— Më e qetë, mamë! Ajo është në shtëpi, — pëshpëriti Gentian Dervishi në telefon, por edhe zëri i ulët i dilte i tendosur, i dridhur nga nervat. — Mos bërtit, të lutem. Fol normalisht!
Afërdita Vrioni rrinte ulur në dhomën e gjumit me një libër të hapur, por sytë i rrëshqisnin mbi rreshta pa kuptuar asgjë. Burri ishte kthyer më herët se zakonisht dhe, sapo hyri, u mbyll në korridor me celularin. Prej më shumë se dhjetë minutash, prej andej vinte një murmurimë e shqetësuar, e shoqëruar nga i njëjti kërcitje dërrase, që përsëritej si një metronom ankthi.
Të dëgjonte pas dere? E pahijshme. Megjithatë, zëri i Gentianit dukej i huaj, i çarë. Ai që zakonisht ishte i matur, tani dukej sikur po humbiste kontrollin — dhe ky frikë përhapej në ajër si era e tymit para zjarrit.
— Po ç’rëndësi ka si?! — i shpëtoi me zë. — Mamë, do ta rregulloj unë! E kam premtuar… Jo, agjenti ka qenë tashmë. Erdhi kur ajo s’ishte. E vlerësoi. Çdo gjë është nën kontroll…
Agjent imobiliar?
Afërdita u drejtua menjëherë në karrige. Gishtat iu shtrënguan fort pas mbështetëseve.
Çfarë agjenti? Përse? Pse duhej vlerësuar apartamenti i tyre? Pikërisht ai — i saj, i gjyshes, e vetmja pasuri që kishte trashëguar dhe që i përkiste vetëm asaj.
Jo, ndoshta kishte dëgjuar gabim. S’kishte si të ishte e vërtetë.
Por Gentiani vazhdonte, dhe fjalët i nguleshin si gjilpëra:
— Afërditës do t’ia shpjegoj më vonë. Me qetësi, si njerëz. Do ta kuptojë, ku do shkojë tjetër? Kryesorja është të mbulojmë borxhin. Koha po na mbyll derën. Duhet shpejt…
Libri i rrëshqiti nga duart dhe ra me zhurmë në dysheme.
Afërdita u ngrit në këmbë. As zemërim, as panik. Vetëm një akull i ftohtë brenda kraharorit. U afrua te pasqyra, rregulloi flokët pa menduar dhe doli në korridor.
Gentiani qëndronte me shpinë, e mbante telefonin ngjitur pas veshit, sikur të donte të fshihej brenda tij. Ajo u ndal pranë, pa folur. Priti.
Ai e ndjeu praninë e saj. U kthye.
Fy tyra iu zbardh. Sytë iu hodhën sa andej-këtej, dhe trupi iu mpak në vend, ndërsa heshtja mes tyre u trash edhe më shumë, duke paralajmëruar fjalët e pashmangshme që do të pasonin.