Donika Toplana qëndronte shtrirë mbi shtratin e kontrollit, me kanjilën të futur në krah, ndërsa sytë i kishte ngulur te shishja e serumit që pikonte ngadalë. Edhe njëzet minuta. Vetëm njëzet minuta deri sa seanca e kimioterapisë të përfundonte dhe ajo të mund të kthehej më në fund në shtëpi.
Infermierja doli nga dhoma, mbylli derën me kujdes dhe hapësira e ngushtë, e bardhë, mbeti në heshtje. Donika ishte vetëm. Pikërisht atëherë, veshët iu kapën pas diçkaje.
Zëra. Vinin nga dhoma ngjitur. Nga zyra e mjekut.
Në fillim nuk u përqendrua. Mendoi se ishte thjesht lodhje. Por pas pak, një nga zërat iu duk i njohur.
Taulant Gjoni. Bashkëshorti i saj.
Trupi i Donikës u tendos menjëherë. Çfarë po bënte Taulanti në zyrën e mjekut?
— Faleminderit që gjetët kohë për mua, doktor — zëri i Taulantit dëgjohej qartë, sikur muri mes tyre të mos ekzistonte.
— Është krejt normale — iu përgjigj Nexhat Xhafa. — Prej muajsh jeni ju që e sillni bashkëshorten. Më dukej e nevojshme të flisnim.
Zemra e Donikës nisi t’i rrihte më shpejt. Për çfarë duhej të flisnin? Pse Taulanti nuk i kishte thënë se do të hynte te mjeku?
— Si ndiheni? — e pyeti doktori.
Pasoi një heshtje e gjatë. Donika dëgjoi një psherëtimë të thellë.
— Sinqerisht? — tha më në fund Taulanti.
— Sinqerisht.
— Jam i rraskapitur — foli ai me zë të ulët. — Shumë i lodhur.
Donika mbylli sytë. Sigurisht që ishte. Tetë muaj rresht ai e kishte çuar nga një mjek te tjetri, kishte larë, gatuar, pastruar. Tetë muaj kishte qëndruar pranë saj ndërsa ajo përkulej nga të vjellat e kimioterapisë. Tetë muaj e kishte parë teksa ajo venitej dalëngadalë.
Dhe unë… unë besoja se kjo lodhje nuk po i dukej.
Ajo hapi sërish sytë dhe u kthye te pikat që binin njëra pas tjetrës. Tetëmbëdhjetë minuta kishin mbetur. Nuk mund të ngrihej. Nuk mund të largohej. I mbetej vetëm të dëgjonte.
— I lodhur — përsëriti Nexhat Xhafa. — Është e kuptueshme. Shpesh familjarët shterohen edhe më shumë se vetë pacientët.
— E di — u përgjigj Taulanti. — Por nuk është kjo arsyeja pse erdha.
Donikës iu prenë frymëmarrjet për një çast.
— Atëherë, për çfarë?
Taulanti mori frymë thellë.
— Për faktin që… që nuk dua të ndalem.
Vetullat e Donikës u mblodhën nga hutimi. Çfarë donte të thoshte kjo?
— Nuk po ju kuptoj — tha doktori.
— Vëllai im… javën e kaluar më tha se duhet të kujdesem për veten. Të mos digjem plotësisht. Se Donika… se Donika do ta kuptonte nëse ndonjëherë doja thjesht të largohesha pak, të pushoja, të merrja frymë.