— Po tani, ku do shkosh? — ia hodhi me nerva djali, pa u përpjekur ta fshihte zemërimin.
— Në shtëpinë e vjetër të pushimeve, — u përgjigj Lindita Gjoni me një buzëqeshje të qetë. — Pak ajër i pastër do më bëjë mirë. Kam nevojë për të.
Ajo nuk mori as mundimin të kërkonte një apartament të ri në qytet. Vendosi ta kthente në realitet idenë që dikur ia kishin hedhur si zgjidhje, por tashmë sipas rregullave të saj. Paratë e përfituara nga shitja e banesës mjaftonin për të jetuar thjesht, me atë që do të nxirrte vetë nga toka, dhe vitet deri në pension nuk i dukeshin më aq të largëta.
Shtëpia e vogël e priti në gjendje të mjerë. Gardhi ishte i shtrembër, oborri i mbuluar nga barërat e egra, dyshemetë kërcisnin në çdo hap. Ditët e para Lindita u mor vetëm me pastrimin. Nxori jashtë mobiliet e vjetra, grisi tapetat e zverdhura, duke hedhur pa mëshirë çdo gjë që i kujtonte të shkuarën. Ishte një lloj shërimi. Çdo thes plehrash dukej sikur ia lehtësonte shpirtin nga peshat e mbledhura ndër vite.
Punët nuk kishin të mbaruar. Ajo thirri mjeshtra për të ndrequr çatinë dhe për të vendosur dritare të reja. Vetë, me një energji të çuditshme, lyente muret me ngjyra të hapura e plot dritë dhe zgjidhte mobilie të thjeshta, por të ngrohta. Paratë po shpenzoheshin shpejt, por për herë të parë ajo po i përdorte për veten dhe kjo ndjesi e mbushte me kënaqësi.
Fqinji i parcelës pranë ishte një burrë rreth të gjashtëdhjetave, Bardhyl Begaj quhej, i mbyllur në vetvete dhe pak fjalë. Ai e vëzhgonte në heshtje gjithë atë vrull, derisa një ditë, kur Lindita po mundohej e vetme të shkulte një trung të vjetër, iu afrua, ia mori sëpatën nga duart dhe për gjysmë ore e mbaroi punën.
— Faleminderit, — tha ajo, duke marrë frymë thellë.
— S’ka përse, — mërmëriti ai. — Këto punë janë të rënda për një grua.
Kështu nisi njohja e tyre. Bardhyli i jepte një dorë herë pas here: një problem me rrymën, një tub që pikonte. Në këmbim, Lindita e ftonte për darkë. Iu kujtua sa shumë i kishte pëlqyer dikur gatimi, kur përpjekjet e saj vlerësoheshin. Piqte byrekë e ëmbëlsira me mollët e oborrit të lënë pas dore, përgatiste supa me erëza. Ai hante në heshtje, por gjithmonë kërkonte edhe pak.
Ata rrallë flisnin për të shkuarën. Bisedat e tyre rrotulloheshin rreth gjërave të zakonshme: motit, fidanëve që do mbillnin, blerjeve në dyqanin e ndërtimit. Në këtë thjeshtësi, Lindita gjeti qetësinë që i kishte munguar për aq gjatë.
Një pasdite, duke rregulluar disa kuti të vjetra në papafingo, gjeti albumet e kohës së studimeve me skicat e saj. Dikur kishte ëndërruar të bëhej stiliste, të krijonte rroba të bukura. Dora i shkoi vetvetiu lapsit. Në mbrëmje, pas punëve në oborr, ulej në verandën e re me një filxhan çaji bimor dhe vizatonte: fustane, bluza, rroba vere. Vetëm për kënaqësinë e saj.
Bardhyli hyri një ditë papritur dhe pa vizatimet.
— Janë shumë të bukura, — tha ai, duke parë me kujdes një fustan të lehtë veror. — Kam ende makinën e qepjes së gruas sime. Është e vjetër, por punon. Merre, po të duhet. Më mirë se sa të mbledhë pluhur.
Lindita e mori. Dhe kështu, në jetën e saj lindi një pasion i ri. Bleu copa stofi dhe qepi për vete fustanin e vizatuar. Pastaj një tjetër. Ndërroi perdet, përgatiti jastëkë dekorativë. Puna me duar e qetësonte dhe i jepte forcë.
Kaluan gjashtë muaj. Lindita kishte ndryshuar. Ishte më e dobët, e nxirë nga dielli, me një dritë të re në sy. Ajo kishte vënë rregull jo vetëm në shtëpi, por edhe në oborr, duke krijuar bazën për një jetë krejt tjetër që po merrte formë çdo ditë.