Pjesa 1
— Luan Basha, ke mysafirë! — thirri Eriola Kastrati sapo dëgjoi zilen e derës, atë mëngjes të së shtunës.
Ajo sapo ishte ulur të kontrollonte testet e matematikës të nxënësve të klasës së tetë. Fletoret ishin shtrirë mbi tryezën e kuzhinës, njëra mbi tjetrën, sikur të donin ta mbysnin hapësirën. E diela ishte para dere, ndërsa të hënën duhej patjetër të dorëzonte raportin e ecurisë mësimore. Në njërën anë qëndronte një grumbull fletorësh ende të paprekura, që i dukej sikur nuk pakësohej kurrë, pavarësisht sa shumë punonte.
Zilja ra sërish, këtë herë më këmbëngulëse. Eriola mbylli sytë për një çast, la stilolapsin me bojë të kuqe mbi tavolinë dhe u ngrit ngadalë për të hapur derën. Në prag qëndronin Melihate Hysa, vjehrra e saj, vajza e kësaj, Pranvera Sala, bashkë me bashkëshortin Klajdi Frashëri dhe vajza e tyre pesëmbëdhjetëvjeçare, Arlinda Shala.
— Surprizë! — shpërtheu Melihate Hysa me një buzëqeshje të gjerë. — Po kalonim këtej pranë dhe thamë të ndaleshim për drekë!
Pa thënë asnjë fjalë, Eriola u zhvendos anash për t’u hapur rrugë. “Po kalonim këtej” ishte shprehja që e kishte dëgjuar pafund herë gjatë pesë viteve martesë me Luan Bashën. Çuditërisht, familjarët e tij nuk ndjenin kurrë nevojën të lajmëronin më parë; gjithmonë “rastësisht” shfaqeshin pikërisht në orën e drekës.
— Luani është në dush, — tha Eriola pasi të gjithë hynë në korridor. — Kaloni në dhomën e ndenjjes, del për pak minuta.
— Po çfarë ke përgatitur sot për drekë, Eriolë? — pyeti Melihate Hysa ndërsa hiqte pallton. — Shpresoj diçka të shijshme, se na ka marrë uria rrugës!
Eriola mori frymë thellë, numëroi në heshtje deri në tre dhe nxori ajrin ngadalë.
— Jo, nuk do të gatuaj për ju, — tha ajo qetësisht. — Nëse doni, mund t’ju jap vetëm ujë.
Heshtja që ra në korridor ishte therëse. Melihate Hysa mbeti me gojën gjysmëhapur. Pranvera Sala puliti sytë disa herë, sikur të mos e kishte dëgjuar mirë. Klajdi Frashëri papritur u përqendrua te modeli i tapetit, ndërsa Arlinda fshehu një buzëqeshje pas ekranit të telefonit.
Nga banja doli Luani, duke fshirë flokët me peshqir.
— Oh, mami! Pranvera! — u gëzua ai, por menjëherë ndjeu tensionin në ajër. — Çfarë po ndodh këtu?
— Gruaja jote refuzon të na ushqejë, — tha Melihate Hysa me një ton të ftohtë. — Sipas saj, maksimumi që mund të bëjë është të na hedhë një gotë ujë.
Luani e shikoi Eriolën i habitur.
— Eriolë, ç’ke bërë kështu? Janë familja ime, kanë ardhur për vizitë.
— Pa paralajmërim, — u përgjigj ajo me qetësi. — Për herë të tretë këtë muaj. Jam e mbytur me punë, kam fletore dhe raporte për të dorëzuar. Nuk arrij dot të gatuaj.
— Po janë të uritur! — shpërtheu Luani.
— Ka plot lokale gjatë rrugës, — tha Eriola duke ngritur supet. — Ose mund të kishit telefonuar më herët dhe do isha organizuar.
— Ja si trajtohen të afërmit në këtë shtëpi, — pëshpëriti me zë të lartë Melihate Hysa, duke iu kthyer vajzës. — Pranvera ime nuk do ta bënte kurrë këtë.
—
Pjesa 2
— Mami, të lutem, mos e fillo, — tha papritur Luani. — Ndoshta vërtet duhej të kishit marrë në telefon.
