Edhe kopshti kishte marrë një pamje tjetër. Aty ku më parë rritej bar i egër, tani shtrihej një rend i rregullt shtretërish me perime dhe lulishte plot ngjyra. Lindita filloi të nxirrte në tregun e zonës tepricat e prodhimit dhe tufat e luleve që i kultivonte me aq kujdes. Fitimi ishte modest, por kjo nuk kishte rëndësi. Ajo kënaqej nga bisedat me njerëzit, nga buzëqeshjet e blerësve kur merrnin në duar buqetat e saj të freskëta.
Një paradite, në treg u ndal një grua që zotëronte një butik të vogël veshjesh në qendrën e rrethit. Ajo nuk u mjaftua duke parë mallrat; vështrimi i saj u ndal gjatë te vetë Lindita, te fustani i thjeshtë prej liri që ajo mbante, i qepur me një përpikëri të rrallë.
— I bën vetë këto? — e pyeti, me kureshtje të sinqertë.
— Po… vetëm për vete, — u përgjigj Lindita, paksa e turpëruar.
— Po për porosi, a do t’ia dilje? Ke një ndjenjë stili të jashtëzakonshme. Do të doja shumë të merrja disa nga punimet e tua për t’i shitur në dyqan.
Fjalët ranë si rrufe në mes të ditës. Lindita mbeti e hutuar, ndërsa Bardhyl Begaj, që ndodhej pranë saj, foli pa hezitim: “Sigurisht që ia del.”
Dhe vërtet ia doli. Një seri e vogël fustanesh, të thjeshta në formë, por elegante dhe nga materiale natyrale, u shitën brenda javës. Pasuan porositë e para. Ajo bleu një makinë qepëse më të mirë dhe në një nga dhomat e shtëpisë ngriti një punishte të vogël. Kishte krijuar diçka të sajen. Një punë, një drejtim, një jetë të re që më në fund i përkiste.
Pikërisht në këtë çast, kur ndihej e plotësuar dhe e qëndrueshme në këmbët e veta, në pragun e shtëpisë së rinovuar u shfaq Lavdrim Çuko. Ishte vetëm, pa Olsa Beqirin. I dobësuar, me një shikim të shuar.
— Mamë…
Ai rrëfeu se bashkëjetesa kishte dështuar. Paratë ishin shteruar shpejt, kërkesat për luks ishin rritur, e ai nuk kishte mundur t’i përmbushte. Në fund, ajo kishte gjetur dikë tjetër, “më premtues”, dhe e kishte nxjerrë jashtë.
— A mund të rri pak tek ti? — e pa me sytë plot shpresë, ashtu si dikur fëmijë. — E kuptova ku gabova. Kam qenë i padrejtë.
Zemra e Linditës u shtrëngua nga keqardhja. Por nuk ishte më ajo dashuria e verbër që fal gjithçka. Ishte dhembshuri për një njeri të rritur që nuk kishte mësuar të mbante përgjegjësi.
E pranoi në shtëpi. I shtriu darkën. Pastaj u ul përballë tij.
— Të jetosh këtu, Lavdrim, nuk mundesh. Kjo është shtëpia ime dhe për të kam luftuar gjatë. Por nuk do të të lë vetëm. Do të të paguaj një dhomë për tre muaj dhe do të të ndihmoj me ushqimin. Më pas, rrugën do ta gjesh vetë. Gjej punë, ngrihu në këmbë. Je burrë.
Ai kishte shpresuar për diçka tjetër, por nuk kundërshtoi.
Kur u largua, Bardhyli iu afrua Linditës. Gjatë gjithë kohës kishte qëndruar në oborrin e tij, duke u shtirur i zënë.
— Veprove drejt, — tha qetë. — Zogjtë duhet të fluturojnë vetë.
Në shkallët e shtëpisë, nën dritën e butë të perëndimit, Lindita vështroi lulet, kopshtin e rregulluar, gjithçka që kishte ndërtuar me duart e saj. Dhe e kuptoi se ishte më në fund në shtëpi. Kishte krijuar një realitet ku nuk kishte vend për fyerje e zhgënjime; ku ekzistonin puna e dashur, gëzimi i heshtur dhe qetësia pranë një njeriu me të njëjtin shpirt. Kupa e durimit ishte thyer që mbi copëzat e saj të mbinte një jetë e re, e lumtur. Dhe në moshën pesëdhjetë e gjashtë vjeç, ajo ndjeu më në fund atë që quhet “rinia e dytë”.