— Pikërisht ajo, që pret fëmijën tënd, — ia ktheu Afërdita Dhrami pa ngritur zërin dhe hodhi një vështrim domethënës nga ora në mur. — Ora nisi të ecë. Një orë.
— Po unë këtu jetoj! — bërtiti Gjergj Nikolla, duke hedhur sytë rrotull sikur kërkonte mbështetje te muret.
— Jo më, — iu përgjigj ajo prerë. — Si pronare e apartamentit, e kam çregjistruar emrin tënd nga kjo adresë. Ligjërisht, nuk ke më asnjë lidhje me këtë shtëpi.
— Kjo kërkon kohë… dokumente… — u përpoq ai të kapet pas diçkaje.
— Kërkon njohje dhe para, — ia preu Afërdita. — Nëse nuk mbaron brenda një ore, gjërat e tua do përfundojnë në kosh. Dhe mos harro: makinën që e more me kredi, por që e shlyem të dy, do ta ndajmë përgjysmë. Përgatitu edhe për këtë.
— Afërdita, ç’është ky teatër që po luan?! — ulëriti ai, me nervat të shtrënguara në fyt.
— Quhem Afërdita Dhrami, — tha ajo ftohtë. — Dhe për ty, me emër e mbiemër të plotë.
— Hej, ti! Afërdita! Kujt mendon se do t’i hysh në punë? — shpërtheu ai. — Kush je ti? Një shtëpiake pa duar, pa mend! Gjithë jetën pas shpinës sime ke ndenjur dhe s’ke arritur asgjë! Di vetëm të shërbesh! Asnjë burrë normal s’do të të shikojë! Gratë e divorcuara nuk i do kush, ka plot të lira!
— Ti nuk di absolutisht asgjë për mua, — u përgjigj ajo me qetësi therëse. — Nuk sheh askënd tjetër, veç vetes. Dhe tani të kanë mbetur pesëdhjetë e pesë minuta.
Afërdita u largua, duke e lënë vetëm mes valixheve dhe zhurmës së zërit të vet.
Ai ia doli të mblidhte gjërat, megjithëse nuk pushoi së bërtituri, duke ia hedhur fajin asaj për çdo mëkat të mundshëm. Ajo nuk e dëgjoi. Në fakt, pothuajse e kishte fshirë nga mendja ekzistencën e tij.
Dhjetë vjet janë një jetë e tërë.
Gjergj Nikolla rrinte ulur në ballkon, duke soditur majat e pemëve, ndërsa përpiqej të shkëputej, qoftë edhe për pak, nga kaosi që ziente pas derës prej xhami.
— Do rrish gjatë aty? — zëri i mprehtë i Olsa Mullisit e shpoi ajrin. — Duhet të ushqehen binjakët dhe t’i çojmë në kopsht, pastaj Zana Nano duhet çuar në shkollë. Dhe unë kam për të shkuar me Çesk Pepën në poliklinikë!
Gjergji thithi ajrin me forcë dhe e mbajti frymën. Nuk donte as ta dëgjonte Olsën, e jo më ta shihte. As fëmijët nuk i duronte dot në atë çast.
Gjoksi iu shtrëngua dhe një kollë e thatë i shpërtheu papritur.
— O Zot, a do kem ndonjëherë një pushim të vogël? — murmuriti ai drejt qiellit. — A ekziston vallë një jetë e qetë? Pa gjithë këtë zhurmë, pa këtë rrëmujë?
Mendja i shkoi te koha kur jetonte me Afërditën. Jetë e mirë kishte qenë, pse ta mohonte. Ajo e kishte mbështetur, e kishte dashur, ishte kujdesur për të. Ndërsa ai…
— Si është vallë tani? — tha me zë të ulët, duke u ulur në një stol të vjetër e duke nxjerrë telefonin.
Ta gjente profilin e ish-bashkëshortes në rrjetet sociale ishte e lehtë. Ajo që ishte e vështirë, ishte ta besonte se ajo faqe i përkiste vërtet asaj. Jahtet, oqeani, palma, makina luksoze, vila madhështore. Dhe ajo në çdo foto. Gjithmonë zonjë e vendit.
Dhëmbët i kërcitën kur pa emrin e bashkëshortit të saj:
— Ledion Shala! — pëshpëriti me mllef. — Shoku im… dhe paska vënë dorë mbi gruan time!
— Çfarë po shikon aty? — pyeti Olsa, duke u përkulur mbi shpatullën e tij. — Ah, ish-gruan po e sodit? Merru me fëmijët, dembel! Ja kush paska pasur tru e para në martesën tuaj! Duhej t’i kisha lindur unë fëmijët asaj Afërditës sate!
Gjergji dalloi shenja marrëzie në fjalët e saj, por Olsa nuk kishte shkëlqyer kurrë nga zgjuarsia — gjë që ai, për fat të keq, nuk e kishte kuptuar në shtrat.
— Unë mendoja se ajo do jetonte diku në ndonjë kasolle, — vazhdoi ai me hidhërim. — Dhe ky, shok e quaja… Dhjetë vjet i kam hedhur poshtë. Tani shiko: dete, jaht, shtëpi!
— Xheloz je? — qeshi Olsa. — Për ty askush s’ka pse të ketë zili. Hajde, ushqeji fëmijët!
— Nuk jam xheloz, — gërhiti ai. — Thjesht është e padrejtë. Ata i kanë të gjitha, ndërsa unë… mund të isha në vendin e tij.
Olsa shpërtheu në të qeshura, i futi në dorë një lugë me qull tërshëre dhe ia tregoi binjakët.
— I padrejtë, thotë! Nuk po kërkon pak si shumë?
— Nuk dua më asgjë… — mërmëriti ai.
E padrejtë. E pabarabartë.
Kaq.