Ishte një mbrëmje krejt e zakonshme. Pa zhurmë, pa drama.
Vjosa qëndronte e qetë, ndërsa mendja i kthehej dy vite pas, tek gjithçka që kishte marrë tjetër drejtim. E kuptonte tani se hakmarrja nuk kishte të bënte me britma, me shkatërrim apo me urrejtje të hapur. Hakmarrja e vërtetë ishte të ndërtosh një jetë të re, aq të plotë dhe të ndritshme, sa ai që të kishte tradhtuar të ishte i detyruar ta shihte lumturinë tënde nga larg. Pa qenë pjesë e saj. Madje, pavarësisht tij.
Oltian Kalemi kishte marrë atë që i takonte. Edhe Luljeta Gashi nuk kishte mbetur pa pasoja. Bleona Jakupi ishte kthyer atje nga kishte ardhur, pa zhurmë, pa gjurmë. Ndërsa Vjosa thjesht kishte vazhduar përpara, pa u kthyer më pas.
Në kujtesë i erdhi ai korridor i ftohtë i gjykatës, dy vjet më parë. Qëndronte aty, me një dosje dokumentesh shtrënguar fort në duar, ndërsa dëgjonte zërin e tij të ashpër: “Ik, ik tani. Kreditë do t’i paguash vetë.” Atëherë nuk kishte thënë asnjë fjalë. Por heshtja e saj nuk ishte dorëzim. Ishte pika e nisjes.
I ati i kishte mësuar gjërat më të rëndësishme në jetë: të mos falte ata që e përdornin mirësinë si dobësi. Të mos mbyllte gojën kur e vërteta duhej thënë. Të mos hiqte dorë, edhe kur gjithçka dukej e humbur.
Vjosa hodhi sytë te pasqyra e xhamit. Ajo grua që kishte dalë nga gjykata dy vite më parë nuk ekzistonte më. Në vend të saj ishte dikush tjetër. Më e fortë. Më e lirë. Më e gjallë.
Zëri i Haki Zenelit u dëgjua nga kuzhina, duke e thirrur për darkë. Ajo u ngrit, hodhi edhe një vështrim të fundit nga lumi dhe u drejtua nga drita e ngrohtë e kuzhinës. Te njerëzit e saj. Te jeta e saj. Te gjithçka që kishte ndërtuar vetë, copë pas cope, nga hiri dhe dhimbja, por pa mbjellë urrejtje.
Oltiani, nga ana tjetër, festonte atë që e quante fitore në gjykatë. Por vetëm dy muaj më vonë e kuptoi se ai “divorc i madh” i kishte kushtuar gjithçka: lirinë për të vendosur për veten, pasurinë, nënën, dashnoren dhe të ardhmen që mendonte se e kishte të sigurt.
Ndërsa Vjosa vazhdonte të jetonte. Dhe pikërisht kjo ishte fitorja më e madhe që mund të kishte.