…telefonata në orën tetë të mëngjesit me pyetje se kur do t’i lindni nipërit. Ja kjo është e frikshme.
— A je fare grua ti? — shfryu Besnik Qosja, duke e kafshuar fjalën. — Ke menduar ndonjëherë për familjen?
Tringa mori frymë thellë, sikur po rregullonte diçka brenda vetes para se të fliste.
— Familje nuk është kur të shkelin mbi shpinë dhe ti buzëqesh. Familje është kur të respektojnë. Ndërsa ti, Besnik… prej kohësh ke pushuar së qeni burrë. Je kthyer në menaxher të një projekti të huaj me emrin “Lavdrimi pa makinë”.
Me këto fjalë, pa pritur përgjigje, Tringa u kthye dhe hyri në dhomën e gjumit. U ul në buzë të krevatit. Sytë i digjnin, si të mbushur me kripë. Brenda saj gjithçka dridhej, njësoj si telat gjatë saldimit. Por lotët nuk i vinin.
Nuk kishte dëshirë të qante. Kishte dëshirë të ikte.
Të largohej diku. Kudo. Edhe në Leskovik, po qe nevoja. Mjaftonte të ishte larg atyre të treve dhe mënyrës se si po e copëtonin jetën e saj, pjesë-pjesë, sikur të ishte pronë për ndarje.
Telefoni mbi komodinë u ndez. Mesazh nga mamaja:
“Tringa, si je aty? Babai gjeti një shtëpi të vjetër pushimi, mund ta kalojmë në emrin tënd. E rëndësishme është të qëndrosh e fortë. Jemi me ty.”
Cepat e buzëve iu drodhën lehtë. Ja ku ishte familja e vërtetë — ajo që nuk pyet sa vlen makina jote, por si je ti.
U shtri, pa u zhveshur. Nga ana tjetër e murit u dëgjua sërish debat. Por tani nuk kishte më lidhje me të. Diku, në korridorin e dëshirave të huaja, vazhdonte lufta. Ndërsa ajo kishte dalë nga loja.
Dhe për herë të parë pas shumë vitesh — u ndje e lirë.
Tringa u zgjua herët, sikur trupi i saj vetë donte të ngrihej përpara se dikush tjetër të hynte me ndonjë ide të re se si “ta rregullonin situatën”. Në kuzhinë mbretëronte qetësia. Asnjë zhurmë. Me gjasë, ishin larguar. Faleminderit Zotit. Vuri çajnikun në zjarr dhe u ul rëndë në stol.
Në tavolinë e priste një zarf i verdhë. Shkrimi mbi të ishte i çuditshëm, si i një njeriu që kishte mbajtur stilolapsin për herë të fundit në vitin 2003. Tringa e hapi.
“E nderuar znj. Tringa Kalemi,
Po ju shkruan Eduart Dervishi. Dikur kemi qenë të afërt. Ndoshta nuk do të dëshironi të më përgjigjeni, por gjithsesi po provoj. Kam dëgjuar se po kaloni vështirësi me bashkëshortin dhe banesën. Kam një propozim. Nëse doni të flasim, më telefononi. 08…”
Gati sa nuk i ra filxhani nga dora. Eduarti. Ai i vjetri. I pari. I vetmi që kishte arritur të… s’kishte rëndësi. Kishte qenë rinia, kishte qenë një dashuri, kishte qenë frikë budallaqe. Ata u ndanë sepse ai iku. Ajo mbeti. Provime, punë, gjyshja me tension. Ai kishte Londrën dhe një MBA. Distanca i mundi.
Po tani si e kishte gjetur adresën e saj? Apo, dreqi ta hajë, kishte pyetur mamanë?
U ul drejt në karrige, sikur të ishte në hetuesi.
— Sa idiote ke qenë, Tringa. Po, ai iku. Por ti as që i dhe një shans. Gjithçka vetë. Ja ku përfundove: me një familje ku vjehrra fle mbi jastëkun tënd, ndërsa burri — mbi supet e së ëmës.
Zilja e derës ra papritur. Zemra iu tkurr. Për një çast shpresoi, budallaqe, se ishte Eduarti. Por realiteti nuk vonoi.
Në prag qëndronte një djalë i ri me uniformë — jurist. Jo polic, por uniforma mbante aromë telashi.
— Mirëdita. Jeni znj. Tringa Kalemi?
— Le të themi po.
— Kjo është për ju. — I zgjati një zarf dhe një dokument.
— Çfarë është?
— Kërkesë zyrtare nga Besnik Qosja dhe Lavdrim Mëhilli. Pretendohet dorëzimi vullnetar i mjetit, mbi bazën e pasurisë së përbashkët martesore. Propozohet zgjidhje jashtë gjykate.
Tringa ngriti vetullën.
— Po firma e Vjollca Luftës ku është? Si koordinatore e kaosit familjar?
— Unë jam vetëm shpërndarës. Mirupafshim.
Ajo mbylli derën dhe shpërtheu në të qeshura. Të vërteta. Të egra. Me zë të ngjirur.
— Ah, kështu pra. Me letra. Mirë, mirë.
Pas gjysmë ore, Tringa ishte ulur në zyrën e shoqes së saj të vjetër, Hana Rexha — avokate, e cila siç thoshte vetë, “i ndante njerëzit më mirë se shampanja nëpër dasma”.
— Nuk do ta besosh. Ata seriozisht duan të ma marrin makinën përmes gjykatës. Timen! E bleva PARA se Besniku të kujtohej që ishte burrë. Kur ende derdhte kafe në coworking.
Hana vetëm buzëqeshi me ironi.
— Dëgjo. Mund të tentojnë edhe me banesën, nëse u ikën komplet truri. E di si është Vjollca — nuk dorëzohet kollaj.
— Kam jetuar nën të njëjtën çati me të. Di më shumë seç doja. As qullin e mannës nuk e gatuan pa erë qortimi.
— Atëherë, ja ç’do bëjmë. Së pari, asnjë bisedë pa avokat. Së dyti, fillo të dokumentosh çdo gjë.
— Dhe së treti… — Hana u mbështet pas karriges, duke e parë drejt në sy, — përgatitu. Kjo sapo ka filluar.