Donika e kuptoi se ai nuk kishte vënë re praninë e saj më herët.
— Taulant — foli ajo me zë të ulët. — Të dëgjova.
Në fytyrën e Taulantit u shfaq hutimi.
— Çfarë…?
— Të dëgjova, — e përsëriti ajo qetësisht. — Ty dhe Dr. Nexhat Xhafën. Muret janë të holla këtu. Asgjë nuk mbetet vërtet sekret.
Ngjyra iu largua nga fytyra. Ai u ul pranë saj dhe mbështeti bërrylat mbi gjunjë, duke mbuluar fytyrën me duar.
— Donika, unë… më fal… nuk desha…
— Mos kërko falje, — ia preu ajo butë dhe i shtrëngoi dorën. — Të lutem.
Taulanti ngriti kokën. Sytë i kishte të lagur.
— Mendova… mendova se pas gjithë trajtimeve nuk do të mundje më të qaje, — tha me një zë që mezi mbahej.
— Nuk po qaj për shkak të trajtimeve, — u përgjigj ajo. — Qaj sepse… sepse për njëzet e pesë vjet kam besuar se njiheshim. Dhe tani… tani e kuptoj që jo. Që thjesht kemi bashkëjetuar, krah për krah, pa u parë vërtet.
Ai lëkundi kokën ngadalë.
— Donika…
— Por tani, — vazhdoi ajo, duke ia shtrënguar më fort dorën, — për herë të parë ndiej se po të shoh. Vërtet po të shoh. Dhe ti, më në fund, po më sheh mua.
Taulanti u përkul dhe e preku ballin e saj me të vetin.
— Mendoja se isha një barrë për ty, — pëshpëriti Donika. — Se ta kisha shembur jetën.
— Ti nuk shkatërrove asgjë, — tha ai qetë. — Përkundrazi… më shpëtove. Sepse tani po mësoj, për herë të parë, si është të jetosh. Jo thjesht të ekzistosh, por të jetosh vërtet.
Donika e përqafoi. Pas shumë kohësh, në zemrën e saj lindi një ndjesi e qartë: kjo nuk ishte fundi. Ishte një fillim.
Gjatë rrugës për në shtëpi, Taulanti ia mbajti dorën ndërsa drejtonte makinën. Heshtën të dy. Fjalët ishin të panevojshme, sepse gjithçka thelbësore tashmë ishte thënë.
Kur mbërritën, ai nuk shkoi drejt kuzhinës, nuk u mor me punët e zakonshme. U ul pranë saj në divan dhe i mori sërish dorën.
— Çfarë do të bëjmë tani? — pyeti Donika me një buzëqeshje të lehtë.
— Asgjë, — u përgjigj ai. — Vetëm… jam këtu me ty.
Dhe në atë çast, Donika e kuptoi: dhurata nuk ishte sëmundja. Dhurata ishte ajo që sëmundja u kishte mësuar, diçka që nuk e kishin mësuar për njëzet e pesë vjet.
Të jesh aty. Të jesh vërtet i pranishëm. Ky ishte dhurimi më i madh që mund t’i bënin njëri-tjetrit.
Sëmundja ndoshta u kishte marrë diçka. Por u kishte kthyer diçka shumë më të çmuar.
U kishte kthyer njëri-tjetrin.