju jeni Afërdita? — e pyeti një vajzë që qëndronte në prag.
— Afërdita, po, — korrigjoi ajo shkurt.
— Jam shtatzënë me fëmijën e burrit tuaj, — tha vajza pa rrotulla.
Këtë herë Afërdita e vështroi më me vëmendje. Ishte e re, rreth dhjetë vjet më e vogël. E bukur në mënyrë sipërfaqësore, e veshur provokueshëm dhe me grim të rëndë, krejtësisht i papërshtatshëm për mesditë.
— Ja dokumentet mjekësore, katër muajsh, — vazhdoi vajza, duke i zgjatur disa fletë. — Ekografi, analiza, çdo gjë. Dua që ta lini Gjergjin rehat dhe të divorcoheni pa zhurmë. Ne tashmë jemi pothuajse familje. Nuk kemi nevojë për ju.
Afërdita e anoi kokën paksa, duke e parë pa thënë asnjë fjalë.
— Unë e dua Gjergjin, dhe ai më do mua, — vazhdoi vajza. — Jemi bashkë prej kohësh. Për ju nuk fliste kurrë. Ju përmendte si diçka të parëndësishme. Mendoj se do ishte e drejtë të mos na pengoni.
Një buzëqeshje e lehtë, pothuajse e padukshme, iu shfaq Afërditës në buzë. Pa thënë asgjë, ajo mbylli derën para fytyrës së vajzës.
— Ke një orë kohë të mbledhësh gjërat, — tha Afërdita me qetësi të ftohtë, sapo Gjergj Nikolla u kthye në shtëpi. — Pastaj thërras policinë dhe do të nxirresh jashtë si një send i panevojshëm.
— Çfarë të ka kapur papritur? — shpërtheu ai, i tronditur nga fjalët e saj.