Letra, mesazhe kërcënuese, telefonata pa fund. Dhe pastaj, si për ta plotësuar mozaikun…
— Eduarti më shkroi, — foli me zë të ulët Tringa Kalemi.
Hana Rexha mbeti e ngrirë, sikur dikush t’i kishte ndalur frymën.
— Eduarti? Ai Eduarti?
— Po. Pikërisht ai.
— Çfarë kërkon?
— Thotë se do të ndihmojë. Ka një “ide”, një ofertë. Duket sikur e di që jam në një moment jo fort të artë.
Hana kryqëzoi krahët, vështrimi iu mpreh.
— Tringa, po ecën mbi një fushë me mina. Vetëm kjo na mungonte: ndjenja nga e kaluara që rishfaqen. Megjithatë… nëse ai është në rregull financiarisht…
— Nuk ka lidhje me paratë, — u nxitua Tringa.
— Ka gjithmonë lidhje, — ia ktheu Hana. — Ndonjëherë paratë janë gjesti më romantik që ekziston. Sidomos kur burri yt aktual po përpiqet të ta rrëmbejë “KIA”-n përmes gjykatës, vetëm që t’ia dhurojë vëllait të vogël me zgjuarsi sa një avokado e papjekur.
Tringa mori telefonin në dorë, e rrotulloi paksa mes gishtave.
— E di çfarë, Hana? Do ta telefonoj. Jo sepse jam e dobët. Por sepse dua t’ia kujtoj vetes se dikur më donin jo për pajisje shtëpie dhe metra katrorë.
Hana qeshi lehtë.
— Vetëm mos u dashuro përsëri. Herën e dytë, askush nuk të garanton atë model flokësh që kishe në njëzet e tre.
Eduart Dervishi e ftoi për darkë. Jo në ndonjë lokal luksoz, as me shkëlqim artificial. Një restorant i thjeshtë, i ngrohtë, ku muzika nuk të shponte veshët dhe tavolinat nuk ngjitnin nga sheqeri i derdhur. Ai kishte ndryshuar — thinja të lehta, rrudha të buta — por thelbi ishte i njëjtë: i drejtë, i përqendruar, me atë zakonin e vjetër për të anuar kokën kur dëgjonte me kujdes.
— Jam i lumtur që erdhe, — tha ai. — Nuk do të të kisha shkruar, po të mos kisha dëgjuar nga një mike e përbashkët se po kalon një periudhë të vështirë.
— Faleminderit që e bëre, — u përgjigj Tringa sinqerisht. — Në fillim mendova se ishte gabim numri. Pastaj… se po talleshe.
— Asnjëra. E kisha seriozisht. Tringa… gjithmonë e kam ditur që je e fortë. Por edhe njerëzit e fortë kanë çaste kur u duhet një dorë. Unë jam gati të ndihmoj. Kam një apartament. Jo ndonjë luks i madh, por i rregulluar. Ti mund të…
— Jo, — Tringa e ndërpreu, duke vendosur gotën mbi tavolinë. — Të falënderoj, por jo. Do t’ia dal vetë. Nuk dua të jem projekti i askujt.
Eduarti e pa me një trishtim të qetë.
— Ti je ende në luftë. Edhe kur askush nuk po të sulmon.
— Sepse nuk kam më luksin të çlodhem. Jo unë. Ti ike atëherë, e mban mend? Unë mbeta. Këtu. Me betejat: apartamente, kredi, dhe fjalinë e përhershme “po ti je grua”.
— Ndoshta ka ardhur koha të zgjedhësh veten, jo frontin.
Heshtën gjatë. Heshtje që peshonte më shumë se çdo fjalë.
Kur u kthye në shtëpi, Tringa gjeti Besnik Qosjen. Ishte ulur në divan, sikur të mos ishte larguar kurrë. Pranë tij, Vjollca Lufta qëndronte në këmbë, me një kuti dokumentesh në duar.
— Kemi ardhur për të biseduar, — nisi ajo me ton të thatë. — Por nëse ti vazhdon kështu…
— A jeni me avokat? — e preu Tringa. — Jo? Atëherë, ju lutem, dilni.
— Ky është shtëpia jonë! — shpërtheu Besniku. — Jemi të martuar, dhe apartamenti është në emrin tim!
— Vetëm sepse më binde ta kaloja kur isha shtrirë pas operacionit. Dhe besoje, gabimi ishte imi. Por tani mjafton. Nuk jam më as vajza juaj, as lopë për mjelje, as budallaqe për t’u shfrytëzuar.
— Ik pirdhu! — bërtiti vjehrra. — Lavdrimi do ta marrë makinën. Dhe do të pendohesh për këtë sjellje!
Tringa iu afrua derës, e hapi me qetësi të ftohtë, si një kameriere në restorant luksoz.
— Të dashur, dalja është këtu. Shfaqja mbaroi.
Kur ata dolën duke murmuritur e fishkëllyer nga inati, ajo e mbylli derën me një goditje të fortë.
Eduarti kishte të drejtë. Ndonjëherë duhet të zgjedhësh veten. Dhe të mos kesh frikë.
Telefoni ra. Hana.
— Atëherë, vendose për divorcin?
Tringa pa nga dritarja.
— Po. E dorëzova sot. Pa i thënë askujt.
— Po tallesh?
— Aspak. Këtë herë nuk është dhuratë. Është liri. Pa të drejtë kalimi.
Seanca gjyqësore u caktua për të enjten. Mëngjesi ishte i zymtë, i trashë, si tërshërë pa sheqer. Tringa ecte drejt godinës së gjykatës me dosjen nën sqetull dhe një ngurtësi prej hekuri brenda vetes. Hana, si përfaqësuese ligjore, ndodhej tashmë brenda. Besniku priste te hyrja me një vajzë të dobët, veshur sportiv — “e dashura e re”, sipas thashethemeve. Vjollca Lufta qëndronte pranë tij, e kuruar deri në detaj, me një pamje sikur kishte ardhur të kërkonte trashëgiminë e ndonjë mbreti. Lavdrimi mungonte. Me gjasë i zënë me misionin e jetës: të endet pa kufij nëpër kufijtë e sjelljes normale.
Tringa u ul pranë Hanës. Avokatja i bëri shenjë me kokë.
— Mos thuaj asgjë. Vetëm ulu dhe dukju e pathyeshme. Ata mendojnë se ke ardhur të kërkosh falje.
— Le të mendojnë, — u përgjigj Tringa qetë. — Unë kam ardhur për të dhënë verdiktin tim.
Kur gjykatësi hyri në sallë, gjithçka u zhyt në heshtje.