Melihate Hysa e shikoi të birin sikur ai sapo kishte kryer një tradhti të rëndë.
— Domethënë tani duhet të marr takim për të ardhur te djali im? — zëri i saj u drodh nga inati. — Po largohemi. Nuk do t’ua prishim jetën tuaj… kaq të zënë.
— Prisni pak, — u përpoq Luani ta ndalonte, por ajo tashmë ishte nisur drejt derës, duke tërhequr pas vetes Pranverën. Klajdi dhe Arlinda shkëmbyen një vështrim dhe i ndoqën.
Kur dera u mbyll, apartamenti u mbush me një qetësi të rëndë.
— Tani je e kënaqur? — e pyeti Luani, duke kryqëzuar krahët.
— Jo, nuk jam, — tha Eriola. — Jam e lodhur së qeni mensë 24-orëshe për të afërmit e tu. Vijnë kur t’u teket dhe presin që unë të lë gjithçka dhe të vrapoj drejt sobës.
— Ata thjesht donin të na shihnin! — ngriti zërin ai.
— Donin të hanin, — ia ktheu ajo. — Dhe pse duhet të jem gjithmonë unë ajo që gatuan? Pse jo ti?
— Sepse ti je grua! — ia plasi Luani dhe menjëherë e kuptoi gabimin.
Eriola buzëqeshi hidhur.
— Ja ku doli e vërteta. Për familjen tuaj unë jam thjesht personel shërbimi: kuzhiniere, pastruese, kamariere.
— Nuk e kisha kështu, — mërmëriti ai.
— Pikërisht kështu, — tha ajo duke u kthyer te fletoret. — Jam mësuese matematike. Kam punën time. Nuk jam e detyruar të braktis gjithçka sa herë që nënës sate i shkon mendja për një tavolinë të shtruar.
Luani e shikoi disa sekonda pa folur, pastaj rrëmbeu xhaketën.
— Po shkoj te mami. Duhet ta qetësoj pas kësaj… sjelljeje.
— Sigurisht, shko, — tha Eriola pa ngritur kokën. — Mos harro t’i kërkosh falje edhe në emrin tim.
Dera u përplas aq fort, sa xhamat u drodhën.
Në mbrëmje Luani nuk u kthye. Nuk u shfaq as të nesërmen. Të hënën në mëngjes, teksa Eriola po përgatitej për në punë, telefoni ra. Ishte Jehona Bushati, kolege nga shkolla.
— Eriolë, je mirë? — e pyeti e shqetësuar.
— Po, pse?
— Një grua telefonoi drejtoreshën dhe tha që ti je një grua e keqe dhe nuk meriton të punosh me fëmijë. Se ke nxjerrë familjarët e burrit nga shtëpia të uritur dhe pa ujë.
Eriola u ul në karrige, e tronditur.
— Ishte vjehrra ime, — tha me zë të ulët. — Mos u shqetëso, do ta sqaroj drejtoreshën.
— Mos u mërzit, — e qetësoi Jehona. — Drita Qosja tha se çështjet familjare nuk i interesojnë, për sa kohë nuk ndikojnë në punë. Thjesht desha të të paralajmëroja.
Pas mësimit, Eriola u nis ngadalë drejt shtëpisë, duke menduar çfarë e priste. Luani nuk iu kishte përgjigjur asnjë telefonate gjatë fundjavës. Vallë ishte e mundur që një martesë pesëvjeçare të shkatërrohej vetëm sepse ajo kishte refuzuar të gatuante?
—
Pjesa 3
Shtëpia e priti me heshtje dhe zbrazëti. Eriola kontrolloi telefonin — asnjë mesazh nga burri. E thirri, por u lidh me sekretarinë zanore. Për të mos menduar, nisi të rregullonte dollapët e kuzhinës, një punë që e kishte shtyrë prej kohësh për mungesë kohe.
Papritur ra zilja e derës. Zemra e Eriolës rrahu fort, ndërsa ajo u drejtua nga korridori, duke menduar nëse pas derës do të ishte Luani apo dikush tjetër, dhe çfarë do të sillte kjo trokitje e papritur.