— Doktor… — zëri i Taulant Gjonit u drodh, sikur çdo fjalë po i dilte me mundim nga gjoksi. — Unë tani, pikërisht tani kur Donika është e sëmurë… kur duhet të jem pranë saj, kur duhet ta ndihmoj… vetëm tani kam mësuar çfarë do të thotë ta duash vërtet një njeri. Jo nga zakoni. Jo sepse “kështu duhet”. Por sepse… sepse për herë të parë po e shoh qartë kush është ajo në të vërtetë. Dhe unë… unë nuk di si t’ia shpjegoj se nuk jam këtu për shkak të detyrimit. Jam këtu sepse, për herë të parë në jetën time, po ndiej se… se ajo është njeriu im.
Donika dëgjonte gjithçka. Çdo fjalë e tij i vinte si një valë që i përplasej drejtpërdrejt në zemër. Zëri i Taulantit u këput për një çast, pastaj vazhdoi, edhe më i ngjirur.
— Kam frikë se nëse ia them këtë… ajo do të mendojë se po përpiqem vetëm ta ngushëlloj. Ose se problemi jam unë, jo ajo. Se ndoshta jam unë ai që duhet trajtuar, sepse diçka nuk shkon brenda meje.
— Taulant — foli me qetësi Nexhat Xhafa —, ndoshta e vërteta është krejt e kundërta. Ndoshta Donika ndien të njëjtën gjë.
— Jo — ai tundi kokën me vendosmëri. Donika e dalloi qartë dhimbjen në tonin e tij. — Ajo mendon se është barrë. Ia lexoj në fytyrë. E shoh sa herë që kërkon falje pse është e sëmurë. Sa herë që më thotë: “Më fal, Taulant, e di që je i lodhur.” Dhe unë… unë nuk di si t’ia them se nuk jam i lodhur. Jam i frikësuar. Kam frikë se kur ajo të shërohet, do ta harroj këtë mënyrë dashurie. Se do të kthehemi te jeta e vjetër, ku gjithçka bëhet mekanikisht dhe nuk e shohim më njëri-tjetrin si tani.
Mjeku heshti për një kohë të gjatë, sikur po peshonte çdo fjalë.
— Taulant, këshilla ime është e thjeshtë — tha më në fund. — Thuaja pikërisht këto. Ashtu siç m’i the mua.
— Nuk di si — pëshpëriti ai.
— Atëherë gjeje mënyrën. Sepse nëse nuk e bën, kjo ndjenjë, kjo frikë që po përjeton tani… do të shuhet. Dhe atëherë, pa e kuptuar, do të riktheheni vërtet te jeta e vjetër.
Rreth njëzet minuta më vonë, infermierja hyri në dhomë dhe ia hoqi kanilën nga krahu Donikës.
— Mbaroi — tha ajo me një buzëqeshje të butë. — Pushoni pak dhe më pas mund të largoheni.
Donika pohoi me kokë, por nuk i dilte zëri. Fytyra i ishte ende e lagur nga lotët.
Pesë minuta më pas, dera u hap dhe Taulanti u shfaq në prag. Qëndroi aty për një çast, duke e parë në heshtje.
— A je gati? — e pyeti me zë të ulët.
Donika ngriti sytë drejt tij. Ai dukej i lodhur, i zbehtë, por në shikimin e tij kishte diçka të re, diçka që ajo nuk e kishte parë prej kohësh… dhe që ende nuk dinte si ta emërtonte.