Në veshët e Afërditës, fjalët e tij nuk tingëllonin si propozim për pushime apo zgjidhje, por si një verdikt i prerë. Brenda saj u ngritën menjëherë kujtimet: gjyshja e përkulur pranë sobës, detyrat e shkollës mbi tryezën e kuzhinës, mëngjesi i parë me Gentian Dervishin në atë apartament. Çdo qoshe mbante histori.
— Dhe kur ta dhashë unë pëlqimin për këtë? — foli qetë, por me zë të fortë. — Kush ta dha të drejtën të vendosësh që gjithçka të shitet? Për gabimet e saj?
Gentiani e shikonte sikur kishte përballë një të panjohur. Dukej se priste lot ose shpërthim nervor, por u përplas me një qetësi të ftohtë.
— Është nëna ime! — shpërtheu ai. — Ajo është në hall! Ne jemi familje! Duhet të qëndrojmë bashkë!
— Familje quhet kur nuk gënjehet, — iu përgjigj ajo. — Ti dhe nëna jote jeni një skuadër më vete. Unë çfarë jam? Një mjet?
Ai u përpoq të shfajësohej. Premtoi se do ta shpërblente gjithçka, se do të punonte pa u lodhur, se do t’i kthente paratë.
— T’i kthesh? Çfarë do kthesh? Kujtimet? Rrënjët? Ndjenjën e sigurisë? Mendon se çdo gjë blihet me para?
Telefoni i tij vibroi në xhep.
“Babi… jo. Mama.”
Ai u përgjigj dhe aktivizoi altoparlantin.
— Epo, pranoi apo jo? — u dëgjua zëri nervoz. — Gentian, mos u zvarrit! Paratë më duheshin që dje!
Heshtje e rëndë.
Afërdita zgjati dorën.
— Ma jep telefonin.
Ai ia vendosi në pëllëmbë, si i mpirë.
— Gentian, më dëgjon? — zëri u bë i ashpër. — Çfarë po ndodh? Nëse s’ia del, flas unë me të!
— Mirëdita, zonja Kujtesa Çela, — foli Afërdita, e ftohtë si akull.
— Afërdita? Ku është Gentiani? Ma jep atë!
— Është i zënë. Do përgjigjem unë. Dhe përgjigjja është jo.
— Si guxon të thuash jo?! E kupton në çfarë situate jemi?!
— Po. E kuptoj saktësisht se në çfarë situate jeni ju. Ky është borxhi juaj dhe përgjegjësia juaj. Apartamenti im nuk ka lidhje. Nuk do ketë para. As apartament.
— Ti po shkatërron familjen!
— Familjen e shkatërruat ju, kur filluat të numëronit të huajën si tuajën. Gentiani do mbledhë sendet dhe do vijë tek ju. Ju jeni partnerë. Zgjidheni bashkë.