Pa vizitorë, pa ankesa, pa kërkesa. E kuptove?
Oltiani përfundoi roje nate në një parkim makinash. Pagesa ishte qesharake, turnet e gjata dhe të errëta. Jetonte në një dhomë të vogël konvikti dhe çdo mbrëmje ndalej te kioska për të blerë një shishe raki të lirë. Luljeta Gashi i kishte ndërprerë telefonatat pas vetëm një muaji. Turpi e kishte mbuluar nga koka te këmbët dhe nuk e linte të merrte frymë.
Vjosa Mëhilli qëndronte në zyrën qendrore të rrjetit “Pëshpëritje e Brumit” dhe vështronte dosjet e rreshtuara. Shtatëmbëdhjetë furra buke, magazina, staf i qëndrueshëm. I ati nuk i kishte lënë thjesht një biznes; i kishte dhënë një bazë të fortë mbi të cilën mund të ndërtohej.
Fillimi ishte i ashpër. Muajt e parë e lodhën, e frikësuan, por nuk e thyen. Mësoi të drejtonte, të delegonte, të kuptonte çdo hallkë të punës. Çdo ditë e re i sillte më pak pasiguri dhe më shumë besim.
Pas gjashtë muajsh, pranë çdo furre u hapën pika këshillimi. Shërbime falas. Për gra të humbura mes divorceve, borxheve dhe marrëdhënieve të dhunshme. Avokatë dhe psikologë vinin dy herë në javë.
— Gratë duhet ta dinë se nuk janë vetëm, — u thoshte Vjosa punonjësve. — Se gjithmonë ka rrugëdalje.
Haki Zenelin e njohu në një kurs riparimi mobiliesh. Ai jepte mësim fundjavave, ndërsa ditët e javës drejtonte autobus. I gjatë, i qetë, me një zë që nuk ngritej kurrë.
Biseda nisi kur Vjosa po lustronte një stol dhe sipërfaqja nuk i dilte kurrë e rrafshët. Haki iu afrua, ia mori letrën smeril nga duart:
— Mos e shtyp. Druri të tregon vetë ku duhet prekur.
Ajo i hodhi një vështrim. Nuk buzëqeshte, por sytë i kishte të ngrohtë.
— Flisni gjithmonë kaq qetë?
— Po. Ndryshe, askush nuk dëgjon.
Pas një muaji nisën të takoheshin. Pa premtime, pa betime. Shëtitje të thjeshta, kafe të gjata, heshtje që nuk rëndonin. Haki nuk e pyeti kurrë për të shkuarën. Vjosës nuk i duhej ta rrëfente.
Një vit më vonë, ai u shpërngul tek ajo me vetëm një çantë.
— Vetëm kaq?
— Të tjerat janë barrë, — tha ai, duke e lënë çantën pranë derës.
Klean Vjosa e pa për herë të parë në një jetimore, ku kishte shkuar me ndihma nga furrat. Vajza katërmbëdhjetëvjeçare rrinte në cep me një libër të trashë në dorë, pa u përzier me të tjerët.
Vjosa u ul pranë saj:
— Çfarë po lexon?
Klea ngriti sytë me kujdes:
— “Xhejn Eër”. Për herë të tretë.
— Për të mbijetuar, kur të gjithë janë kundër, — tha Vjosa butë.
Vajza pohoi lehtë dhe uli sërish kokën. Vjosa nuk këmbënguli. Qëndroi në heshtje pranë saj.
U kthye çdo javë. Klea filloi ta priste. Folën për libra, për shkollën, për vetminë. Pas tre muajsh, Vjosa dorëzoi dokumentet për birësim. Haki e mbështeti, pa pyetje.
Kur Klea u shpërngul tek ata, solli vetëm një çantë dhe librin e saj të dashur. Vjosa i tregoi dhomën. Vajza mbeti në prag:
— Është e imja?
— E jotja. Tani ky është shtëpia jote.
Oltiani e pa Vjosën vetëm një herë pas gjyqit. Rastësisht, në rrugë. Ajo po zbriste nga makina pranë njërës prej furrave, fliste në telefon dhe buzëqeshte. Pranë saj ecte një burrë i gjatë me qese ushqimesh në dorë.
Oltiani qëndronte përballë, me një xhaketë të vjetër që mbante erë tym. Vjosa nuk e vuri re. Kaloi pranë tij, duke qeshur me diçka që i kishte thënë shoqëruesi.
Ai i ndoqi me sy derisa u zhdukën pas qoshes. Pastaj u kthye dhe mori rrugën për nga parkimi. Turni i tij fillonte pas një ore.
Vjosa rrinte pranë dritares dhe shihte lumin. Pas shpine, në kuzhinë, Haki po përgatiste darkën. Klea bënte detyrat në dhomën e saj. Një mbrëmje e zakonshme, e qetë, që hapte pa zhurmë rrugën për vazhdimin e jetës së tyre.