Nga lavamani u dëgjua zhurmë enësh.
— Ishim pak me shoqërinë, — u shfaq Lavdrim Çuko duke u shtrirë nga përtesa, i zgjuar nga zhurma. — Mami, mblidhi pak, të lutem. Olsa Beqiri nuk e duron rrëmujën.
Lindita Gjoni e pa gjatë. Një djalë i rritur, pothuaj burrë. Por në vështrimin e tij nuk gjeti asnjë grimë dhembshurie. Vetëm një siguri e ftohtë se dikush tjetër do t’i zgjidhte gjërat për të. Atë mbrëmje, për herë të parë, ajo nuk preku asgjë. U kthye pa fjalë në dhomën e saj dhe u shtri të flinte pa ngrënë. Në mëngjes e priste një shpërthim i pashmangshëm.
Goditja vendimtare, ajo që e bëri durimin të copëtohej përfundimisht, erdhi një javë më vonë, nga një bisedë e dëgjuar rastësisht.
— Lavdrim, sa do vazhdojë kështu? — u ankua Olsa me nervozizëm. — Nëna jote më ka lodhur. Gjithmonë me fytyrë të ngrysur. Pastaj kjo shtëpi… mobilie të vjetra, si muze. Duhet bërë moderne. Minimaliste, skandinave.
— Olsa, s’ka para, — psherëtiu ai.
— E dërgojmë në fshat! Fillimisht për verë. Pastaj, kush e di, mësohet e rri atje. Ajër i pastër, kopsht. Do t’i bëjë mirë. Ndërsa ne këtu më në fund do marrim frymë!
Lindita qëndronte pas derës. Ajri iu ngjit në fyt. Fshati. Ajo shtëpi e vjetër, e rrënuar, ku nuk kishte shkelur prej gati dhjetë vitesh. Ta largonin si një send të tepërt, vetëm që të mos zinte hapësirë. T’i lironin vendin jetës së tyre.
Atë natë nuk fjeti. Lot nuk pati. Diçka brenda saj u dogj deri në hi, duke lënë pas një boshllëk të akullt, kumbues. Dhe nga ai boshllëk, para agimit, lindi një mendim. I guximshëm, i frikshëm dhe jashtëzakonisht i ëmbël.
Të nesërmen shkoi herët në punë. Hapi dokumentin e dorëheqjes që e kishte ruajtur “për çdo rast”, vendosi datën e ditës dhe e la mbi tavolinën e shefit, pa asnjë shpjegim.
— Zonjë Gjoni? A jeni e sigurt? — u habit ai sinqerisht. — Po… çfarë do bëni më pas? Në këtë moshë nuk është e lehtë të gjesh punë.
— Kam ndërmend të pushoj siç e kam merituar, — tha ajo me qetësi të akullt. — T’i kushtohem punës në tokën time.
Në shtëpi e priste akti i dytë.
— Mami, çfarë ndodhi? Pse u ktheve kaq herët? — pyeti Lavdrimi me dyshim. Ai dhe Olsa po hanin drekë.
Lindita e shikoi drejt e në sy, siç nuk e kishte bërë prej kohësh.
— Kam vendosur ta shes apartamentin, — tha pa dridhje në zë.
Heshtje. Olsa i ra luga nga dora. Lavdrimi mbeti me bukën në ajër.
— Si do të thotë kjo? — nxori fjalët me zor. — Po ne ku do jetojmë?
— Kjo, bir, është puna juaj, — iu përgjigj ajo qetë. — Jeni të rritur. Mjaft kam menduar për ju. Tani është radha ime.
Sherri ishte i madh. Ulërima, akuza për egoizëm, përpjekje për ta prekur në ndjenjë. Olsa qante se “Lindita Gjoni po ua shkatërronte familjen e re”. Por Lindita ishte bërë gur. Kishte gjetur tashmë agjentin e pasurive dhe në mendje i kishte dhënë lamtumirën asaj shtëpie ku kishte qenë kaq e palumtur.
Çuditërisht, blerësi u gjet shpejt. Dy muaj më vonë, Lindita qëndronte me valixhe në dorë dhe me një shumë të konsiderueshme në llogarinë bankare, përpara hyrjes së shtëpisë së saj të dikurshme. Lavdrimi dhe Olsa, që përkohësisht kishin marrë me qira një garsoniere të vogël në periferi, e shikonin me një përzierje mllefi dhe hutimi, ndërsa ajo ishte gati të niste kapitullin e ri të jetës.