Ai dukej si nxënës i kapur në mashtrim, me shikimin e ngrirë dhe buzët që s’dinin ç’të thoshin.
— Mjaft, mamë, flasim më vonë, — mërmëriti ai me bezdi dhe e futi telefonin me nxitim në xhep. U përpoq të buzëqeshte, një buzëqeshje e tendosur. — Afërdita, çfarë ke? Po flisja me mamanë… i është rritur prapë tensioni, e di edhe ti si është…
Zgjati krahët, si për ta mbledhur në përqafim, por ajo nuk lëvizi. Qëndroi drejt, e palëkundur.
— Gentian, — tha ajo qetë, me një zë të sheshtë. — Kush është ai agjenti që po shihte apartamentin tonë?
Ai mbylli sytë për një çast. Pastaj i hapi. Heshti.
— Çfarë agjenti? S’di për çfarë flet… unë thjesht—
— Mos gënje, — ia preu ajo, pa ngritur zërin. Fjalët i ranë si teh. — I dëgjova qartë: “agjent”, “vlerësim”, “borxh”. Dhe atë “do t’ia shpjegojmë më vonë”. Ja ku erdhi ai “më vonë”.
Gentiani u dorëzua. Supet iu varën. U mbështet pas murit, sikur këmbët s’e mbanin më.
— Desha vetëm të pyesja për çmimin… për të ardhmen. Ndoshta një ditë do donim diçka më të madhe…
— Të zgjerohemi? Me çfarë çmimi? — ia ktheu ajo. — Duke shitur shtëpinë time? Trashëgiminë e gjyshes? Duke u futur në kredi për tridhjetë vjet? Gentian, emrin e kujt ke frikë ta thuash? Kujt i përket ky borxh?
Ai uli kokën. Vështrimi iu ngul te parketi, sikur druri të mund t’i jepte përgjigjet që s’i gjente dot.
Afërdita priti. Heshtja i shtrëngonte fytin.
— I mamasë, — nxori më në fund ai frymën. — Janë borxhet e mamasë.
— Të Kujtesa Çelës? — tha ajo e habitur. Asaj gruaje që u mbante të gjithëve leksione për kursim?
Dhe ai filloi të rrëfehej. Pa zbukurime. Kujtesa ishte përfshirë në baste, kazino. Fillimisht shuma të vogla, pastaj humbje pas humbjeje. Kursimet u zhdukën, kreditë u shtuan, mikrokreditë e mbytën. Kur ai përmendi shifrën, Afërdita u drodh.
— Na telefonojnë çdo ditë, kërcënojnë, — fliste ai me ngut. — Duhet ta zgjidhim. Shpejt. Nuk ka rrugë tjetër.
Pastaj e tha hapur planin:
— E shesim apartamentin tënd. I mbyllim borxhet. Më pas marrim kredi dhe blejmë një tjetër. Madje më të mirë, në pallat të ri! Është një mundësi, Afërdita.
Ai fliste me zjarr, si dikush që sheh shpëtim, ndërsa ajo dëgjonte një vendim që po i shqiptohej.