— Mbaroi, mami. Ajo e vuri firmën. Banesa dhe makina më mbeten mua. Kreditë i kaluan asaj.
Oltian Kalemi fliste me zë të lartë në telefon, pikërisht para derës së sallës së gjyqit, pa u shqetësuar kush e dëgjonte.
Vjosa Mëhilli ndodhej vetëm disa hapa larg tij, me një dosje dokumentesh të shtrënguar fort në duar. Kur ai u kthye dhe e pa, buzëqeshi me përçmim.
— Ende këtu je? Lëviz. Tani ke punë për të shkuar. Duhet t’i shlyesh kreditë, apo jo?
Vjosa nuk reagoi. U kthye në heshtje dhe u largua përgjatë korridorit, pa hedhur asnjë vështrim pas. Oltiani e ndoqi me sy për pak çaste dhe më pas vazhdoi bisedën në telefon:
— Jo, as që tentoi të kundërshtonte. Ta thashë, çdo gjë shkoi siç e kisha parashikuar.
Vjosa doli nga godina e gjykatës, ndaloi një taksi dhe u drejtua për te kafeneja “Bota e Shijes”. Pranë dritares e priste tashmë noteri, Mentor Sinani.
— Ia dolët, — tha ai në vend të përshëndetjes dhe i zgjati një zarf të mbyllur. — Është nga babai juaj. Ma la tre vjet më parë, pak para se të ndërronte jetë. Më porositi ta dorëzoja vetëm pas divorcit.
Vjosa e mori zarfin, por nuk e hapi.
— E dinte që do të përfundonte kështu?
— Po. Dhe ka menduar për gjithçka. Rrjeti i furrave “Ëmbëlsi e Ngrohtë”, shtatëmbëdhjetë pika shitjeje, është i gjithi në emrin tuaj. Teknikisht jeni pronare prej gjashtë muajsh, por ai më kërkoi ta shtyja njoftimin deri në këtë ditë.
Mentori nxori edhe një dosje tjetër, të trashë, të lidhur me llastik.
— Këtu është gjithçka tjetër. Material për ish-burrin tuaj dhe për nënën e tij. Babai juaj e ka mbledhur për dy vjet rresht. Lexojeni me qetësi dhe vendosni vetë hapin e radhës.
Vjosa i futi zarfin dhe dosjen në çantë, falënderoi me kokë dhe u largua, duke lënë kafenë të paprekur.
Në shtëpi, hapi letrën e të atit. Shkrimi i tij ishte i rregullt, i fortë, aq i njohur sa i mbushi sytë me lot.
“Vjosë, nëse po e lexon këtë, do të thotë se je e lirë. Më fal që heshta. Oltiani dhe nëna e tij më shantazhuan me një çështje të vjetër tatimore. Më kërcënuan se do të tërhiqeshin kundër meje nëse përpiqesha të të paralajmëroja. Por nuk qëndrova duarkryq. Në dosje ke gjithçka që të duhet. Mos fal. Jeto.”
Ajo hapi dosjen. Ekstrakte bankare. Foto të Oltianit me Bleona Jakupin. Biseda të printuara. Transferta parash — nga kartat e saj të kreditit në llogaritë e firmës së Oltianit, e prej andej në kartën e Bleonës. Qira apartamenti. Dhurata. Udhëtime.
Vjosa qëndroi gjatë mbi shifra e imazhe, pastaj mori telefonin.
— Marsela? Jam Vjosa Mëhilli. Më the dikur se mund të më ndihmoje për çështjen e kredive. Më duhet të takohemi. Nesër. Po, është urgjente.
Marsela Marku, konsulente kredish me lëvizje të shpejta dhe sy të lodhur, i shpërndau letrat mbi tavolinë.
— Shiko. Çdo kredi që ke marrë ka përfunduar në llogaritë e firmës së bashkëshortit tënd. Prej aty, paratë kanë kaluar te Bleona. Këto nuk janë borxhet e tua, Vjosa. Janë shpenzimet e tij, të mbuluara me emrin tënd. Ke të drejtë të padisësh. Kodi i Familjes është qartë në anën tënde.
Vjosa nxori dosjen e babait dhe e vendosi përpara saj.
— Kam prova të plota.
Marsela e shfletoi, ndaloi dhe fishkëlloi lehtë.
— Atëherë, juridikisht, ai është i mbaruar.
Dhjetë ditë më vonë, Oltiani mori ftesën zyrtare. Ishte ulur në makinën e tij të madhe, përpara pallatit të Bleona Jakupit, dhe për disa sekonda nuk kuptoi çfarë po lexonte.
— Çfarë padie është kjo? Çfarë rikuperimi borxhesh? Ne i mbyllëm të gjitha, ajo firmosi!
Zëri i ftohtë i përfaqësuesit përmbarimor do të vinte më pas, duke ia shuar çdo iluzion se historia kishte marrë fund.