Tringa Kalemi doli nga klinika dentare pak pas orës nëntë të mbrëmjes. Një ditë e tërë mes karrigesh, dritash të forta dhe gojësh të hapura: trembëdhjetë pacientë rresht dhe një “faleminderit” i vetëm, një kavanoz mjaltë nga një gjyshe të cilës i kishte hequr dhëmbin. Në furgonin urban ajri ishte i rëndë, i përzier mes erës së pulës së pjekur dhe një ndjenje të trashë dëshpërimi. Trupi i dridhej nga lodhja, si një lavatriçe e vjetër në centrifugë.
Kur futi çelësin në bravë, dera kërciti me atë zhurmën e zakonshme, sikur edhe ajo të ishte mërzitur nga rutina. Tringa hoqi këpucët dhe gati sa nuk u përplas me një palë këpucë mashkulli, të vendosura me kujdes pranë murit — të reja, të llustruara. Lavdrim Mëhilli kishte ardhur. Shkëlqyeshëm.
Nga kuzhina vinte zëri i vjehrrës, i tendosur dhe i mprehtë, si getat pas një dreke festive.
— Po ajo makinën e vet e ngas prej vitesh. S’ka rëndësi, së shpejti do ta ndërrojë. Të paktën djali le të ketë me çfarë të lëvizë. Ti, si burrë, a ke ndërmend të marrësh ndonjë vendim apo do vazhdosh të rrish si mobilje?
Tringa mbeti e ngrirë në korridor. Zemra i rrahu fort, mes fyerjes dhe një dëshire të egër për t’ia përplasur dikujt atë “mobiljen” në kokë.
— Mëma, ti e njeh Tringën… — dëgjua zëri i Besnik Qosjes. — Ajo është krenare. “E kam fituar vetë”, thotë. Unë i kam shpjeguar që pasuria në familje është e përbashkët, po ajo bën hundën përpjetë.
— Unë në vendin tënd do kisha bërë akt-dhurimin prej kohësh! — ia ktheu Vjollca Lufta. — Është blerë gjatë martesës! Gjithçka zgjidhet me gjyq!
Kaq mjaftoi. Tringa hyri në kuzhinë.
— Mirëmbrëma, të dashur! Çfarë kemi këtu? Mbledhje familjare pas shpine apo takim aksionarësh pa pjesëmarrjen e pronarit të vogël?
Vjollca u drodh dhe shtrëmbëroi fytyrën, sikur çaji në gotë t’i kishte marrë valë.
— Po flasim si ta ndihmojmë Lavdrimin. Është burrë i rritur, pa makinë sot nuk bën dot asgjë. Edhe ti, si pjesë e familjes, mund të tregoheshe më mirëkuptuese.
— Si pjesë e familjes, — Tringa la çantën mbi tavolinë, — unë kaloj çdo ditë nga pesëmbëdhjetë pacientë. Dhe po, për atë makinë kam punuar vetë. Ndërkohë që djali juaj hartonte plane madhështore biznesi në fletore, si të hapte lavazh makinash në Durrës.
Lavdrimi doli nga dhoma. Në dorë mbante një banane, në sy kishte indiferencë të zakonshme.
— Tringë, pse gjithë ky tension? Nuk e dua përgjithmonë. Vetëm derisa të rregulloj timen. Një vit maksimumi.
— Një vit, Lavdrim, nuk është “vetëm”. Janë rreth dyzet mijë kilometra dhe rreth njëqind e njëzet kriza nervore, sidomos me mënyrën si parkon ti.
Besniku u ngrit. I gjatë, me një majë koke që po i zbulohej dhe një shenjë në mjekër — dikur Tringës i dukej tërheqëse.
— Tringë, pse e fillon kështu? Po kërkojmë normalisht. Askush s’po ta merr makinën. Vetëm një akt i përkohshëm dhurimi. Më pas e kthejmë mbrapsht.
— Po, si kredia e shtëpisë “e përkohshme” dhe martesa jonë, me sa duket, po ashtu. Gjithçka kalimtare, përveç nënës tënde në kuzhinën time.
— Jam mes dy zjarreve! — shpërtheu Besniku. — Nga njëra anë ti me parimet e tua, nga tjetra familja ime! Vëllai im është pa rrota, dhe ti për një copë hekuri po na shkatërron familjen!
— Nuk jam unë që e shkatërroj. Ti zgjodhe të ishe mobilje, siç tha nëna jote. Unë nuk jam dekor. Jam njeri. Me pasaportë. Dhe me makinë, të cilën nuk e jap. Ka mbaruar. Pikë.
Vjollca e përplasi filxhanin mbi tavolinë.
— Ja pra mirënjohja! Ne të pranuam si të ishe gjaku ynë. Ndërsa ti… Kur fiton para, bëhet mbretëreshë! Po Lavdrimi ku të flejë, nën gardh?
— Më mirë nën gardh sesa me shpenzimet e mia. Nuk është invalid. I ka këmbët, i ka duart. Fabrikat nuk janë bosh.
Lavdrimi hungëroi me përbuzje.
— Çfarë jam unë, humbës? Të punoj në fabrikë? Mam, e dëgjove çfarë po thotë?
— Të gjithë ju luani prej kohësh në të njëjtën shfaqje! — bërtiti Tringa. — Dhe unë nuk jam më kllouni i këtij cirku.
Heshtja ra mbi ta, e trashë dhe e rëndë, si një kapele dimri mbi veshë, me erën e kotletës së ftohur.
Ngadalë, Tringa iu afrua komodinës, nxori lejen e qarkullimit, çelësat dhe pasaportën.
— Makina është e imja. Blerja është e dokumentuar. Paratë janë të miat. Akt-dhurim nuk do të ketë. Nëse përpiqeni ta bëni pa mua, do shihemi në gjyq. Atje do t’ju siguroj edhe sigurimin dentar.
— Po më kërcënon? — tha Vjollca me dhëmbë të shtrënguar.
— Po ju paralajmëroj. Kërcënim është kur më telefononi sërish në orën tetë të mëngjesit me…