Ai dëgjoi vetëm fjalën e fundit, të prerë si thikë: mjaft.
Gentiani u zbeh në fytyrë.
— Nuk ke të drejtë ta bësh këtë…
— E kam. Dhe po e bëj, — tha ajo ftohtë. — Shtëpia ime nuk është prona juaj. Ti e zgjodhe anën tënde në çastin kur, pa më pyetur, futët brenda një ndërmjetës. Tani është koha të largohesh.
Ajo nuk e ndoqi me sy ndërsa ai mblidhte gjërat. U kthye në dhomën e gjumit, u ul në shtrat dhe hapi librin, sikur asgjë tjetër të mos ekzistonte.
Pas rreth pesëmbëdhjetë minutash, u dëgjua klikimi i bravës.
Qetësi. Frymëmarrje e lirë.
Apartamenti i saj. Jeta e saj. Zgjedhja e saj.
Epilog
Gentian Dervishi u largua, duke lënë pas vetëm aromën e locionit dhe një peshë të rëndë në ajër. Afërdita Vrioni qëndronte pranë dritares, duke vështruar qytetin që ndizej me drita. Mendimet i vërtiteshin pa rend, por një ndjesi u bë e qartë: tradhtia nuk ndodhi në një çast të vetëm. Ajo ishte grumbulluar ngadalë, hap pas hapi, derisa shpërtheu.
Kaluan tri javë. Afërdita ndërroi bravët. Mori sërish mbiemrin e vajzërisë. Dorëzoi dokumentet në firmën ku kishte punuar “thjesht për shoqëri” me bashkëshortin dhe shkoi në një intervistë në një studio juridike, aty ku kishte nisur dikur rrugën e saj. E pranuan pa ceremoni, pa shikime mëshire.
Në seancën e parë u paraqit me atë bluzën gri që Gentiani e urrente aq shumë: “Dukesh si drejtoreshë shkolle”, i thoshte. Pikërisht kështu dukej tani — si një grua që merr vendime vetë.
Një mbrëmje, telefoni i ra. Ishte Kujtesa Çela.
— Afërdita, ke keqkuptuar gjithçka. Gentiani po merr ilaçe, thotë se ti e braktise.
— Unë nuk e lashë, — u përgjigj ajo qetësisht. — Ai iku vetë.
E mbylli telefonin dhe bllokoi numrin.
Për herë të parë pas shumë muajsh, nuk u zgjua natën nga ankthi. Pa në ëndërr gjyshen, në kuzhinë, me byrekë dhe sy të ngrohtë. Dhe Afërdita e kuptoi: gjithçka do të shkojë mirë. Gjënë më të rëndësishme e kishte bërë tashmë — kishte zgjedhur veten.