…të largohem ndonjëherë diku, për të pushuar pak, për të marrë frymë lirshëm.
Donika ndjeu si një lot i nxehtë i rrëshqiti ngadalë përgjatë faqes.
— Dhe çfarë i the? — pyeti qetë Nexhat Xhafa.
— I thashë se nuk më kupton — zëri i Taulantit u drodh. — Askush nuk më kupton. Donika mendon se unë po sakrifikoj veten. Se unë… se po mbaj mbi shpinë barra. Por nuk është kështu. Unë nuk mbaj asgjë mbi vete.
Donika u përpoq të ngrinte dorën për të fshirë lotët, por tubi i vendosur në krah ia tërhoqi lehtë lëkurën. Nuk mundi të lëvizte. Vetëm qëndroi shtrirë dhe dëgjoi.
— Jemi të martuar prej njëzet e pesë vitesh — vazhdoi Taulanti. — Njëzet e pesë. Dhe nga këto vite… njëzet e katër kanë qenë… thjesht mekanike. Zgjohem, shkoj në punë, kthehem në shtëpi, hamë darkë, shtrihemi për të fjetur. Çdo ditë njësoj. Nuk ishte keq. Thjesht… ishte bosh.
Donikës iu shtrëngua kraharori, sikur diçka e padukshme po e shtrëngonte nga brenda.
— Por këta tetë muaj… — Taulanti heshti për një çast. Donika dëgjoi një tingull të lehtë metali, ndoshta doktori po linte gotën mbi tavolinë. — Këta tetë muaj, doktor… nuk di si ta shpjegoj. Por tani, kur e ndihmoj Donikën të ngrihet nga shtrati… kur ia mbaj dorën sepse ka frikë… kur vij me të këtu dhe pres në korridor… kur kthehemi në shtëpi dhe ajo më tregon diçka që ka lexuar… unë… unë për herë të parë ndiej se jam vërtet me të.
Donika nuk arriti më ta mbante veten. Lotët i rrëshqitën lirshëm nëpër fytyrë dhe u përthithën nga jastëku.
— A e kuptoni? — vazhdoi Taulanti. — Kemi jetuar bashkë njëzet e pesë vjet. Por tani… tani për herë të parë kam ndjesinë se e njoh vërtet. Se… se e shoh ashtu siç është. Sa e fortë është. Sa guximtare. Dhe sa shumë… sa shumë kam frikë ta humbas.
— Taulant — tha Nexhat Xhafa me një ton të qetë e të matur —, prognoza e Donikës… nuk është e keqe. Trajtimi po jep rezultat. Ka shpresë.
— E di — u përgjigj Taulanti. — Por kjo nuk është ajo që më tremb.
— Atëherë çfarë?
— Kam frikë se… nëse Donika shërohet… nëse e kalon këtë… ne do të kthehemi sërish te jeta e vjetër. Dhe atëherë unë… atëherë do ta humbas përsëri. Jo nga vdekja. Por nga zakoni.
Fytyra e Donikës u tendos nga dhimbja. Nuk po e kuptonte. Nuk po arrinte ta kuptonte se çfarë po thoshte Taulanti.
— Nuk po ju kuptoj — tha doktori, sikur po i jepte zë mendimeve të saj.
— Doktor… — zëri i Taulantit ishte në prag të lotëve, por fjalia e tij u ndal për një çast, sikur po kërkonte fjalët e duhura për të vazhduar.