Lindita Gjoni kishte mbushur pesëdhjetë e pesë vjeç. Ajo moshë për të cilën revistat luksoze shkruajnë me patos për “hijeshi” dhe “rilindje femërore”. Por sa herë që ndalonte para pasqyrës, Lindita nuk shihte asnjë rilindje. Aty ishte vetëm një grua e lodhur, në prag pensioni, me shpatulla të rëna dhe sy pa shkëlqim. Rinia e dytë, me sa dukej, kishte humbur rrugës dhe kishte hyrë në oborrin e gabuar. Jeta e saj sillej në rreth të mbyllur: shtëpi–punë–shtëpi, si një disk i vjetër që ngec në të njëjtën këngë.
Në zyrë, dita i kalonte mes shifrave të thata të sektorit të financës. Kolegët e trajtonin si pjesë të inventarit: e pranishme, por e padukshme. Ajo dukej si një relike e gjallë e kohëve të shkuara. Të rinjtë, që fluturonin nga një tavolinë te tjetra me laptopë modernë dhe gota smoothie-sh, e shikonin me një keqardhje të sjellshme, njësoj si një telefon me disk rrotullues – funksional, por i dalë nga moda.
Në shtëpi, megjithatë, situata ishte edhe më e rëndë. Atje e priste Lavdrim Çuko, djali i saj njëzet e gjashtë vjeç. I vetmi fëmijë, dashuria dhe boshti i jetës së saj për më shumë se dy dekada. Që nga dita kur burri e kishte braktisur për një vajzë shumë më të re, duke e lënë Linditën vetëm me një djalë pesëvjeçar, ajo kishte flijuar gjithçka për rritjen e tij. Lodrat më të mira, mësues privatë, pagesa e universitetit – çdo lek ishte për Lavdrimin. Ajo mbante dy punë, hiqte dorë nga fustanet e reja apo parukierja, vetëm që djali të mos ndihej “më keq se të tjerët”.
Lavdrimi u rrit, por pas studimeve nuk arriti të gjente veten në realitetin e ashpër të punës. Ai zgjodhi të strehohej në botën virtuale. Sikur të mos mjaftonte kjo, në apartamentin e tyre dy dhomësh ishte vendosur edhe e dashura e tij, Olsa Beqiri. Një vajzë e brishtë në pamje, me thonj të mprehtë dhe sy që kapnin çdo dobësi. Olsa e kuptoi shpejt se kush e mbante shtëpinë në këmbë – dhe po aq shpejt e ndryshoi këtë rend. Që nga ajo kohë, Lindita, sapo hynte nga dera pas pune, shndërrohej në shërbyese.
— Mam, çfarë ka për darkë? — zgjaste fjalët Lavdrimi, pa i hequr sytë nga loja në kompjuter.
— Zonja Lindita, a e keni fshirë dyshemenë e kuzhinës? Më derdh pak kafe, — cicëronte Olsa nga divani, duke shfletuar një revistë me shkëlqim.
Pa thënë asnjë fjalë, Lindita lante enët, gatuante, pastronte. Ajo duronte gjithçka. Duronte krahasimet për ushqimin (“Olsa e bën pastën shumë më mirë”), thumbimet për moshën (“Oh, ç’janë këto rrudha poshtë syve? Mamaja ime nuk i ka, ajo kujdeset për veten”), dhe varfërinë e përhershme, sepse Lavdrimi nuk nxitonte të punësohej, duke u mjaftuar me disa “projekte online”, ndërsa Olsa ishte e bindur se bukuria e saj ishte punë më vete.
Vetmia ishte ajo që e dhembte më shumë. Të jetoje në të njëjtën banesë me dy njerëz dhe të ndiheshe krejtësisht e padukshme, e panevojshme. Mbrëmjeve, kur të rinjtë mbylleshin në dhomën e tyre, Lindita ulej në kuzhinë me një filxhan çaji që ftohej ngadalë dhe shikonte errësirën përtej xhamit. I kujtohej vetja e dikurshme – e qeshur, plot ëndrra për udhëtime. Ku kishin shkuar të gjitha? Ishin shkrirë në tenxhere, lavatriçe dhe në pafundësinë e fjalës “duhet për djalin”.
Durimi i saj, që e kishte mbushur pikë-pikë për vite me radhë, u ça për herë të parë atë ditë kur, e kthyer nga puna me një migrenë të padurueshme, gjeti në kuzhinë gjurmët e një “mbledhjeje të vogël”: copa pice të shpërndara, shishe bosh dhe rrëmujë të lënë pas, një pamje që e paralajmëronte qartë se qetësia e saj po shkonte drejt fundit.