Salla dukej sikur kishte harruar të merrte frymë. Çështja ishte e thjeshtë vetëm në letër: ndarja e pasurisë së fituar gjatë martesës. Në qendër të konfliktit qëndronte një makinë KIA Rio, prodhim i vitit 2021, me vlerë 960 000 lekë. Besnik Qosja këmbëngulte se automjeti ishte blerë gjatë martesës dhe, si i tillë, duhej të ndahej. Tringa Kalemi, përkundrazi, deklaronte se e kishte blerë me kursimet e saj përpara se të martohej. Për këtë kishte prova: dokumente bankare, vërtetime zyrtare, madje edhe biseda të ruajtura në WhatsApp, ku fliste me një shoqe për kredinë dhe siguracionin e parë.
Gjykatësi e thirri me emër dhe foli me ton të matur:
— Znj. Kalemi, ju keni paraqitur dokumentacion që tregon se blerja është bërë para lidhjes së martesës. Kërkesa juaj është që automjeti të mbetet pronë e juaja. A jeni e bindur se nuk dëshironi një marrëveshje paqësore?
Tringa u ngrit në këmbë. Zëri i saj ishte i qartë, i prerë, me një dridhje që nuk vinte nga dobësia, por nga një forcë e mbajtur gjatë në heshtje.
— I nderuar gjykatë, kjo makinë nuk është thjesht një mjet. Janë netët e mia pa gjumë, turnet e gjata, duart e lodhura nga puna, të mbuluara me pomada dhe plagë. Është hapi im i parë drejt pavarësisë. Sot më kërkohet ta dorëzoj… një njeriu që në këtë jetë nuk ka ndërtuar asgjë vetë, përveçse ka përfituar nga një familje ku gjithçka ndahet sipas dëshirës së nënës. Kjo nuk është vetëm për një makinë. Kjo është për respektin. Për kufijtë. Për dinjitetin tim.
Gjykatësi e ktheu vështrimin nga Besniku:
— Qëndrimi juaj?
Ai u ngrit, rregulloi kravatën dhe vendosi një buzëqeshje formale.
— Ne mendojmë se pasuria është fituar gjatë martesës dhe, rrjedhimisht…
Hana Rexha u ngrit menjëherë, pa e lënë të vazhdonte:
— Ne kemi vërtetim bankar, ekstrakt me datën e kredisë dhe një deklaratë noteriale të bërë PARA regjistrimit të martesës. Ky automjet nuk hyn në kategorinë e pasurisë së përbashkët.
Gjykatësi aprovoi me kokë.
— Materialet pranohen. Seanca shtyhet për shpalljen e vendimit. Dëgjimi i radhës do të mbahet të premten e ardhshme.
Pas përfundimit të seancës, Vjollca Lufta iu afrua Tringës. Fliste me zë të ulët, por mllefi i saj e rëndonte ajrin.
— Mendon se fitove? Beson se një letër do të të shpëtojë? Po më pas si do jetosh, e vetme? Pa djalë, pa burrë, pa mbështetje?
Tringa nuk e uli shikimin. U afrua pak dhe foli thuajse në pëshpëritje:
— Më mirë vetëm, sesa me “kujdesin” tuaj të varur në qafë si peshë betoni.
Vjollca shtrëngoi dhëmbët:
— Kurrë s’ke qenë e jona. Vetëm ke përfituar.
— Unë kam qenë me ju. Ju ishit me mua vetëm kur ju duhesha.
Një javë më vonë, gjykata e shpalli automjetin pronë të Tringës. Në sallë ra një heshtje e rëndë, si në ceremoni mortore. Besniku qëndronte i zbrazët në sy. Vjollca nuk u shfaq. Humbjet janë të vështira për ata që janë mësuar vetëm të fitojnë. Vajza me tuta sportive u largua menjëherë pas vendimit, pa përshëndetje.
Tringa doli nga godina me ndjesinë se nuk ishte hequr vetëm një bllokim nga makina, por një barrë nga shpirti. Eduart Dervishi e priste pranë automjetit.
— Urime. Ia dole.
— Faleminderit që erdhe.
— Ishte premtim.
— A të bëjmë një xhiro?
Ai buzëqeshi. Tringa ngriti sytë nga qielli. Brenda saj nuk kishte eufori, por lehtësim. Sikur dikush më në fund kishte fikur zhurmën e zërave të huaj.
— Po, por sipas rregullave, — tha ajo. — Tani e di sa rëndësi kanë.
Një muaj më pas, ajo u zhvendos. Një apartament i vogël, i vjetër, por plot dritë. Me kredi. Pa burrë, pa vjehrrë, pa batuta për “gruan në timon”. Vetë.
Eduarti vinte herë pas here. Pa presion, pa nënkuptime. Thjesht për të qenë aty. Ndonjëherë për kafe, ndonjëherë për të rregulluar një prizë, ndonjëherë vetëm për të heshtur. Dhe në ato heshtje kishte më shumë respekt se në gjithë britmat e së shkuarës.
Një ditë, Lavdrim Mëhilli i shkroi në mesazh:
“Po sikur thjesht t’ia kishe dhuruar makinën? Ndoshta s’do ziheshim kaq shumë.”
Ajo e fshiu mesazhin. Pa përgjigje. Jo çdo fjalë meriton lexim.
Dhe një mëngjes, u zgjua, përgatiti kafen, pa nga dritarja dhe mendoi:
“Nëse atëherë do kisha firmosur dhuratën… do kisha firmosur dënimin tim. Tani jam gjallë. Dhe kjo mjafton.”
Mbyllje. Lamtumira ndaj pritshmërive të të tjerëve është hapi i parë drejt jetës tënde të vërtetë. Pa vjehrrë. Pa drama. Pa kontrata dhurimi. Vetëm ti. Dhe timoni yt.