Zëri i përfaqësuesit përmbarimor mbeti i sheshtë, thuajse mekanik:
— Marrëveshja miqësore nuk e përjashton përgjegjësinë për përdorim jashtë qëllimit të fondeve. Paraqitja është e detyrueshme.
Oltiani e flaku telefonin mbi sedilje dhe, me duar që i dridheshin, thirri nënën.
— Mëma, ajo më ka paditur. Kërkon të kthej të gjitha kreditë. Thotë se i kam shpërdoruar.
Luljeta Gashi nxori frymën me forcë, aq sa ai e dëgjoi në receptor:
— Kjo s’ka si të jetë e vërtetë. Ajo s’ka para për avokatë, është thjesht ekonomiste. S’ka fuqi.
— Ka, mami. Ka prova. Transferta bankare. Foto. Gjithçka.
— Atëherë shtypi. Thuaji se e dinte gjithçka, se ishin shpenzime të përbashkëta.
— S’kemi ku të mbështetemi, — Oltiani shtrëngoi timonin. — Ajo e ka menduar çdo hap.
Të nesërmen, Luljeta telefonoi Vjosa Mëhillin. Toni ishte i tendosur, por ende plot epërsi:
— Vjosa, jam unë. Duhet të flasim. Nuk e kupton ç’po bën. Oltiani është djali im dhe s’do lejoj ta shkatërrosh.
Vjosa aktivizoi altoparlantin dhe i bëri shenjë Marsela Markut, që rrinte përballë. Marsela nxori regjistruesin.
— Luljeta Gashi, flisni. Ju dëgjoj. Dhe po ju regjistroj.
Një pauzë e shkurtër, pastaj zëri u ashpërsua:
— Mendon se je e zgjuar? Se mund të na frikësosh? Do gjejmë mënyrë të të ndalim, siç u ndal edhe babai yt.
Vjosa buzëqeshi ftohtë:
— Siç e shantazhuat me çështje tatimore? Kam letrën e tij. I ka rrëfyer të gjitha. Dëshironi t’ia dorëzoj policisë bashkë me këtë regjistrim?
Heshtje. Më pas, sinjali u ndërpre.
Marsela e mbylli regjistruesin dhe e pa Vjosën drejt në sy:
— Nuk do të telefonojë më.
— E di.
Bleona Jakupi e mësoi për gjyqin nga vetë Oltiani. Ai u shfaq një mbrëmje, me një shishe raki në dorë:
— Duhet të shes gjithçka. Banesën, makinën. Përmbarimi ka bllokuar pasurinë. Vjosa do fitojë, e ndiej.
Bleona qëndroi pranë dritares, pa u kthyer:
— Oltian, s’kam ndërmend ta diskutoj këtë. Më the që kishe para, që banesa ishte e jotja, që do jetonim mirë. Tani je i falimentuar.
Ai u afrua, por ajo u tërhoq një hap:
— Ik. Më duhet një burrë që siguron, jo dikush që endet dyerve të gjykatave. Thjesht ik.
Oltiani mbeti në mes të një shtëpie që s’ishte e tija, duke mos besuar sa shpejt po shembej gjithçka. Bleona hapi derën:
— Shko. Dhe mos më telefono më.
Procesi gjyqësor zgjati dy muaj. Oltiani u justifikua, përsëriste se paratë kishin shkuar për familjen, se Vjosa ishte në dijeni. Por prova nuk kishte. Ndërsa Vjosa paraqiti ekstrakte bankare, fotografi dhe dëshmi.
Gjykatësja, një grua e moshuar me sy të lodhur, e shpalli vendimin shkurt:
— Të detyrohet Oltian Kalemi të shlyejë shumën e plotë të detyrimit. Pasuria të sekuestrohet deri në shlyerje.
Oltiani u kap pas skajit të tavolinës. Luljeta u zbeh dhe mbuloi gojën me pëllëmbë.
Një javë më vonë, policia hapi çështje për mashtrim: Oltiani kishte falsifikuar nënshkrimet e Vjosës në kontratat e kredive. Ekspertiza e konfirmoi. Katër vite me kusht. Pasuria u inventarizua. Përmbaruesit morën çelësat e banesës dhe të makinës.
Ky ishte “divorci i shekullit” për të: humbja e lirisë për të vendosur mbi jetën dhe zhveshja nga çdo pasuri, njëherësh.
Luljeta u largua nga banesa dhe u shpërngul te motra e saj, në periferi të Tiranës. Pritja ishte e ftohtë:
— Rri qetë. Pa zhurmë.